Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Σχολιασμός θέσεων πρ. Θεοδ. Ζήση



1) O Οικουμενισμός εμπίπτει στην απαίτηση του 15ου Κανόνος της Πρωτοδευτέρας, συμφώνως με την οποία η κηρυσσόμενη αίρεση από τον επίσκοπο πρέπει να είναι «παρά των Αγίων Συνόδων ή Πατέρων κατεγνωσμένη»... Ὑπάρχει λοιπόν καί παραϋπάρχει κατεγνωσμένη αἵρεση στίς ἡμέρες μας, ὁ ἐπάρατος Οἰκουμενισμός, διαπιστώνει ο π. Θ. Ζήσης.

2) Ὁ ἐπίσκοπος μνημονεύεται (κατά τον π. Θ. Ζήση), κυρίως γιά νά φανεῖ, ὅτι ὁ μνημονεύων καί ὁ μνημονευόμενος ἔχουν τήν ἴδια πίστη, ὅτι εἶναι ἀμφότεροι ὀρθόδοξοι, ὅτι ὁ μνημονευόμενος ἔχει τήν ἴδια πίστη μέ τόν μνημονεύοντα, εἶναι ταυτογνωμονοῦντες καί ταυτοπιστεύοντες άρα ο μνημονεύων, στην αίρεση του οικουμενισμού, έχει την πίστη του αιρετικού μνημονευόμενου.

3) Ἡ ἀποτείχιση αὐτή δέν προκαλεῖ σχίσμα (γράφει ο π. Θ. Ζήσης), διότι δέν ἀποτειχίζεται κανείς ἀπό τήν Ἐκκλησία, ἀλλά ἀπό τήν αἵρεση, άρα συμπεραίνεται αβίαστα πως οι αποτειχιζόμενοι βρίσκονται εντός της Εκκλησίας.

4) Ὅταν ἀκολουθοῦν καί ὑποστηρίζουν τήν αἵρεση καί τήν πλάνη, ἡ Ἐκκλησία ἀπουσιάζει, δέν εὑρίσκεται ἐκεῖ. Εὑρίσκεται ἐκεῖ πού φυλάσσεται καί κηρύσσεται ἡ ἀλήθεια, καί ἑπομένως εἶναι σαφές ποιοί εἶναι ἐντός καί ποιοί ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας, άρα είναι σαφές ότι αυτοί που ακολουθούν και υποστηρίζουν την αίρεση και την πλάνη είναι εκτός Εκκλησίας.

5) Τόν Οἱκουμενισμό δέν κηρύσσει «γυμνῇ τῆ κεφαλῇ» μόνον ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ἀλλά «ἐπάνω ὄρους κειμένη» καί ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Κρήτης, τό ἀνώτατο ὄργανο διοικήσεως καί διαποιμάνσεως τῆς Ἐκκλησίας καί ὅλοι οἱ ὑπογράψαντες καί οἱ συμφωνοῦντες μέ τίς ἀποφάσεις της, δηλαδή ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, άρα κηρύττει τον οικουμενισμό η συντριπτική πλειοψηφία των επισκόπων, οι οποίοι ακολουθούν και υποστηρίζουν την αίρεση (βλ. 4) και οι οποίοι είναι εκτός Εκκλησίας όπως και οι μνημονεύοντες αυτούς (βλ. 2).

6) Δέν ἔχει μολυνθῇ ὅλη ἡ Ἐκκλησία ἀπό τήν αἵρεση, καί δέν εἶναι ἄκυρα τά μυστήρια, ἐκεῖ ὅπου μνημονεύονται αἱρετίζοντες ἐπίσκοποι, ὅπως ἰσχυρίζονται κάποιοι ἀδιάκριτα καί διασπαστικά.
Η Εκκλησία ποτέ δεν μολύνεται. Εκκλησία είναι οι έχοντες αποτειχισθεί και είναι αυτοί που δεν μολύνονται από την αίρεση. Η διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Θεανθρώπου Χριστού, διατυπωθείσα υπό των Αγίων Αποστόλων υπό των Αγίων Πατέρων, υπό των Αγίων Συνόδων, περί των αιρετικών είναι η εξής: Αι αιρέσεις δεν είναι Εκκλησία, ούτε δύνανται να είναι Εκκλησία. Δια τούτο δεν δύνανται αυταί να έχουν τα Άγια Μυστήρια, ιδιαιτέρως δε το Μυστήριον της Ευχαριστίας, το Μυστήριον τούτο των Μυστηρίων. Διότι ακριβώς η Θεία Ευχαριστία είναι το παν και τα πάντα εν τη Εκκλησία... (Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, βλ. 1, κατεγνωσμένη αίρεση-οικουμενισμός).

7) Συνιστᾶται στούς πιστούς νά ἀποφεύγουν νά ἐκκλησιάζονται ὅπου λειτουργοῦν ἤ μνημονεύονται φανεροί αἱρετικοί οἰκουμενιστές, ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς ήταν η πρόταση του π. Θ. Ζήση για την ημερίδα του Ωραιοκάστρου. Μπορούν οι πιστοί να εκκλησιάζονται στους μη φανερούς οικουμενιστές που σιωποῦν καί οὔτε καταδικάζουν τις αποφάσεις της συνόδου οὔτε τίς ἀποδέχονται ἀλλά «ποιοῦν τήν νῆσσαν»; Τότε γιατί κατηγορώνται οι σιωπώντες (μη φανεροί οικουμενιστές) πως συγκατατίθενται στην αίρεση; H σιωπή (συνεχίζει ο π. Θ. Ζήσης) σημαίνει συγκατάθεση καί ἀποτελεῖ κατά τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ τό τρίτο εἶδος τῆς ἀθεΐας, και πως τό βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως μᾶς λέγει ὅτι στά θέματα τῆς Πίστεως δικαιολογεῖται νά εἶναι κανείς εἴτε ψυχρός εἴτε θερμός· ἀκόμη καί τούς ψυχρούς τούς ἀνέχεται ὁ Θεός, τούς ἀντέχει τό «στομάχι» Του· τούς χλιαρούς, τούς προσαρμοσμένους, τούς διπλωμάτες, τούς «ναί καί ὄχι», δέν τούς ἀντέχει· τούς ἀποβάλλει, τούς ξερνᾶ.

ΣΧΟΛΙΟ: Η Αποτείχιση τέλειωσε. Μέσα σέ πάταγο  όπως ξεκίνησε. Ηταν μιά προσπάθεια νά ντυθεί μέ νέο φωτεινό ένδυμα τό Παλαιό. Κατέστησαν τό όριο κέντρο καί αποκόπτοντάς το από τόν πυρήνα του τό περιθωριοποίησαν. Είναι εχθροί τού ησυχασμού καί τής Αγιότητος όπως καί ο οικουμενισμός τού Ζηζιούλα. Είναι η σκιά τού Καντιώτη η οποία προσπάθησε νά έλθει στό φώς παραμένοντας σκιώδης. Είναι ένας κλάδος τών αρχαίων Καθαρών οι οποίοι φύτρωσαν στό προαύλιο τής εκκλησίας μέ τίς οργανώσεις.Οι καθαροί τής Κοινωνίας. Θολώνουν τά νερά τής πίστεως ακριβώς όπως καί οι Πατριαρχικοί, ο Ζηζιούλας, καί ο Ρωμανίδης. Ξεσήκωσαν τελικώς τήν Μέση εκπαίδευση, τούς πτυχιούχους, εναντίον τών διδακτόρων τών πατριαρχικών. Μέ τούς αποτειχισμένους ολοκληρώθηκε η φαρισαική τυποποίηση τής εκκλησίας. Ολοκλήρωσαν τήν ψυχολογική υποτίμηση τού άλλου χάνοντας ολοκληρωτικά τόν εαυτό τους. Σέ αντιπαράθεση μέ τίς φιλοσοφίες τού προσώπου οι οποίες υπερτιμούν τόν άλλον, εις βάρος τού εαυτού ξανά. Ο σκοπός τού εαυτού είναι η επιστροφή στόν θεό διά τής Μετανοίας δέν είναι η ανάληψη δράσης, ιδεολογικής πράξης.

Αμέθυστος

Σε πόσα χρόνια ένα ρομπότ θα μπορεί να πάρει τη δουλειά σου;

O κόσμος σήμερα δείχνει να βρίσκεται στα πρόθυρα της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, όπου οι μηχανές θα είναι σε θέση να κάνουν πολλά από τα επαγγέλματα των ανθρώπων και μάλιστα καλύτερα από αυτούς. Είναι ένα μέλλον που υπόσχεται μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και φθηνότερες υπηρεσίες, δηλαδή την ανατροπή του τομέα της εργασίας και την εκτίναξη της ανεργίας. 
Δημιουργείται έτσι μια ανησυχητική ερώτηση για όλους μας. Πότε θα μπορέσει ένα ρομπότ να κάνει τη δουλειά μου; Ακόμη δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση, αλλά μερικοί από τους κορυφαίους ερευνητές τεχνητής νοημοσύνης στον κόσμο προσπαθούν να τη βρουν.
Η Κάτια Γκρέις, ερευνητική συνεργάτιδα στο Ινστιτούτο «Future of Humanity» του πανεπιστημίου της Οξφόρδης και οι συνεργάτες της, έχουν μιλήσει με 352 επιστήμονες και συνέταξαν τις απαντήσεις τους σε προβλέψεις σχετικά με το πόσο καιρό μπορεί να χρειαστεί για να αντικαταστήσουν τα ρομπότ τους ανθρώπους σε διάφορα καθήκοντα.
Ειδικότερα, για την πραγματοποίηση της έρευνας ήρθαν σε επαφή με τους κορυφαίους ειδικούς στον τομέα της μηχανικής μάθησης, μεταξύ των οποίων ο Yann LeCun, διευθυντής της μελέτης τεχνητής νοημοσύνης στο Facebook, ο Mustafa Suleyman από το DeepMind της Google και ο Zoubin Ghahramani του εργαστηρίου Uber.
Τα καλά νέα, σύμφωνα με το BBC είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς θα είμαστε ασφαλείς στις δουλειές μας για πολλά χρόνια ακόμα. Οι ερευνητές προβλέπουν ότι υπάρχει 50% πιθανότητα τα ρομπότ να είναι σε θέση να αναλάβουν όλες τις ανθρώπινες θέσεις εργασίας σε 120 χρόνια.
«Μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις ήταν η συνολική καθυστέρηση των προβλέψεων. Αναμέναμε με όλη αυτή την τεχνολογική πρόοδο και τις συνεχείς συζητήσεις με τους κορυφαίους ερευνητές να κάναμε τις εκτιμήσεις μας νωρίτερα», ανέφερε η Γρέις.
Οι φόβοι που ελοχεύουν για την αύξηση της ανεργίας σίγουρα δεν έχουν περάσει απαρατήρητοι. Η έρευνα έδειξε ότι τα ρομπότ θα μπορούσαν να διπλώνουν τα ρούχα της μπουγάδας μέχρι το 2021. Ωστόσο, όσοι ασχολούνται με την ρομποτική στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια έχουν ήδη δημιουργήσει ένα ρομπότ που μπορεί να διπλώνει τις πετσέτες, τα τζιν και τα μπλουζάκια. Βεβαία, το ρομπότ χρειάστηκε σχεδόν 19 λεπτά για να πάρει, να ελέγξει  και να διπλώσει μία πετσέτα το 2010, αλλά μέχρι το 2012 κατάφερε να μειώσει το χρόνο σε λιγότερο από εφτά λεπτά. Ωστόσο, παρά την πρόοδο αυτή, οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι θα χρειαστεί ακόμα αρκετός χρόνος μέχρι να μπορέσουν τα ρομπότ να αντικαταστήσουν τον άνθρωπο.
«Είμαι λίγο σκεπτικός σχετικά με τα χρονοδιαγράμματα που δίνονται που δίνονται στη δημοσιότητα σχετικά με το θέμα. Είναι άλλο πράγμα να καταφέρνεις κάτι στο εργαστήριο και εντελώς διαφορετικό να εμπιστευτείς ένα ρομπότ να σου κάνει μια δουλειά αξιόπιστα στον πραγματικό κόσμο καλύτερα από έναν άνθρωπο», τονίζει ο Jeremy Wyatt, καθηγητής ρομποτικής και τεχνητής νοημοσύνης στο Πανεπιστήμιο του Birmingham.
Σημειώνεται, ότι ο χειρισμός των αντικειμένων και η κατανόηση της χρήσης τους σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον είναι μια απίστευτα πολύπλοκη δουλειά για ένα ρομπότ. Οι πιο αυτοματοποιημένες εργασίες ίσως είναι πιο εύκολο να διεξαχθούν από τα ρομπότ. Για παράδειγμα οι μηχανές θα μπορούσαν να «οδηγούν» αυτόματα αυτοκίνητα και να κάνουν μικρές παραδόσεις - delivery αντικειμένων μέχρι το 2031, σύμφωνα με τους επιστήμονες. Ωστόσο, θέσεις εξυπηρέτησης πελατών σε πολυκαταστήματα, που απαιτούν πιο σύνθετες επικοινωνιακές και φυσικές δυνατότητες, μάλλον θα είναι αδύνατο να καλυφθούν από αυτά. 
Βέβαια, η ταχύτατη ανάπτυξη των διαδικτυακών αγορών που γίνεται με μορφή αλγορίθμων και είναι σε μεγάλο βαθμό αυτοματοποιημένη, πιθανότατα να ανοίξει... θέσεις εργασίας για τα ρομπότ πολύ πιο γρήγορα απ' όσο πιστεύουμε, σύμφωνα με τον Wyatt.
Αξίζει να αναφερθεί ότι οι δυσκολότερες θέσεις που θα μπορούσαν να εργαστούν τα ρομπότ, θα ήταν αυτές που χρειάζονται διαισθητική λήψη αποφάσεων, σύνθετα φυσικά περιβάλλοντα ή αφηρημένη σκέψη. Ενδεικτικά οι εμπειρογνώμονες προβλέπουν ότι τα ρομπότ δεν θα μπορούν να εργαστούν στη χειρουργική μέχρι το 2053, ενώ θα μπορούσε να πάρει 43 χρόνια έως ότου να γράφουν άρθρα για τα διάφορα επιστημονικά περιοδικά. Η Google εκπαιδεύει ήδη το ρομπότ της στη συγγραφή μυθιστορημάτων και ειδησεογραφικών άρθρων, ακόμα κι αν δε βγάζουν κανένα νόημα. Επιπλέον, υπάρχει ήδη το έργο της Automated Insights, το οποίο έχει δημιουργήσει αλγόριθμους που μοιράζουν εκατομμύρια ειδήσεις στο διαδίκτυο για εταιρίες όπως το Reuters και το Associated Press.
Ο Adam Smith, διευθύνων σύμβουλος της Automated Insights, λέει ότι η τεχνολογία αυτή έχει ως στόχο να συμπληρώσει και όχι να αντικαταστήσει την ανθρώπινη τεχνογνωσία. «Η αυτοματοποιημένη δημοσιογραφία δημιουργεί περιεχόμενο που δεν υπήρχε πριν, αλλά οι άνθρωποι πρέπει ακόμα να προσθέσουν τον προσωπικό τους χαρακτήρα σε αυτές τις ιστορίες», υποστηρίζει. 
Η Γκέις από τη μεριά της πιστεύει ότι η έρευνα πρέπει να χρησιμεύσει ως υπενθύμιση ότι ο κόσμος βρίσκεται στην αιχμή μιας ριζικής αλλαγής. «Δεν νομίζω ότι υπάρχουν καθήκοντα που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος και δε θα ήταν ικανή να πραγματοποιήσει η τεχνητή νοημοσύνη. Αλλά κάποιοι ρόλοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να αντικατασταθούν από μηχανές. Ένας παπάς σε μια εκκλησία για παράδειγμα, δεν θα μπορούσε ποτέ να αντικατασταθεί από ένα ρομπότ, γιατί πάντα θα θέλουμε να είναι ένα πρόσωπο», κατέληξε η Γκρέις.
ΠΗΓΗ: http://tvxs.gr/news/sci-tech/se-poso-kairo-i-ergasia-tha-ginei-aytomatopoiimeni, http://protagorasnews.blogspot.gr/2017/08/blog-post_786.html

geromorias

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Αποκάλυψη-φωτιά από Γκάμπριελ: Ανάμιξη του Ερντογάν στην προεκλογική εκστρατεία.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ κατήγγειλε την Παρασκευή την "ανάμιξη του Ερντογάν" στην προεκλογική εκστρατεία για τις γερμανικές βουλευτικές εκλογές, αφού ο Τούρκος πρόεδρος κάλεσε τους Τουρκογερμανούς ψηφοφόρους να ψηφίσουν κατά των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ αλλά και κατά του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD).

ρόκειται για μια ασυνήθιστη ενέργεια παρέμβασης στην

εθνική κυριαρχία της χώρας μας", είπε ο επικεφαλής της γερμανικής διπλωματίας, ο οποίος προέρχεται από το SPD. "Αυτή η ανάμιξη του Ερντογάν στην προεκλογική εκστρατεία δείχνει ότι θέλει να ωθήσει τους ανθρώπους, τους μεν εναντίον των δε στη Γερμανία", πριν από τις εκλογές της 24ης Σεπτεμβρίου, πρόσθεσε.

Οι δηλώσεις αυτές έγιναν σε συνέντευξη που παραχώρησε ο Γκάμπριελ σε τοπικές εφημερίδες.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ
Από: topontiki.gr

Σχόλιο Blogger: Αν τολμούσε να το εκστομίσει Έλληνας πολιτικός αυτό (και δη πρωθυπουργός), αντιλαμβάνεστε τι τιμωρία θα υφίστατο το "προτεκτοράτο". Μόνο τη χάρη να μας βγάλουν από το ευρώ δεν πρόκειται να μας κάνουν. Δεν είναι δα και τόσο ηλίθιοι.


hassapis-peter

Ερντογάν σε Γκάμπριελ: «Ποιος είσαι εσύ για να μιλάς για τον πρόεδρο της Τουρκίας;»
Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνέστησε σήμερα στον υπουργό Εξωτερικών της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ να «γνωρίζει τα όριά του», αφού ο επικεφαλής της γερμανικής διπλωματίας κατήγγειλε την «παρέμβασή» του στις γερμανικές βουλευτικές εκλογές.

«Δεν έχει κανένα όριο! Ποιος είσαι εσύ για να μιλάς για τον πρόεδρο της Τουρκίας;… Να γνωρίζεις τα όριά σου! Προσπαθήσε να μας κάνει μάθημα… Εδώ και πόσο καιρό είσαι πολιτικός; Πόσο χρονών είσαι;» είπε ο πρόεδρος της Τουρκίας κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας, εξαπολύοντας προσωπική επίθεση εναντίον του Ζίγκμαρ Γκάμπριελ.

Η νέα ιδεολογία-κοσμοθεωρία του Ερντογάν

  • (Φωτ.: EPA / Tumay Berkin)
Ο Ερντογάν, αφού ξεκαθάρισε το τοπίο εξουδετερώνοντας τον έναν μετά τον άλλον τους όποιους αντιπάλους του, άρχισε να «χτίζει» μεθοδικά το οικοδόμημα της μεταοθωμανικής Τουρκίας, στη βάση μιας νέας ιδεολογίας-κοσμοθεωρίας. Για να γίνει αυτό, πρέπει πρώτα και πάνω απ’ όλα να αποκαθηλωθεί η πανταχού παρούσα μορφή του Μουσταφά Κεμάλ, και θα εξηγήσουμε γιατί.
Με βάση τη νέα ιδεολογία, η Τουρκία του Κεμάλ, μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην ουσία αποτέλεσε ένα απλό ενεργούμενο της κακής Δύσης.
Μιας Δύσης που επιτέθηκε εναντίον κρατών, λαών και πολιτισμών καταστρέφοντας τα πάντα, για να επικρατήσει στον κόσμο. Αυτή η Δύση, που έβλεπε ως εμπόδιο στην παγκόσμια επικράτησή της την Οθωμανική Αυτοκρατορία και για το λόγο αυτόν προκάλεσε τη διάλυσή της, αυτή η ίδια Δύση βλέπει ως απειλή για τη συνέχιση της παγκόσμιας επικράτησής της την νέα αναδυόμενη δύναμη, την Τουρκία του Ερντογάν και έτσι τώρα επιδιώκει τη διάλυσή της. Με αυτά και όχι μόνο καταπιάνεται ο Γιουσούφ Καπλάν, που απηχεί τις απόψεις του κύκλου Ερντογάν, σε άρθρο του στην εφημερίδα Yeni Şafak, επικοινωνιακή ναυαρχίδα του Τούρκου προέδρου.
Του Yusuf Kaplan, εφ. Yeni Şafak.
Προσοχή, οι ΗΠΑ σκάβουν βήμα-βήμα το λάκκο της Τουρκίας…
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαλύθηκε. Έτσι βγήκε από τη μέση ένα μεγάλο εμπόδιο για τους Δυτικούς. Δέθηκαν τα χέρια και τα πόδια της νεοϊδρυθείσας Τουρκίας. Η Νέα Τουρκία δεν διεκδικούσε τίποτα, μπήκε στη σφαίρα επιρροής της Δύσης και ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει τις πολιτισμικές της διεκδικήσεις (με την επιβολή της εκκοσμίκευσης εκ των άνω). Η Τουρκία δεν καταλήφθηκε με επίθεση εκ των έξω, αλλά κατελήφθη εκ των έσω.
Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να ξέρουμε το εξής: Μια χώρα που εγκαταλείπει τον πολιτισμό της, δεν μπορεί να ανασυγκροτηθεί.
Όταν δε της επιβάλλεται κάτι εκ των άνω, με μεθόδους μηχανικής της κοινωνίας, τότε η χώρα αυτή δεν ανασυγκροτείται και δεν συνέρχεται ποτέ. Το αντίθετο, οδηγείται πρώτα στον ψυχολογικό και μετά στον κοινωνικό κατακερματισμό, φθάνει στο χείλος του γκρεμού και στο τέλος χάνει την τροχιά της και γίνεται έρμαιο στους ανέμους της ιστορίας, οδηγείται πότε εδώ και ποτέ εκεί από τις γεωπολιτικές φουρτούνες, έρχεται αντιμέτωπη με την εξαφάνιση… Αυτό έπαθε με λίγα λόγια η Τουρκία τα τελευταία εκατό χρόνια.
Γιατί διαλύθηκε η Οθωμανική Αυτοκρατορία
Το ζήτημα ήταν το εξής: η Οθωμανική Αυτοκρατορία, που επέτρεψε να εξελιχθούν η ισλαμική φιλοσοφία και κουλτούρα, τους τελευταίους δυο αιώνες της ζωής της έζησε μια μεγάλη πολιτισμική κρίση. Αιτίες της κρίσης ήταν ενδογενείς και εξωγενείς παράγοντες.
Η Δύση, μαζί με το Διαφωτισμό και την Αναγέννηση, συγκρότησε και υιοθέτησε ένα δόγμα επίθεσης σε άλλες θρησκείες και πολιτισμούς. Μια σειρά από τους πιο σημαντικούς πολιτισμούς εξαλείφθηκαν και αφομοιώθηκαν από τους Δυτικούς. Αυτό το δόγμα δεν επέτρεπε την αρμονική συμβίωση διαφορετικών πολιτισμών κάτω από μια εξουσία.

(Φωτ.: historians.eu)
Ένα τέτοιο μοντέλο μόνο η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατόρθωσε να υιοθετήσει και να εφαρμόσει. Γι’ αυτό, για δυο βασικούς λόγους, η Οθωμανική Αυτοκρατορία έπρεπε να εξαλειφθεί.
Ο πρώτος ήταν η διαπίστωση ότι αν δεν έβγαινε από τη μέση η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Δύση δεν θα μπορούσε να κυριαρχήσει στον κόσμο.
Ο δεύτερος ήταν η διαπίστωση ότι αν δεν διαλυόταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία, θα μπορούσε να ανασυνταχθεί (άλλωστε αυτό γινόταν. Με τις μεταρρυθμίσεις, είχε οικοδομηθεί μια νέα αυτοπεποίθηση). Και αν έπαιρνε τα πάνω της και πάλι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, τότε θα ανατρεπόταν η επιρροή της Δύσης.
Όλα τα παραπάνω μπορεί να ηχούν και να φαίνονται περίεργα σε κάποιους αναγνώστες. Όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Και αν σήμερα η Τουρκία δεν έχει βρει για τα καλά την τροχιά της, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι αποτελεί μέλος της Δυτικής συμμαχίας και στο ότι της επιβλήθηκε εκ των άνω αυτό που λέγεται εκκοσμίκευση, χωρίς να ζητηθεί η συναίνεση της κοινωνίας. Παρ' όλα αυτά, ακόμα και σ’ αυτήν την κατάσταση, όταν η Τουρκία διεκδίκησε την κληρονομιά της στον τουρκικό κόσμο, στον αραβικό κόσμο, στα Βαλκάνια και τον Καύκασο, αυτό προκάλεσε τρόμο στη Δύση.
Η Τουρκία επανακάμπτει; Και ναι και όχι!
Η Τουρκία όντως επανακάμπτει; Και ναι και όχι! Όχι, γιατί δεν είναι τόσο δυνατή που να μπορεί να «χτυπήσει το χέρι της στο τραπέζι». Ναι, γιατί ο καταπιεσμένος κόσμος δεν βλέπει τη λύτρωση στους Δυτικούς, αλλά σε εμάς. Τα Βαλκάνια, ο Καύκασος, όλος ο καταπιεσμένος κόσμος δεν βλέπει την ελπίδα στους Δυτικούς, που χρησιμοποιώντας τις έννοιες «δημοκρατία, ελευθερίες, κράτος δικαίου» μετέτρεψαν τον κόσμο σε κόλαση, καταλαμβάνοντας όποιες χώρες ήθελαν και τοποθετώντας δικτάτορες όπου ήθελαν.
Όλος αυτός ο κόσμος βλέπει την ελπίδα στην Τουρκία, η οποία, παρότι δεν έχει αποκτήσει τη δύναμη που θέλει, έχει θέσει υπό την προστασία της όλους τους αδικημένους και καταπιεσμένους λαούς (όχι η κοσμική Τουρκία, αλλά η Τουρκία που επιδιώκει να συσπειρώσει τον ισλαμικό κόσμο, για να ανακτήσει όλος αυτός ο κόσμος την ανεξαρτησία και τον πολιτισμό του).
Γιατί βλέπουν στην Τουρκία την ελπίδα; Γιατί η Τουρκία είναι το πνεύμα και η ψυχή του κόσμου, ο φόβος και ο τρόμος των ιμπεριαλιστών, η ελπίδα των κατατρεγμένων… Αυτό λοιπόν είναι μια πραγματικότητα, ένα θέμα πάνω στο οποίο θα πρέπει να δουλέψουμε ως έθνος….
Προσοχή: Οι ΗΠΑ ετοιμάζονται να χτυπήσουν την Τουρκία
Προσπαθούν να αποδυναμώσουν την Τουρκία, μέσω των εσωτερικών της προβλημάτων. Μας στρέφουν τον έναν εναντίον του άλλου. Και όλα αυτά τη στιγμή που στα νότια σύνορά μας υπάρχουν εξελίξεις που θα επηρεάσουν την τύχη της περιοχής και την επιβίωση της Τουρκίας. Οι ΗΠΑ μπροστά στα μάτια μας μεταφέρουν εκατοντάδες φορτηγά με όπλα στους Κούρδους του YPG, που αποτελεί προέκταση του PKK.
Προσπαθούν να δημιουργήσουν έναν διάδρομο, ένα κράτος του PKK, που θα αρχίζει από τον Περσικό Κόλπο και θα φθάνει μέχρι τη Μεσόγειο. Αν τελικά γίνει κάτι τέτοιο, αυτό θα οδηγήσει στο διαμελισμό της Τουρκίας και σε εμφύλιο πόλεμο. Ο Αλλάχ να φυλάει…

(Φωτ.: kurdistan24.net)
Το ρόλο του ISIS θα τον παίξει το κράτος του PKK! Αυτό σχεδιάζουν!
Θα πρέπει να ξέρουμε καλά το εξής: το κράτος που θα ιδρυθεί δεν θα είναι κουρδικό κράτος, θα είναι κράτος του PKK. Δεν θα είναι ένα κράτος που θα ιδρύσουν από κοινού οι Κούρδοι του Ιράν, της Συρίας και του Ιράκ. Δεν θα επιτρέψουν ποτέ κάτι τέτοιο! Γιατί τότε θα έχουν σκάψει το λάκκο τους.
Το κράτος που θα ιδρυθεί θα είναι κράτος του PKK, θα παίξει το ρόλο ενός δεύτερου Ισραήλ, θα παίξει το ρόλο μιας ανοιχτής πληγής για όλους τους Κούρδους.
Το ρόλο του ISIS θα τον αναλάβει το κράτος του PKK. Αυτό σχεδιάζουν!
Όμως ο πραγματικός τους στόχος είναι η διάλυση της Τουρκίας, η πρόκληση εμφυλίου και η κατάληψή της από τους Δυτικούς. Οι Δυτικοί δεν έκρυψαν τα σχέδιά τους, με τις τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον της Τουρκίας τα τελευταία δυο χρόνια, με τους χάρτες που δημοσιεύουν και δείχνουν την Τουρκία διαμελισμένη, με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου.
Είμαστε υποχρεωμένοι να προετοιμαστούμε για όλα…
Φθάνοντας στο τέλος, θέλω να τονίσω ότι θα πρέπει να σταματήσουμε να τρωγόμαστε μεταξύ μας, να είμαστε έτοιμοι από στρατιωτικής πλευράς για πιθανές επιθέσεις εναντίον της Τουρκίας, να ενισχύσουμε την αμυντική μας βιομηχανία, και να ενδυναμώσουμε τις οικονομικές και στρατηγικές μας σχέσεις με χώρες άξονες, όπως η Ρωσία, η Κίνα και η Βραζιλία.
Αν κάνουμε αυτά που είπα, θα αποκρούσουμε τις όποιες επιθέσεις δεχτούμε στο μέλλον, θα απαλλαγούμε πιο εύκολα από τον μπελά που λέγεται Δίκτυο Γκιουλέν, και θα κατορθώσουμε να ανοικοδομήσουμε τη χώρα.
Είμαστε στην κόψη του ξυραφιού, όμως αυτή η κοινωνία έχει βαθιά ιστορική συνείδηση που ξεπηδά από μέσα της τις δύσκολες στιγμές. Σε μια ιστορική στιγμή που η φιλοσοφία του Δυτικού πολιτισμού έχει ξεφτίσει, έχει καταρρεύσει και δεν έχει τίποτα να πει και να προσφέρει στον κόσμο, που η Δύση καταλαμβάνει ότι βρεθεί μπροστά της και προκαλεί αιματοχυσίες, αυτός που έχει να πει κάτι στον κόσμο, είμαστε μόνο εμείς και αυτό έχει αρχίσει να γίνεται φανερό…
Για το λόγο αυτόν, αυτά τα δέκα χρόνια πρέπει να προετοιμαστούμε πολύ καλά για να σπείρουμε τους σπόρους για τα επόμενα εκατό χρόνια. Είμαστε υποχρεωμένοι να επικεντρωθούμε στον εξής στόχο: Να προετοιμάσουμε τις επόμενες πρωτοπόρες γενιές με τρόπο που να γνωρίζουν καλά το Ισλάμ και τον κόσμο, τις επιστήμες, τις τέχνες και τα γράμματα, για να είναι σε θέση να έχουν αυτοπεποίθηση και να υπηρετήσουν τους εθνικούς μας στόχους με αυταπάρνηση και ηρωισμό».
Μετάφραση, σχόλιο: Σάββας Καλεντερίδης.
ΠΟΛΥ ΓΝΩΣΤΑ ΔΕΝ ΗΧΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ; ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΑ ΞΕΣΗΚΩΣΕ;

Η αναβάθμιση της πρωσικής αποικίας

BERLIN, GERMANY - MARCH 23: Greek Prime Minister Alexis Tsipras (L) attends a military welcome ceremony with German Chancellor Angela Merkel upon Tsipras' arrival for talks at the German federal Chancellery on March 23, 2015 in Berlin, Germany. The two leaders are meeting as relations between the Tsipras government and Germany have soured amidst contrary views between the two countries on how Greece can best work itself out of its current economic morass. (Photo by Adam Berry/Getty Images)
«Η διπλή αναβάθμιση της Ελλάδας από την Fitch, η οποία επιβεβαιώνει  τη σταδιακή αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία, εκτιμάται ότι θα αποτελέσει θετικό καταλύτη στην αγορά ελληνικών ομολόγων και στο χρηματιστήριο – με άμεση επίδραση στην εισροή ξένων επενδυτικών κεφαλαίων, στη δυναμική του χρηματοπιστωτικού συστήματος και σε επιχειρηματικούς σχεδιασμούς.
Η συνολική θετική επίδραση θα φανεί σε ορίζοντα μερικών μηνών, σε συνάρτηση με  τις εξελίξεις στα μέτωπα της τρίτης αξιολόγησης και των συζητήσεων για ελάφρυνση χρέους. Ο αμερικανικός οίκος δίνει εμμέσως και πολιτικούς «πόντους» στην κυβέρνηση,  καθώς  εκτιμά στην ανάλυση του ότι, ο πολιτικός κίνδυνος περιορίζεται. Με αυτή την διατύπωση υποστηρίζει εμμέσως πλην σαφώς πως ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες πρόωρων εκλογών τουλάχιστον μέχρι τον Αύγουστο  του 2018 – όπου ολοκληρώνεται το τρέχον πρόγραμμα και η χώρα θα βγει από τα μνημόνια.
Ακόμη πιο σημαντικό είναι το ότι, ο αμερικανικός οίκος δεν αναβάθμισε μόνον τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας, όπως αναμενόταν, αλλά βελτίωσε επί πλέον την πιστοληπτική της αξιολόγηση. Αυτό εκτιμάται πως θα έχει άμεσο θετικό αντίκτυπο στην αγορά ελληνικών κρατικών ομολόγων, με περαιτέρω αποκλιμάκωση των αποδόσεων τους – γεγονός που θα διευκολύνει μια δεύτερη έξοδο της χώρας στις χρηματαγορές τους επόμενους μήνες, με χαμηλότερο κόστος δανεισμού. Θα επηρεάσει επίσης το ελληνικό χρηματιστήριο, πρωτίστως τις τραπεζικές μετοχές – ενώ θα επιταχύνει την εισροή ξένων επενδυτικών κεφαλαίων, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ανοδικής δυναμικής


Μεγάλη η ικανοποίηση της αναβάθμισης του γερμανικού προτεκτοράτου εκ μέρους της αμερικανικής εταιρείας αξιολόγησης – κυρίως από την κατοχική κυβέρνηση του, η οποία είναι υπερήφανη για τα επιτεύγματα της, ενώ ασφαλώς δεν θα παραιτηθεί έως τη λήξη της θητείας της. Ποιά είναι αυτά; Η άνευ όρων αποδοχή της μετατροπής της χώρας σε άβουλη αποικία γερμανικών συμφερόντων – η οποία της εξασφαλίζει, μεταξύ πολλών άλλων, τη θετική αντιμετώπιση των χρηματοπιστωτικών οργανισμών πάσης φύσεως.
Στα πλαίσια αυτά, το μέλλον της Ελλάδας θα είναι ασφαλώς ρόδινο – κάτι που φυσικά θα ωφελήσει ελάχιστα τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας η οποία, σε καθεστώς σκλαβιάς χρέους, θα υπηρετεί σκύβοντας το κεφάλι και με μισθούς πείνας τους νέους ιδιοκτήτες της χώρας.


Συγχωρώ σημαίνει βλέπω τον άλλον όπως είναι - Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Μπλουμ


Συγχωρώ σημαίνει βλέπω τον άλλον όπως είναι, με την αμαρτία του και την ανυπόφορη πλευρά του, με όλα τα βαρίδια του, και λέω: "Θα σε κουβαλήσω, όπως ένα σταυρό, θα σε κουβαλήσω μέχρι τη Βασιλεία του Θεού είτε το θέλεις είτε όχι. Και είτε είσαι καλός είτε κακός, θα σε κουβαλήσω στους ώμους μου, θα σε φέρω μπροστά στον Κύριο και θα πω: 'Κύριε, όλη μου τη ζωή κουβάλησα αυτόν τον άνθρωπο, γιατί φοβόμουνα μήπως χαθεί. Τώρα είναι δικό σου θέμα να τον συγχωρήσεις, στο όνομα της δικής μου συγχώρησης!..."
Πόσο όμορφο θα ήταν αν μπορούσαμε να σηκώνουμε έτσι "αλλήλων τα βάρη" και να στηρίζουμε ο ένας τον άλλο, χωρίς να προσπαθούμε να λησμονήσουμε το αδύνατο σημείο του ενός, την αμαρτία του άλλου ή την κατάσταση εκείνου που περνά δύσκολες ώρες!
Πράττοντας δε αναλόγως να μην τον αφήνουμε να γονατίσει υπό το βάρος του πειρασμού αλλά αντίθετα να τον προστατεύουμε, ώστε να εμποδίζουμε την παράδοσή του σε αυτό ακριβώς που θα μπορούσε να τον κάνει να γονατίσει. Αν περιβάλαμε τον αδύνατο με άγρυπνη και τρυφερή αγάπη, πόσοι άνθρωποι δε θα ξαναέβρισκαν το νου τους και πόσοι δε θα γίνονταν άξιοι συγχώρησης- μιας συγχώρησης που θα τους δινόταν δωρεάν!

Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Μπλουμ

ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ: Ο Χρ. Γιανναράς συζητά για “Το αίνιγμα του κακού”

Ο Χρήστος Γιανναράς συζήτησε με τον Παντελή Σαββίδη στις Ανιχνεύσεις την Τετάρτη 11 Μαρτίου 2009 στην ΕΤ3 για τo τελευταίο του βιβλίο “Το αίνιγμα του κακού”.  Δείτε ΟΛΗ την εκπομπή:


antifono

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΩΤΕΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

      ΙΔΟΥ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ
Τό περιβόητο πρωτείο στηρίζεται δογματικά σέ δύο βεβαιότητες.

1ον Ο Πέτρος παρέλαβε από τόν Κύριο τόν τίτλο τού πρίγκηπα τών Αποστόλων μέ τόν διάσημο λόγο : « Εσύ είσαι ο Πέτρος καί πάνω σέ αυτή τήν πέτρα θά θεμελιώσω τήν εκκλησία μου» (Ματθ.16,18).
2ον Ο Πέτρος υπήρξε ο πρώτος επίσκοπος τής Ρώμης καί μετέφερε αυτή τήν εξουσία στούς διαδόχους του.
ΕΡΜΗΝΕΥΕΤΑΙ   ΗΔΗ   Η   ΠΙΣΤΗ   ΣΑΝ   ΕΞΟΥΣΙΑ.
Από τίς δύο αρχές τού πρωτείου η δεύτερη είναι τό ιστορικό καί θεωρητικό θεμέλιο τής παποσύνης.
Γιατί όμως ο Απόστολος Πέτρος θά δεχόταν νά γίνει διάκονος αφού ήδη είχε διαχωρίσει τή θέση του στίς Πράξεις; Γιατί νά γίνει από δήμαρχος κλητήρας; Διότι ο επίσκοπος είναι διάκονος, υπεύθυνος γιά τήν τράπεζα καί τούς φτωχούς, όπως φανερώνεται καί σήμερα από τόν Ιερώνυμο καί όλη τήν ιεραρχία.
Κάι πώς έγινε επίσκοπος; Τόν χειροτόνησε κάποιος; Άν είναι δυνατόν. Η απόδειξη ότι δέν θά δεχόταν ποτέ νά γίνει επίσκοπος καί νά υποβαθμίσει σέ τέτοιο βαθμό τήν οικονομία τού Κυρίου, είναι πώς καί ο πάπας δέν παρέμεινε ένας απλός επίσκοπος. Μείωσε τόν Πέτρο γιά νά πάρει τήν θέση του στήν ιστορία τής Σωτηρίας, Ο   Α Φ Ρ Ω Ν!
Τά απόκρυφα, γνωστικής ως επί τό πλείστον προελεύσεως, στήν αρχή ταύτισαν τόν Σίμωνα τόν μάγο μέ τόν Απόστολο Παύλο γιά νά δώσουν κάποιο ρεαλισμό στήν υποτιθέμενη διαμάχη Πέτρου καί Παύλου. Όταν εγκατελείφθη αυτό το παραμύθι, ένα άλλο πήρε τή θέση του. Ο Σίμων ο μάγος ήλθε στή Ρώμη, όπου κατέφθασε καί  ο Πέτρος, στήν εποχή τού Κλαύδιου, γιά νά τόν κατανικήσει. Έμεινε δέ επίσκοπος μέχρι τήν εποχή τού Νέρωνος, όταν εμαρτύρησε. Είκοσι πέντε χρόνια επίσκοπος Ρώμης (42-67μ.Χ.). Δέν βγαίνουν οι λαγαριασμοί μέ κανένα τρόπο.
Στήν επιστολή πάντως τού Παύλου πρός τούς Ρωμαίους, γραμμένη τό 57μ.Χ., ιδιαιτέρως στό τμήμα όπου ο Παύλος χαιρετίζει τούς φίλους του, ο Πέτρος δέν αναφέρεται.Ο Παύλος συνελήφθη στήν Ιερουσαλήμ καί φυλακίστηκε γιά δύο χρόνια. Στήν συνέχεια μετεφέρθη στή Ρώμη όπου έμεινε γιά άλλα δύο χρόνια υπό επιτήρηση. Στή Ρώμη έγραψε τουλάχιστον δύο επιστολές : προς Φιλιππησίους καί τή δεύτερη πρός Τιμόθεο. Ο Πέτρος ξανά δέν αναφέρεται. Σύμφωνα δέ μέ τίς πράξεις στά χρόνια 49-50 ο Πέτρος βρίσκεται στήν Ιερουσαλήμ.
Μόνον μία ιστορική μαρτυρία κρίνεται ως πιθανή, τήν οποία υπενθυμίζει ο Harnack καί ανάγεται στόν φιλόσοφο Πορφύριο : «Λέγεται από μερικούς, ότι μετά από τήν ενασχόλησή του μέ τό ποίμνιο γιά λίγους μήνες, ο Πέτρος σταυρώθηκε». Μόνον αυτή η μαρτυρία κρίνεται σήμερα ως πιθανή, καμμία άλλη.
Αυτό όμως πού πρέπει νά αποκλειστεί a-priori είναι πώς ο Πέτρος διετέλεσε, γιά λίγο ή γιά πολύ, «επίσκοπος» τής Ρώμης. Διότι καμμία απευθείας σχέση διαδοχής μπορούσε νά υπάρξει ανάμεσα στό χαρισματικό καί καθολικό υπούργημα τού «Αποστόλου τού Κυρίου» καί εκείνο τού τοπικού καί διοικητικού, τού πρεσβυτέρου ή τού επισκόπου. Τίτλοι πού χρησίμευαν σέ κάθε τοπική εκκλησία γιά τούς δικούς της ποιμαντικούς καί διοικητικούς σκοπούς.
Επί πλέον μέχρι τά τέλη τού δευτέρου αιώνος δέν υπάρχει πληροφορία γιά τήν ύπαρξη επισκόπου-μονάρχη. Οι διάφορες εκκλησίες τής Ρώμης καθοδηγούντο από μιά ομάδα πρεσβυτέρων ιδίου βαθμού, μέ συλλογική λειτουργία τήν επιστασία, τήν επαγρύπνηση, τήν ΕΠΙΣΚΟΠΗ ακριβώς.
Τό χάρισμα τού «Αποστόλου τού Κυρίου» ήταν καί είναι στενά δεμένο μέ τήν εμπειρία τής προσωπικής συναντήσεως ή τής αποκαλύψεως τού Χριστού καί επομένως ήταν καί είναι αδύνατον νά μεταφερθεί σέ άλλους. Δέν είναι κάν ορθό νά μιλήσουμε γιά τούς επισκόπους σάν «διαδόχους» τών Αποστόλων.
Οι πρώτοι πού υπερηφανεύτηκαν γιά «αποστολική διαδοχή» υπήρξαν οι γνωστικοί. Οι όροι «αποστολικής παραδόσεως» καί «διαδοχής» εμφανίστηκαν γιά πρώτη φορά γύρω στό 165, σέ γνωστικό κείμενο Βαλεντινιανής επιρροής, στήν επιστολή τού Πτολεμαίου στήν Φλώρα, τό οποίο παρουσιάζεται από τόν Επιφάνιο, στό Πανάρειον, 33,7. Εναντίον τών γνωστικών αυτών άρχισαν νά εμφανίζονται οι γνωστές δηλώσεις, τύπου : «όπου ο επίσκοπος εκεί καί η εκκλησία».
Ο μοναρχικός επισκοπισμός γεννήθηκε στήν Ρώμη, έναν αιώνα περίπου μετά τόν θάνατο τών Αποστόλων καί ανεξαρτήτως απολύτως από τήν θέλησή τους.
Αμέθυστος
Ἁγ. Νεκταρίου: «Μελέτη ἱστορικὴ περὶ τῶν αἰτιῶν τοῦ σχίσματος» 

Ὅταν οἱ υἱοὶ τοῦ Ζεβεδαίου ζήτησαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ πρωτοκαθεδρία, νὰ καθήσουν ὁ ἕνας δεξιά του καὶ ὁ ἄλλος ἀριστερά του (Μάρκ.ι´35-38), ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον, διότι τὴν πρωτοκαθεδρία τὴν ἔχω δώσει στὸν Πέτρο, ἀλλά, ὅτι «ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται διάκονος ὑμῶν, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι πρῶτος, ἔστω πάντων δοῦλος».Ὅταν οἱ ἀπόστολοι κατὰ τὸν μυστικὸν Δεῖπνον ἔπεσαν σὲ φιλονικία, διὰ τὰ πρωτεῖα, ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε πὼς ὁ Πέτρος εἶναι ὁ μεγαλύτερος, ἐπειδὴ αὐτὸν ἀφήνω ἐπίτροπον εἰς τὸ ποίμνιον, αὐτὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ ὅλων σας. (Λουκ. κβ’ 24-26). Ἀλλὰ τοὺς εἶπε ὅτι “οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριεύουσιν αὐτῶν, καὶ οἱ ἐξουσιάζοντες αὐτῶν εὐεργέται καλοῦνται, ὑμεῖς δὲ οὐχ οὕτως, ἀλλ᾽ ὁ μείζων ἐν ὑμῖν γενέσθω ὡς ὁ νεώτερος καὶ ὁ ἀνακείμενος ὡς ὁ διακονῶν”. Ἔφερε καὶ παράδειγμα ὁ Κύριος τοὺς Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους νὰ λέγονται Ραββί, ὅμως ἐσεῖς, οἱ δικοί μου μαθηταὶ μὴν πέσετε στὸ πάθος αὐτό, μὴ ζητεῖτε τὸ πρωτεῖον αὐτό, ὑμεῖς μὴ κληθῆτε καθηγηταί, «εἷς γάρ ἐστιν ὁ καθηγητὴς Χριστός, καὶ πατέρα μὴ καλέσητε ἐπὶ τῆς γῆς. Εἷς ἐστιν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ὑμεῖς δὲ πάντες ἀδελφοὶ ἐστέ».Οἱ Ἀπόστολοι ἔπεμψαν τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην στὴν Σαμάρεια, ὅταν ἄκουσαν πὼς ἐδέχθη τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν κεφαλὴ καὶ ἄρχων πάντων, πῶς πέμπεται ἀπὸ τοὺς ἄλλους; πράγμα ποὺ δὲν τὸ δέχεται οὔτε ἡ συνήθεια οὔτε τὸ δίκαιον; Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι τοῦτοι οἱ καπνοὶ τῆς φιλοδοξίας, καὶ πρωτοκαθεδρίας δὲν ἐχώρησαν μέσα εἰς τὰς θεοφόρους κεφαλὰς τῶν Ἀποστόλων, ἀλλ᾽ ὅλοι ἦταν ὁμοταγεῖς, ἀδελφοὶ κατὰ τὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίοu, ἐπίσης διδάσκαλοι πάσης τῆς οἰκουμένης. Ὄχι διῃρημένως ὁ ἕνας στὴ Ρώμη, ὁ ἄλλος ἀλλαχοῦ, ἀλλὰ πανταχοῦ καθ᾽ ἕνας τὴν αὐτὴ ἐξουσία εἶχε καὶ τὸ αὐτὸ Ἀποστολικὸ προνόμιο.Ἔτσι ὁ Πάπας διὰ νὰ στήση τὴν κεφαλήν του, ὄχι μόνον συκοφαντεῖ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀλλὰ καταφρονεῖ καὶ τὸν μακάριο Πέτρο σμικρύνοντάς του τὸ Ἀποστολικόν του προνόμιο, ἐπειδὴ ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἦταν χειροτονημένος διδάσκαλος πάσης της οἰκουμένης καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ Ἀπόστολοι, αὐτὸς τὸν περικλείει εἰς τὴν Ρώμην. Ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν κεφαλὴ καὶ ἀρχή, πῶς ὁ Παῦλος ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν ἀπὸ τοὺς δώδεκα ἀντεστάθη κατὰ πρόσωπον εἰς τὸν Πέτρον; Πῶς τὸν ἐλέγχει καθὼς ὁ ἴδιος γράφει στὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολήν του; «ὅτε ἦλθε Πέτρος εἰς Ἀντιόχειαν κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ ἀντέστην» (Γαλατ. β΄11).Ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν πρῶτος πῶς εἰς τὴν Ἀποστολικὴν Σύνοδον δὲν ἀποφασίζει ὁ Πέτρος ὡς κεφαλὴ πάντων, ἀλλὰ ὁ Ἰάκωβος; (Πράξ. ιε΄10-28). Οἱ Ἀπόστολοι ἦσαν οἰκουμενικοὶ διδάσκαλοι, καὶ ἰσότιμοι πάντες, καὶ οὐδένας εἶχε διωρισμένον θρόνον. Οἱ Ἀπόστολοι χειροτονοῦσαν παντοῦ Ἀρχιερεῖς, καὶ ἔδιδαν εἰς αὐτοὺς τέσσαρα χαρίσματα: πρῶτον τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, δεύτερον τὴν Ἱερωσύνην, τρίτον τὴν χειροτονίαν, τέταρτον τὴν ἐξουσίαν τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν. Καὶ αὐτὰ μερικῶς, καὶ ὄχι οἰκουμενικῶς, ἀλλὰ καθένας εἰς τὴν ἐπαρχίαν του ἐκήρυττε τὸ Εὐαγγέλιο, ἐνεργοῦσε τὰ τῆς Ἱερωσύνης, ἔπραττε τὰ τῆς χειροτονίας, ἐτέλει τὰ τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν. Ἔξω ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν του οὐδείς. Ἐπειδὴ αὐτὸ ἦταν ἀποστολικὸ χάρισμα. Οἱ Ἀπόστολοι Ἀρχιερεῖς χειροτονοῦσαν, καὶ ὄχι Ἀποστόλους. Οὐδεὶς τῶν χειροτονηθέντων ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους ἔγινε διάδοχος καὶ τοῦ ἀποστολικοῦ ἀξιώματος. Δόγμα τῶν Παπικῶν εἶναι «τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Πάπαν, ταυτὸν ἐστὶ τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Χριστόν», ὡσὰν νὰ ἦταν ὁ Πάπας καὶ ὁ Χριστὸς ἓν κατὰ τὴν οὐσίαν, δηλαδὴ θεοποιεῖ τὸν ἑαυτόν του.

Γιατί εγκατέλειψα τον παπισμό

  Ιεροδιάκονος Παύλος Μπαγεστέρ-Κονβαλιέρ   
Ένα φρικτό δίλημμα
Η μεταστροφή μου στην Ορθοδοξία άρχισε μια μέρα, που διόρθωνα τους καταλόγους της βιβλιοθήκης του μοναστηριού στο οποίο ανήκα. Το μοναστήρι αυτό είναι του Τάγματος του Αγίου Φραγκίσκου και βρίσκεται στην πατρίδα μου την Ισπανία.
Ενώ ταξινομούσα διάφορα παλαιά έγγραφα σχετικά με την Ιερά Εξέτασι, έπεσε στα χέρια μου ένα έγγραφο αληθινά καταπληκτικό, χρονολογούμενο από το έτος 1647. Στο έγγραφο αυτό αναφερόταν μια απόφασις της Ιεράς Εξετάσεως, που αναθεμάτιζε ως αιρετικό κάθε χριστιανό ο οποίος θα τολμούσε να πιστεύση, να παραδεχθή και να μεταδώση σε άλλους το ότι ο Απόστολος Παύλος στηριζόταν στο αποστολικό κύρος του.
Επρόκειτο για ένα εύρημα φρικτό, που δε μπορούσε να χωρέση ο νούς μου. Σκέφθηκα αμέσως, για να καθησυχάσω την ψυχή μου, ότι ίσως επρόκειτο για τυπογραφικό λάθος ή για μια πλαστογράφησι, πράγμα που άλλωστε ήταν συνηθισμένο στην Δυτική Εκκλησία εκείνης της εποχής, στην οποία αναφερόταν το κείμενο. Αλλά η ταραχή και η έκπληξίς μου έγινε μεγαλύτερη όταν ερεύνησα και διεπίστωσα ότι εκείνη η απόφασις της Ιεράς Εξετάσεως που αναφερόταν στο έγγραφο ήταν αυθεντική. Πράγματι, ήδη σε δύο περιπτώσεις προγενέστερες, δηλαδή στα 1327 και 1351, οι Πάπαι Ιωάννης ΚΒ' και Κλήμης ΣΤ' διαδοχικώς είχαν καταδικάσει και αναθεματίσει κάθε έναν που θα τολμούσε να αρνηθή ότι ο απόστολος Παύλος, καθ, όλη τη διάρκεια του αποστολικού του βίου, είχε απολύτως υποταχθή στην μοναρχική εκκλησιαστική αυθεντία του πρώτου Πάπα και Βασιλέως της Εκκλησίας, δηλαδή του αποστόλου Πέτρου. Και πολύ αργότερα, ο Πίος Ι' στα 1907 και ο Βενέδικτος ΙΕ' στα 1920 είχαν επαναλάβει τα ίδια αναθέματα και τις ίδιες καταδίκες.
Έπρεπε λοιπόν να αποκλείσω κάθε πιθανότητα αβλεψίας ή πλαστογραφήσεως. Κι έτσι αντιμετώπισα αμέσως ένα σοβαρό πρόβλημα συνειδήσεως.
Προσωπικά, μου ήταν αδύνατο να παραδεχθώ ότι ο απόστολος Παύλος διατελούσε κάτω από οιοδήποτε Παπικό πρόσταγμα. Η ανεξαρτησία του αποστολικού του έργου ανάμεσα στα έθνη απέναντι εκείνης που χαρακτήριζε την αποστολή του Πέτρου ανάμεσα στους περιτετμημένους ήταν για μένα ένα ατράνταχτο γεγονός που το φώναζε η Αγία Γραφή.
Το πράγμα ήταν για μένα καταφάνερο, αφού οι εξηγητικές εργασίες των Πατέρων σ' αυτό το σημείο δεν αφήνουν τόπο στην παραμικρά αμφιβολία. « Ο Παύλος- γράφει ο ιερός Χρυσόστομος- διακηρύσσει την ισότητά του με τους άλλους αποστόλους και θέλει να συγκριθή, όχι μονάχα με όλους τους άλλους, αλλά και με τον πρώτο απ' αυτούς, για ν' αποδείξη ότι ο καθένας τους είχε το ίδιο κύρος». Πράγματι, ομοθυμαδόν όλοι οι Πατέρες παραδέχονται ότι «όλοι οι λοιποί απόστολοι ήσαν το ίδιο που ήταν ο Πέτρος, δηλαδή ήσαν περιβεβλημένοι την ίδια τιμή κι' εξουσία». Είναι αδύνατο οποιοσδήποτε απ' αυτούς να ασκούσε εξουσία ανώτερη στους άλλους, διότι ο αποστολικός τίτλος που είχε ο καθένας τους ήταν «η μεγαλύτερη αυθεντία, η κορυφή όλων των εξουσιών». «Όλοι ήσαν ποιμένες, ενώ τι ποίμνιο ήταν ένα. Και το ποίμνιο αυτό ποιμαινόταν από τους αποστόλους με ομόθυμη όλων συγκατάνευσι».
Το ζήτημα ήταν, λοιπόν, κατακάθαρο. Κι όμως, η ρωμαϊκή διδασκαλία εδώ ήταν αντίθετη από τα πράγματα. Έτσι εισήλθα για πρώτη φορά στη ζωή μου σ' ένα τρομακτικό δίλημμα. Τι θα διάλεγα: Από το ένα μέρος το Ευαγγέλιο και την Ιερά Παράδοσι, ή τη διδασκαλία της Εκκλησίας μου από το άλλο μέρος; Σύμφωνα με τη ρωμαϊκή θεολογία είναι απαραίτητο για τη σωτηρία να πιστεύουμε ότι η Εκκλησία είναι καθαρή μοναρχία, της οποίας μονάρχης είναι ο Πάπας. Έτσι, η σύνοδος του Βατικανού, συνοψίζοντας όλες τις προγενέστερες καταδίκες, διεκήρυξε επίσημα ότι «εάν κανείς πη...ότι ο Πέτρος (θεωρούμενος ως ο πρώτος Πάπας) δεν διωρίσθηκε από τον Χριστό ως αρχηγός των Αποστόλων και Κεφαλή ορατή όλης της Εκκλησίας...είναι υπό ανάθεμα».  
Απευθύνομαι στο εξομολόγο μου  
Μέσα σ' αυτό το ψυχικό κλονισμό, απευθύνθηκα στον πνευματικό μου και του εξέθεσα με αφέλεια το ζήτημα. Ήταν ένας από τους πιο ξακουστούς ιερείς του μοναστηριού μας. Με άκουσε με στενοχώρια, καταλαβαίνοντας ότι επρόκειτο για πολύ δύσκολο πρόβλημα. Αφού σκέφθηκε μερικές στιγμές, αναζητώντας ματαίως μια ικανοποιητική λύσι, μου είπε τέλος τα εξής, που ομολογώ δεν τα περίμενα:
- Η Γραφή και οι Πατέρες σας έκαμαν κακό, τέκνο μου. Βάλτε κι αυτή κι εκείνους κατά μέρος και περιορισθήτε στο να ακολουθήτε πιστά τις αλάθητες διδασκαλίες της Εκκλησίας μας και μην αφήνετε τον εαυτό σας να γίνεται λεία τέτοιων σκέψεων. Μην επιτρέψετε ποτέ να σκανδαλίζουν την πίστη σας στο Θεό και την Εκκλησία πλάσματα του Θεού, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτά.
Αυτή η απάντησις που εδόθη με πολλή φυσικότητα, συνετέλεσε ώστε η σύγχυσίς μου να μεγαλώση. Πάντοτε παραδεχόμουν ότι ακριβώς ο Λόγος του Θεού είναι το μόνο πράγμα που δεν μπορεί κανείς να παραμερίση.
Χωρίς να μου δώση καιρό να προβάλω καμμιά ένστασι, ο πνευματικός μου πρόσθεσε:
- Για αντάλλαγμα, θα σας δώσω ένα κατάλογο διακεκριμένων συγγραφέων, στα έργα των οποίων θα αναπαυθή και θα στηριχθή η πίστις σας. Διότι σ' αυτά θα βρήτε τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας χωρίς αγκάθια.
Και ρωτώντας με αν είχα κάτι άλλο «πιο ενδιαφέρον» να του εκθέσω, έθεσε τέρμα στη συνομιλία μας.
Μερικές μέρες αργότερα, ο πνευματικός μου ανεχώρησε από το μοναστήρι σε μία περιοδεία κηρυγμάτων που θα έκανε σε διάφορες εκκλησίες του Τάγματος. Μου άφησε τον πίνακα των συγγραφέων, συνιστώντας μου να τους διαβάσω. Και με παρεκάλεσε να του κάνω γνωστές τις προόδους μου σ' αυτό το διάβασμα με γράμματα που θα του έστελνα.
Αν και τα λόγια του δεν με είχαν πείσει καθόλου, μάζεψα αυτά τα βιβλία και άρχισα να τα διαβάζω με όλη τη δυνατή αντικειμενικότητα και προσοχή.
Τα περισσότερα από τα βιβλία αυτά ήσαν θεολογικά κείμενα και εγχειρίδια παπικών αποφάσεων, καθώς και «οικουμενικών» συνόδων. Ρίχθηκα στη μελέτη τους με ειλικρινές ενδιαφέρων, έχοντας ως μόνο οδηγό μου την Αγία Γραφή, «λύχνον τοις ποσί μου και φως εις τας τρίβους μου».
Καθώς προχωρούσα στο διάβασμα των βιβλίων εκείνων, καταλάβαινα ολοένα και καλύτερα, ότι ως τότε αγνοούσα αρκετά τη φύσι της Εκκλησίας μου. Έχοντας προσηλυτισθή στον Χριστιανισμό και βαπτισθή μόλις τελείωσα τις εγκύκλιες σπουδές μου, ακολούθησα κατόπιν φιλοσοφικές σπουδές και τότε που σας μιλώ βρισκόμουν μόλις στις αρχές των θεολογικών μελετών. Επρόκειτο για μιά επιστήμη ολότελα νέα για μένα. Μέχρις εκείνη την ώρα Χριστιανισμός και Ρωμαϊκή Εκκλησία ήταν για μένα ένα αμάλγαμα, κάτι το αξεχώριστο απολύτως, Στη μοναστική μου ζωή με απασχολούσε μονάχα η καθαρώς υπερφυσική τους όψις και δεν μου είχε δοθή ακόμη η ευκαιρία να εξετάσω κατά βάθος τις βάσεις και τους λόγους της οργανικής συστάσεως της Εκκλησίας μου.  
Η τερατώδης διδασκαλία περί Πάπα  
Ακριβώς, λοιπόν, μέσα σ' εκείνη την ανθοδέσμη κειμένων που σοφά είχε συνθέσει ο πνευματικός μου προϊστάμενος άρχισε να μου αποκαλύπτεται στην πραγματική φύσι του ο παράξενος αυτός μοναρχικός θρησκευτικός οργανισμός, που λέγεται Ρωμαϊκή Εκκλησία. Υποθέτω, ότι μια σύνοψις των χαρακτηριστικών της δεν είναι εδώ περιττή.
Πρώτα-πρώτα, για τον ρωμαϊκό καθολικισμό η χριστιανική Εκκλησία «δεν είναι παρά μια απόλυτη μοναρχία», της οποίας μονάρχης είναι ο Πάπας, ενεργώντας σε κάθε τομέα ως τέτοιος. Στην παπική αυτή μοναρχία «υφίσταται όλη η δύναμις και η στερεότης της Εκκλησίας», η οποία «αλλοιώς δεν θα υφίστατο». Ο ίδιος ο Χριστιανισμός στηρίζεται εξ ολοκλήρου στην παπωσύνη. Κάτι πιο πολύ ακόμη. «Η παπωσύνη είναι το πιο σπουδαίο στοιχείο του Χριστιανισμού», «η αποκορύφωσίς του και η ουσία του».
Η μοναρχική αυθεντία του Πάπα ως Αρχηγού υπερτάτου και ως κεφαλής ορατής της Εκκλησίας, Ακρογωνιαίου λίθου, Παγκοσμίου Αλάθητου Διδασκάλου της Πίστεως, Αντιπροσώπου του Θεού πάνω στη Γη, Ποιμένος των Ποιμένων και Άκρου Αρχιερέως, είναι πλήρως δυναμική και εξουσιαστική και αγκαλιάζει όλα τα διδασκαλικά και νομοθετικά δικαιώματα που έχει η Εκκλησία. Εκτείνεται «Θείω δικαίω» πάνω σε όλους και χωριστά πάνω σε καθένα βαπτισμένο άνθρωπο σ΄ όλον τον κόσμο. Αυτή η δικτατορική εξουσία μπορεί όθεν οποτεδήποτε να ασκηθή απ' ευθείας σε οποιονδήποτε χριστιανό, είτε λαϊκός είναι αυτός είτε κληρικός, και σε οποιαδήποτε Εκκλησία οποιουδήποτε λειτουργικού τύπου και γλώσσης κι' αν είναι, δεδομένου ότι ο Πάπας είναι ο υπερεπίσκοπος σε κάθε εκκλησιαστική επισκοπή του κόσμου.
Όσοι αρνούνται να του αναγνωρίσουν όλη αυτή την εξουσία και δεν υποτάσσονται σ' αυτή τυφλά είναι σχισματικοί, αιρετικοί, ασεβείς και ιερόσυλοι και οι ψυχές τους είναι από τώρα προωρισμένες για την αιωνία καταδίκη, διότι είναι απαραίτητο για τη σωτηρία μας να πιστεύουμε στο θείο καθίδρυμα της παπωσύνης και να υποτασσόμαστε σ' αυτή και στους εκπροσώπους της. Ο Πάπας έτσι ενσαρκώνει εκείνον τον φανταστικό Άρχοντα, που ο Κικέρων προφήτεψε, γράφοντας ότι θα πρέπει όλοι να τον αναγνωρίσουν για να σωθούν.    
     Πάντα κατά την ρωμαϊκή διδασκαλία, «δεδομένου ότι ο Πάπας έχει το δικαίωμα να επεμβαίνη και να κρίνη όλα τα πνευματικά ζητήματα όλων και καθ' ενός ξεχωριστά των χριστιανών, πολύ περισσότερο έχει το δικαίωμα να κάνη το ίδιο και στις κοσμικές υποθέσεις τους. Δεν μπορεί να περιορισθή μόνο στο να δικάζη με πνευματικές ποινές, στερώντας την αιωνία σωτηρία σ' εκείνους που δεν του υποτάσσονται, αλλά έχει επίσης και το δικαίωμα να ασκή και κοσμική εξουσία πάνω στους πιστούς. Διότι και η Εκκλησία έχει δύο μάχαιρες, σύμβολο της πνευματικής και της κοσμικής δυνάμεως. Η πρώτη απ' αυτές είναι στο χέρι του κλήρου, η άλλη στο χέρι των βασιλέων και των στρατιωτών, οι οποίοι όμως είναι και αυτοί κάτω από τη θέλησι και στην υπηρεσία του κλήρου».
Ο Πάπας, ισχυριζόμενος ότι είναι στη γη αντιπρόσωπος Εκείνου του οποίου «η βασιλεία ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου»,Εκείνου που απαγόρευσε στους Αποστόλους να μιμούνται τους βασιλείς της γης οι οποίοι «κυριεύουσι των εθνών», αυτοτιτλοφορείται   και κοσμικός βασιλεύς, συνεχίζοντας έτσι την ιμπεριαλιστική παράδοση της Ρώμης. Κατά διαφόρους καιρούς έγινε πράγματι κύριος μεγάλων εδαφικών εκτάσεων, έκαμε αιματηρούς πολέμους εναντίων άλλων Χριστιανών βασιλέων για την απόκτησι και άλλων εδαφών, ή απλώς διψώντας κι' άλλα πλούτη και εξουσίες. Είχε μυριάδες σκλάβους. Έπαιζε ουσιαστικό ρόλο και πολλές φορές αποφασιστικό στην πολιτική ιστορία. Το καθήκον των χριστιανών αρχόντων είναι να υποχωρούν μπροστά στον «θείω δικαίω βασιλέα»παραχωρώντας του αυτό το βασίλειο κι αυτόν τον θρόνο τον πολιτικο-εκκλησιαστικό, «που έγινε για να εξευγενίση και να στερεώση όλους τους άλλους θρόνους του κόσμου». Σήμερα το κοσμικό βασίλειο του Πάπα είναι περιορισμένο στην πόλι του Βατικανού. Πρόκειται για κράτος αυτόνομο με διπλωματικούς εκπροσώπους στις κυβερνήσεις και των δύο ημισφαιρίων, με στρατό, όπλα, αστυνομία, φυλακές, νόμισμα κ.λ.π.
Και ως κορώνα και κορυφή της παντοδυναμίας του ο Πάπας κατέχει ακόμη ένα τρομερό προνόμιο, μοναδικό στον κόσμο. ¨Ένα τερατώδες και εξωτικό προνόμιο, που ούτε οι πιο ποταπές ειδωλολατρείες δεν είχαν τη φαντασία να το συλλάβουν: είναι αλάθητος θείω δικαίω, σύμφωνα με δογματικό όρο της Συνόδου του Βατικανού, που έγινε στα 1870. Από τότε και πέρα «σ' αυτόν η ανθρωπότης οφείλει να αποτείνη τους λόγους που προηγουμένως απέτεινε στον Κύριο: Ρήματα ζωής αιωνίου έχεις». Από εδώ και πέρα δεν υπάρχει ανάγκη του Αγίου Πνεύματος, για να οδηγή την Εκκλησία «εις πάσαν την αλήθειαν». Δεν υπάρχει ανάγκη της Αγίας Γραφής ούτε της Ιεράς Παραδόσεως, διότι είνε πλέον ένας θεός πάνω στη γη, με εξουσία να αχρηστεύη και να διακηρύσση ως πλανερές τις διδασκαλίες του Ουρανίου Θεού. Με βάσι αυτό το αλάθητο, ο Πάπας είναι ο μόνος κανόνας της Πίστεως και μπορεί να εκφράση, ακόμη και αντίθετα προς το κριτήριο όλης της Εκκλησίας, καινούργια δόγματα, τα οποία όλοι οι πιστοί οφείλουν να τα παραδεχθούν για να μην αποκοπούν από τη σωτηρία. «Εξαρτάται μόνο από τη θέλησί του και τη διάθεσή του να θεωρή ό,τι αυτός θέλει ως ιερό ή ως άγιο μέσα σ' ολόκληρη την Εκκλησία» και οι δεκρετάλιες επιστολές του πρέπει να θεωρούνται, να πιστεύωνται και να υπακούωνται «ως κανονικές επιστολές». Αφού είναι αλάθητος ο Πάπας, πρέπει να απολαβαίνη τυφλή υπακοή. Ο καρδινάλιος Βελλαρμίνος, που ανακηρύχθηκε «άγιος» από τη Ρωμαϊκή Εκκλησία, λέγει τα εξής με φυσικώτατο ύφος: «Αν ο Πάπας καμμιά μέρα επιβάλη αμαρτίες και απαγορεύση αρετές , η Εκκλησία είναι υποχρεωμένη να πιστεύση ότι οι αμαρτίες αυτές είναι καλές και ότι οι αρετές εκείνες είναι κακές».  
Η απάντησις του εξομολόγου μου  
Αφού διάβασα όλα εκείνα τα βιβλία, αισθανόμουν τον εαυτό μου σαν ξένο μέσα στην Εκκλησία μου, της οποίας η οργανική σύστασις δεν είχε σχέσι, με την Εκκλησία που ίδρυσε ο Κύριος που ωργάνωσαν οι Απόστολοι και οι διάδοχοί τους και που οι Άγιοι Πατέρες εννοούσαν. Κάτω απ' αυτήν την πεποίθησι έγραψα το πρώτο μου γράμμα στον πνευματικό μου.
-Διάβασα τα βιβλία σας. Δεν θα παραβώ ποτέ τα θεία εντάλματα, για να δώσω πίστι σε ανθρώπινες διδασκαλίες, που δεν έχουν την παραμικρή βάσι στην Αγία Γραφή. Τέτοιες διδασκαλίες είναι η σειρά των ανοησιών για την παπωσύνη. Με δεδομένα από την Αγία Γραφή μπορούμε να εννοήσουμε τη φύσι της Εκκλησίας κι' όχι μ' αποφάσεις και θεωρίες ανθρώπινες. Η αλήθεια της πίστεως δεν πηγάζει παρά από την Αγία Γραφή και από την Παράδοσι της συνόλου Εκκλησίας».
Η απάντησις ήλθε γρήγορα:
- Δεν ακολουθήσατε τη συμβουλή μου, παραπονιόταν ο πνευματικός μου, -κι' αφήσατε την ψυχή σας έκθετη στην επικίνδυνη επίδρασι της Αγίας Γραφής, η οποία, όπως και η φωτιά, κατακαίει και μαυρίζει όταν δεν φωτίζει. Για κάτι τέτοιες περιπτώσεις σαν την δική σας οι Πάπαι έχουν αποφανθή ότι «είναι σκανδαλώδης πλάνη να πιστεύη κανείς ότι όλοι οι χριστιανοί μπορούν να διαβάζουν την Αγία Γραφή» και οι θεολόγοι μας βεβαιώνουν ότι η Αγία Γραφή «είναι ένα σκοτεινό σύννεφο». «Το να πιστεύη κανείς στη φωτεινότητα και τη σαφήνεια της Γραφής είναι δόγμα ετερόδοξο», λέγουν οι αλάθητοι Αρχηγοί μας. Όσο για την Παράδοσι, δεν θεωρώ αναγκαίο να σας υπενθυμίσω ότι πρέπει «να ακολουθούμε πρωτίστως τον Πάπα όταν πρόκειται για ζητήματα πίστεως. Ο Πάπας αξίζει σ' αυτή την περίπτωσι όσο δεν αξίζουν μυριάδες Αυγουστίνοι, Ιερώνυμοι, Γρηγόριοι, Χρυσόστομοι...».
Το γράμμα αυτό ενίσχυσε αντί να γκρεμίση την πεποίθησί μου. Μου ήταν αδύνατο να θέσω σε δεύτερη μοίρα από τον Πάπα την Αγία Γραφή. Χτυπώντας την Γραφή, η Εκκλησία μου έχανε κάθε αξιοπιστία μπροστά μου, γινόταν ένα με τους αιρετικούς, οι οποίοι, «ελεγχόμενοι από την Γραφή, στρέφονται εναντίον της».
Ήταν η τελευταία επαφή που είχα με τον πνευματικό μου.   
Ο Πάπας είναι το παν και η Εκκλησία δεν είναι τίποτε   
Αλλά δεν σταμάτησα εκεί. Είχα ήδη αρχίσει να «εκτροχιάζομαι από τον εκτροχιασμό» της Εκκλησίας μου. Είχα πάρει ένα δρόμο όπου δεν έπρεπε να σταθώ έως ότου βρω μια θετική λύσι. Το δράμα μου εκείνων των ημερών ήταν ότι είχα αποξενωθή από τον Παπισμό, αλλά δεν πλησίαζα καμμιά άλλη εκκλησιαστική πραγματικότητα. Ορθοδοξία και Προτεσταντισμός ήσαν για μένα τότε ιδέες συγκεχυμένες και δεν είχα φθάσει ακόμη στην ώρα και στην ευκαιρία να διαπιστώσω ότι μπορούσαν να προσφέρουν κάτι στην αγωνία μου. Παρ' όλα αυτά εξακολουθούσα να αγαπώ την Εκκλησία μου που με είχε κάνει χριστιανό και που φορούσα το σχήμα της. Μου χρειαζόταν ακόμη πολλή εμβάθυνσις και σκέψις για να φθάσω σιγά-σιγά, με κόπο και οδύνη, στο συμπέρασμα ότι η Εκκλησία που αγαπούσα δεν υφίστατο μέσα στο παπικό σύστημα.
Πράγματι, απέναντι της μονοκρατορικής εξουσίας του Πάπα, η αυθεντία της Εκκλησίας και του επισκοπικού σώματος δεν υφίσταται ουσιαστικά εκεί. Διότι σύμφωνα με τη ρωμαϊκή θεολογία «η αυθεντία της Εκκλησίας υπάρχει τότε μόνο, όταν χαρακτηρίζεται και εναρμονίζεται με τη θέλησι του Πάπα. Σε αντίθετη περίπτωσι, εκμηδενίζεται». Έτσι, είναι το ίδιο πράγμα ο Πάπας με την Εκκλησία και ο Πάπας χωρίς την Εκκλησία, δηλαδή ο Πάπας είναι το παν και η Εκκλησία δεν είναι τίποτε. Πολύ σωστά έγραψε ο επίσκοπος Μαρέν΄ «Θα ήταν πιο ακριβείς οι ρωμαιοκαθολικοί, αν εκφωνώντας το ‘Πιστεύω' έλεγαν: ‘Και εις ένα Πάπαν' παρά να λένε: ‘Και εις μίαν...Εκκλησίαν'».
Η σημασία και ο ρόλος των επισκόπων μέσα στη ρωμαϊκή Εκκλησία δεν είναι παρά απλή εκπροσώπησις της παπικής εξουσίας, στην οποία και οι ίδιοι οι επίσκοποι υποτάσσονται όπως οι απλοί πιστοί. Αυτό το καθεστώς προσπαθούν να το στηρίξουν στο κβ' κεφάλαιο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου, όπου σύμφωνα με τη ρωμαϊκή ερμηνεία, «ο Κύριος εμπιστεύεται στο απόστολο Πέτρο, τον πρώτο Πάπα, την ποίμανση των αρνίων του και των προβάτων του, δηλαδή του αναθέτει το έργο υπερτάτου Ποιμένος με αποκλειστικά δικαιώματα σε όλους τους πιστούς, που είναι τα αρνία, και σε όλους τους άλλους Αποστόλους και επισκόπους, που είναι τα πρόβατα».
Αλλά οι επίσκοποι δεν είναι στη ρωμαϊκή Εκκλησία ούτε κάν διάδοχοι των Αποστόλων, διότι όπως δογματίζει η Εκκλησία αυτή «η αποστολική εξουσία εξέλιπε με τους Αποστόλους και δεν μετεδόθη στους διαδόχους της επισκόπους. Μονάχα η παπική εξουσία του Πέτρου, υπό την οποία βρίσκονταν όλοι οι άλλοι, μετεδόθη στους διαδόχους του Πέτρου, δηλαδή στους Πάπες».Οι επίσκοποι, λοιπόν, μη έχοντας κληρονομήσει καμμιά αποστολική εξουσία, δεν έχουν άλλη εξουσία παρά εκείνη που τους παραχωρήθηκε, όχι απ' ευθείας από τον Θεό, αλλά από τον Άκρο Ποντίφηκα της Ρώμης.
Και οι Οικουμενικές Σύνοδοι επίσης δεν έχουν άλλη αξία παρά εκείνη που τους παραχωρεί ο επίσκοπος της Ρώμης, διότι «δεν είναι ούτε μπορούν να είναι άλλο πράγμα παρά συνέδρια του Χριστιανισμού, που συγκαλούνται υπό την αυθεντία και την εξουσία και την προεδρία του Πάπα». Αρκεί ο Πάπας να βγή από την αίθουσα της Συνόδου λέγοντας: «Δεν βρίσκομαι πλέον εκεί μέσα», για να παύση από εκείνη τη στιγμή η Οικουμενική Σύνοδος να έχη κύρος. Οι όροι της Συνόδου επίσης δεν έχουν καμμιά αξία, αν δεν εγκριθούν και δεν επικυρωθούν από το Πάπα, ο οποίος και θα τους επιβάλη με την αυθεντία του στους πιστούς.  
Η φοβερή απάντησις ενός Ιησουΐτη  
Είχα καθ' όλο εκείνο το διάστημα σχεδόν παρατήσει τις μελέτες μου, επωφελούμενος όλες τις ώρες που ο κανονισμός του Τάγματος επέτρεπε να αποτραβηχθώ στο κελλί μου, όπου δεν σκεπτόμουν τίποτε άλλο παρά το μεγάλο μου πρόβλημα. Επί μήνες ολόκληρους μελετούσα την σύσταση και την οργάνωσι της αρχαίας Εκκλησίας, απ' ευθείας από τις αποστολικές και πατερικές πηγές. Αλλά όλη αυτή η εργασία δεν γινόταν εξ ολοκλήρου μυστικά. Και η εξωτερική μου ζωή φαινόταν ισχυρά επηρεασμένη απ' αυτή τη μεγάλη μέριμνα, που είχε απορροφήσει όλο μου το ενδιαφέρον και συγκεντρώσει όλες μου τις δυνάμεις. Δεν έχανα ευκαιρία να ζητώ έξω από το μοναστήρι κάθε τι που θα συντελούσε κάπως στο να φωτισθώ πλήρως. Έτσι άρχισα να συζητώ το θέμα με γνωστές μου εκκλησιαστικές προσωπικότητες, ανάλογα με την εμπιστοσύνη που είχα στην ειλικρίνεια και την καρδιά τους. Μ' αυτό τον τρόπο δεχόμουν διαρκώς εντυπώσεις και απόψεις πάνω στο θέμα, οι οποίες ήσαν για μένα πάντα ενδιαφέρουσες και σημαντικές.
Βρήκα τους περισσότερους απ' αυτούς τους κληρικούς πιο φανατικούς απ' ότι περίμενα. Παρ' όλο ότι ανεγνώριζαν κατά βάθος την παράλογη βάσι της διδασκαλίας περί Πάπα, κολλούσαν απεγνωσμένα στην ιδέα ότι «η οφειλομένη στον Πάπα υποταγή απαιτεί μια τυφλή συγκατάθεσι της αντιλήψεώς μας», καθώς και σ' εκείνο το άλλο απόφθεγμα του ιδρυτού των Ιησουϊτών κατά το οποίο «για να έχουμε την αλήθεια, για να μην πέσουμε στην πλάνη, οφείλουμε πάντα να στηριζόμαστε στο βασικό και αμετάθετο αξίωμα ότι αυτό που βλέπουμε ως άσπρο είναι στην πραγματικότητα μαύρο, αν μας λέγει ότι είναι μαύρο η ιεραρχία της Εκκλησίας». Μ' αυτή τη φανατική προκατάληψι ένας ιερεύς του Τάγματος του Ιησού μου εμπιστεύθηκε την εξής σκέψι του:
-Αυτά που μου λέτε, αναγνωρίζω ότι είναι λογικώτατα και ξάστερα και αληθινά. Αλλά εμείς οι Ιησουΐτες, εκτός από τις τρείς συνηθισμένες υποσχέσεις, δίνουμε και μια τέταρτη, κατά την ημέρα της κουράς μας. Η τέταρτη αυτή υπόσχεσις είναι πιο ουσιώδης από την υπόσχεσι της αγνότητος, της υπακοής και της ακτημοσύνης. Είναι η υπόσχεσις ότι θα υποτασσόμαστε απόλυτα στον Πάπα. Έτσι, προτιμώ να πάω στην κόλασι μαζί με τον Πάπα, παρά στον Παράδεισο μ' όλες σας τις αλήθειες.  
«Εδώ και λίγους αιώνες θα σας έκαιαν στην πυρά της Ιεράς Εξετάσεως»  
Κατά τη γνώμη των περισσοτέρων απ' αυτούς ήμουν ένας αιρετικός. Ιδού τι μου έγραφε ένας επίσκοπος: «Εδώ και λίγους αιώνες, οι ιδέες που έχετε θα ήσαν αρκετές για να σας οδηγήσουν στην πυρά της Ιεράς Εξετάσεως».
Είχα πάντως, παρ' όλα αυτά, τη διάθεσι να μείνω στο μοναστήρι και ν' αφοσιωθώ στην καθαρώς πνευματική ζωή, αφήνοντας στην ιεραρχία την ευθύνη της πλάνης της και την υποχρέωσι διορθώσεώς της. Αλλά τα ενδιαφέροντα της ψυχής μου θα μπορούσαν να είναι ασφαλή σ' ένα δρόμο υπερφυσικής ζωής, όπου η αυθαιρεσία του Πάπα θα μπορούσε να σωρεύση καινούργια δόγματα και ψευδείς διδασκαλίες σχετικές με την ευσεβή ζωή και τα μυστήρια της Εκκλησίας; Επί πλέον, αφού η καθαρότης της διδασκαλίας είχε σπιλωθή με την κακοδοξία περί Πάπα, ποιος με βεβαίωνε ότι η κηλίδα αυτή δεν θα απλωνόταν και σε άλλες όψεις της ευαγγελικής πίστεως;
Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου παράξενο αν άγιοι άνθρωποι μέσα στη Ρωμαϊκή Εκκλησία αρχίζουν να σημαίνουν συναγερμό με φράσεις σαν τις ακόλουθες:
«Ποιος ξέρει αν τα "μικρά μέσα σωτηρίας" που μας κατακλύζουν δεν μας κάνουν να ξεχάσουμε τον μοναδικό Σωτήρα, τον Ιησού;...».
«Σήμερα η πνευματική μας ζωή μάς παρουσιάζεται σαν ένα πολύκλαδο και πολύφυλλο δένδρο, όπου οι ψυχές δεν ξέρουν πλέον που είναι ο κορμός που στηρίζει το παν και που είναι οι ρίζες που το τροφοδοτούν».
«Με τέτοιο τρόπο στολίσαμε και παραφορτώσαμε τη θρησκευτικότητά μας, ώστε η μορφή Εκείνου ο Οποίος είναι το «έν ού εστι χρεία» χάθηκε μέσα στα στολίδια».
Πεπεισμένος, λοιπόν, ότι και η πνευματική ζωή μέσα στους κόλπους της παπικής Εκκλησίας θα με έθετε σε κινδύνους, κατέληξα να κάμω το αποφασιστικό βήμα. Εγκατέλειψα το μοναστήρι και ύστερα από λίγο καιρό εδήλωσα ότι δεν ανήκα πλέον στη Ρωμαϊκή Εκκλησία. Μερικοί άλλοι είχαν φανή διατεθειμένοι μέχρι τότε να με ακολουθήσουν, αλλά την τελευταία στιγμή κανένας δεν δείχθηκε αποφασισμένος να θυσιάση τόσο ριζικά τη θέση του μέσα στην Εκκλησία, την τιμή και την υπόληψι που απολάβαινε.
Έτσι εγκατέλειψα την Ρωμαϊκή Εκκλησία, της οποίας ο αρχηγός, ξεχνώντας ότι η βασιλεία του Υιού του Θεού «ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου» και ότι «εκείνος που καλείται στην επισκοπή δεν καλείται σε καμμιά αρχή και εξουσία, αλλά στη διακονία όλης της Εκκλησίας», μιμούμενος εκείνον που «ποθώντας μέσα στην υπερηφάνειά του να είναι σαν θεός, έχασε την αληθινή δόξα για να ντυθή ψεύτικη», «εκάθισεν εις τον ναόν του Θεού ως θεός». Πολύ σωστά έγραφε στον Πάπα ο Βερνάρδος ντε Κλαραβάλ: «Κανένα φρικτότερο δηλητήριο για σένα, κανένα σπαθί πιο επικίνδυνο, από τη δίψα και το πάθος της κυριαρχίας». Βγαίνοντας από τον Παπισμό, υπάκουσα στη φωνή της συνειδήσεώς μου, που ήταν η ίδια η φωνή του Θεού. Και η φωνή αυτή μου έλεγε: «Έξελθε εξ αυτής...,ίνα μη συγκοινωνήσης ταις αμαρτίαις αυτής, και ίνα εκ των πληγών αυτής μη λάβης». Πώς, μετά την έξοδό μου αυτή, έπεσα στην αγκαλιά της Ορθοδοξίας, στο φως της απόλυτης και άσπιλης Αλήθειας, αυτό θα το διηγηθώ σε άλλη ευκαιρία.   
Β'  
Όσο η απομάκρυνσίς μου από τον Παπισμό γινόταν ευρύτερα γνωστή στους Εκκλησιαστικούς κύκλους και εύρισκε ενθουσιώδη απήχησι στους κόλπους των ισπανών και γάλλων προτεσταντών, τόσο η θέσις μου απέβαινε πιο λεπτή.
Στην αλληλογραφία που έπαιρνα αφθονούσαν τα απειλητικά και τα ανώνυμα υβριστικά γράμματα. Με κατηγορούσαν ότι δημιουργούσα ένα αντιπαπικό ρεύμα γύρω μου και ότι ωδηγούσα με το παράδειγμά μου προς την «αποστασία» ρωμαιοκαθολικούς κληρικούς «ασθενείς δογματικά», που είχαν εκφράσει σχεδόν δημοσία ένα αίσθημα συμπαθείας για την περίπτωσί μου.
Το γεγονός αυτό με έκαμε να φύγω από τη Βαρκελώνη και να μεταβώ στη Μαδρίτη, όπου με φιλοξένησαν - χωρίς να το επιδιώξω ο ίδιος - οι αγγλικανοί και μέσω αυτών ήλθα σε σχέσεις με το Οικουμενικό Συμβούλιο των Εκκλησιών.
Ούτε όμως και εκεί κατώρθωσα να περάσω απαρατήρητος. Ύστερα από κάθε κήρυγμά μου σε διαφόρους ναούς της Αγγλικανικής Εκκλησίας, ένας αριθμός, κάθε φορά μεγαλύτερος, των ακροατών μου εξεδήλωνε την επιθυμία να με γνωρίση και να συζητήση εμπιστευτικά μαζί μου πάνω στο εκκλησιολογικό θέμα.
Χωρίς, λοιπόν, να το επιζητήσω, άρχισε να σχηματίζεται γύρω μου ένας ολοένα και πιο πολυάριθμος κύκλος προσώπων, τα περισσότερα από τα οποία ήσαν αντιπαπικοί. Αυτό μ' εξέθετε ενώπιον των αρχών, διότι στις εμπιστευτικές αυτές επισκέψεις που δεχόμουν, άρχισαν να παρουσιάζονται και μερικοί ρωμαιοκαθολικοί κληρικοί, που ήσαν γενικώς γνωστοί «για την ελλιπή και χωλαίνουσα πίστι τους σχετικά με το πρωτείο και το αλάθητο του Άκρου Αρχιερέως της Ρώμης».
Τη φανατική μνησικακία που έτρεφαν ήδη προς το πρόσωπό μου λίγοι παπικοί την είδα να ολοκληρώνεται και να παίρνη την αποκορύφωσή της την ημέρα που απάντησα δημοσία σε μία εμπεριστατωμένη εκκλησιολογική πραγματεία, που μου είχαν στείλει ως ύστατο διάβημα για να με βγάλουν από την «παγίδα της αιρέσεως», όπου είχα πέσει. Το έργο εκείνο, απολογητικού χαρακτήρος, είχε τον εκφραστικό τίτλο: «Ο Πάπας, αντιπρόσωπος του Κυρίου ημών επί της γης» και το σύνθημα στο οποίο κατέληγαν τα επιχειρήματα του βιβλίου ήταν το εξής: «Χάρις στο αλάθητο του Πάπα οι ρωμαιοκαθολικοί είναι σήμερα οι μόνοι χριστιανοί που μπορούν να είναι βέβαιοι για ο,τι πιστεύουν».
Από τις στήλες μιας πορτογαλλικής επιθεωρήσεως βιβλιοκρισίας τους απάντησα: «Η πραγματικότης είναι ότι εξ αιτίας του αλαθήτου είστε οι μόνοι χριστιανοί που δεν μπορείτε να είστε σήμερα βέβαιοι για ό,τι θα σας επιβάλουν να πιστεύετε αύριο». Το άρθρο μου τελείωνε με την εξής φράσι: «Λίγο ακόμη, στον δρόμο που βαδίζετε, και θα αποκαλέσετε τον Κύριό μας αντιπρόσωπο του Πάπα στον ουρανό».
Λίγο αργότερα εξέδωσα στο Μπουένος Άϊρες μία τρίπτυχη μελέτη μου, με την οποία έλαβαν πέρας οι διαξιφισμοί μου με τους παπικούς. Στη μελέτη εκείνη είχα συλλέξει όλα τα εδάφια από την πατερική γραμματεία των τεσσάρων πρώτων αιώνων, τα οποία αναφέρονται άμεσα ή έμμεσα στα λεγόμενα «χωρία περί πρωτείων» των ευαγγελίων (Ματθ. ιστ' 18-19, Ιω. κα' 15-17, Λουκ. κβ' 31-32). Απεδείκνυα ότι η περί πάπα διδασκαλία είναι απολύτως ξένη και αντίθετη προς την ερμηνεία που δίνουν οι πατέρες σ' αυτά τα κείμενα. Και η ερμηνεία των πατέρων είναι ακριβώς ο κανόνας πάνω στον οποίον εννοούμε την Αγία Γραφή.
Εκείνη την περίοδο, αν και από αιτίες άσχετες τελείως με τα γεγονότα, συνέβηκε να έλθω για πρώτη φορά σε άμεση επαφή με την Ορθοδοξία.
Πριν προχωρήσω σε εξιστόρησι των γεγονότων, οφείλω να ομολογήσω εδώ ότι οι ιδέες μου για την Ορθοδοξία είχαν υποστή μία αξιοσημείωτη εξέλιξι από την αρχή της πνευματικής μου οδυσείας. Ωρισμένες συζητήσεις που είχα κάνει σε θέματα εκκλησιολογικά με έναν όμιλο πολωνών ορθοδόξων, που πέρασαν από την πατρίδα μου, και οι πληροφορίες που έπαιρνα από τα έντυπα του Οικουμενικού Συμβουλίου σχετικά με την ύπαρξι και τη ζωή των ορθοδόξων κύκλων της Δύσεως, μου είχαν προκαλέσει το ειλικρινές ενδιαφέρον. Επί πλέον άρχισα να παίρνω διάφορα βιβλία και περιοδικά ρώσων και ελλήνων από το Λονδίνο και το Βερολίνο, καθώς και μερικά από τα πολύτιμα βιβλία, που εκδίδει στη Νεάπολη της Ιταλίας ο αρχιμανδρίτης π. Βενέδικτος Κατσανεβάκης. Έτσι η συμπάθειά μου για την Ορθοδοξία μεγάλωνε.
Σιγά-σιγά, κατ' αυτόν τον τρόπο, χάνονταν από μέσα μου οι προκαταλήψεις απέναντι της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οι προκαταλήψεις αυτές παρουσιάζουν την Ορθοδοξία ως σχισματική, χωρίς πνευματική ζωή, και αποξηραμένη ομάδα μικρών Εκκλησιών, που δεν έχουν τα χαρακτηριστικά της αληθινής Εκκλησίας του Χριστού. Και το σχίσμα που την απέκοψε «είχε πατέρα τον διάβολο και μητέρα την υπερηφάνεια του πατριάρχου Φωτίου».
Έτσι, όταν άνοιξα αλληλογραφία με ένα σεβαστό μέλος της ορθοδόξου ιεραρχίας στη Δύσι - που το όνομά του δεν νομίζω ότι είμαι εξουσιοδοτημένος να δημοσιεύσω χάρι στο προσωπικό μου κριτήριο που οφειλόταν στις γενετικές εκείνες πληροφορίες, ήμουν πλέον απολύτως ελεύθερος από κάθε προκατάληψι σχετικά με την Ορθοδοξία και μπορούσα αντικειμενικά να την ατενίσω. Διαπίστωσα, λοιπόν, γρήγορα και μάλιστα με ευχάριστη έκπληξι ότι συνέπιπτε απολύτως η αρνητική θέσις που είχα πάρει έναντι του Παπισμού με την εκκλησιολογική διδασκαλία της Ορθοδοξίας. Ο σεβαστός ιεράρχης στα γράμματά του παραδέχθηκε αυτή τη σύμπτωσι, αλλά δεν αφέθηκε να εκφρασθή πλατύτερα, διότι έλαβε υπ' όψιν του ότι διέμενα σε περιβάλλον προτεσταντικό.
Οι ορθόδοξοι στη Δύσι δεν είναι καθόλου επιρρεπείς στον προσηλυτισμό. Μονάχα όταν η αλληλογραφία μας προχώρησε αρκετά, ο ορθόδοξος επίσκοπος μου υπέδειξε να μελετήσω το υπέροχο βιβλίο του Σεργίου Βουλγακώφ «Η Ορθοδοξία» και την όχι λιγότερο βαθυστόχαστη πραγματεία υπό τον ίδιο τίτλο του μητροπολίτου Σεραφείμ. Στο μεταξύ είχα γράψει σχετικά και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Σ' αυτά τα βιβλία βρήκα τον εαυτό μου. Δεν υπήρχε ούτε μία παράγραφος που να μην εύρισκε απόλυτα σύμφωνη τη συνείδησί μου. Τόσο σ' αυτά τα έργα όσο και σε άλλα που μου στέλλονταν συνοδευόμενα από ενθαρρυντικές επιστολές - τώρα πλέον και από την Ελλάδα - έβλεπα καθαρά πόσο η ορθόδοξος διδασκαλία ήταν βαθειά και αγνά ευαγγελική και ότι οι ορθόδοξοι είναι οι μόνοι οι χριστιανοί που πιστεύουν όπως πίστευαν οι χριστιανοί των κατακομβών και του χρυσού αιώνος των μεγάλων πατέρων της Εκκλησίας, οι μόνοι που μπορούν να επαναλαμβάνουν με ιερή καύχησι τον πατερικό λόγο: «Πιστεύουμε σε ό,τι παραλάβαμε από τους Αποστόλους».
Εκείνη την περίοδο έγραψα δύο βιβλία, το ένα με τον τίτλο «Η έννοια της Εκκλησίας κατά τους δυτικούς πατέρες» και το άλλο με τον τίτλο « Ο Θεός σας, ο Θεός μας και ο Θεός». Τα βιβλία αυτά επρόκειτο να κυκλοφορήσουν στη Νότιο Αμερική, αλλά δεν πραγματοποίησα την έκδοσί τους για να μη δώσω εύκολη και επικίνδυνη λαβή στην προτεσταντική προπαγάνδα.
Από την ορθόδοξο πλευρά με συμβούλεψαν να εγκαταλείψω την απλώς αρνητική απέναντι του Παπισμού θέσι μου, μέσα στην οποία είχα λασπώσει, και να διαμορφώσω το προσωπικό μου «πιστεύω», από το οποίο θα μπορούσαν να κρίνουν σε τι απόστασι βρισκόμουν από την Αγγλικανική Εκκλησία και από την Ορθόδοξο.
Ήταν μία δύσκολη εργασία, που τη συνόψισα στις εξής φράσεις: «Πιστεύω σε όλα όσα περιέχονται στα κανονικά βιβλία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, σύμφωνα με την ερμηνεία της εκκλησιαστικής παραδόσεως, δηλαδή των Οικουμενικών Συνόδων που ήσαν πράγματι οικουμενικές και της ομοφώνου διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων που αναγνωρίζονται καθολικά ως τέτοιοι».
Από εκείνη τη στιγμή άρχισα να καταλαβαίνω ότι η συμπάθεια των προτεσταντών απέναντί μου κρύωνε, εκτός από τους αγγλικανούς που διέπονται από κάποιο ουσιώδη συντηρητισμό. Και μονάχα τώρα το ενδιαφέρον των ορθοδόξων, αν και αργά, πάντα, άρχισε να εκδηλώνεται και να με φέρη κοντά στην ορθοδοξία ως ένα «πιθανό κατηχούμενο».
Τα επιχειρήματα ενός πολωνού πανεπιστημιακού καθηγητού, που γνώρισα τότε, μου στερέωσαν την πεποίθησι ότι η Ορθοδοξία είναι στηριγμένη στις ουσιώδεις αλήθειες του Χριστιανισμού.
Κατάλαβα ότι κάθε χριστιανός άλλης ομολογίας είναι υποχρεωμένος να θυσιάση κάποιο σημαντικό τμήμα της πίστεώς του για να φθάση στην πλήρη δογματική καθαρότητα και ότι μονάχα ο ορθόδοξος χριστιανός δεν έχει τέτοια υποχρέωσι. Διότι αυτός μονάχα ζη και παραμένει στην ουσία του Χριστιανισμού και την αποκεκαλυμμένη και αναλλοίωτη αλήθεια.
Έτσι δεν αισθανόμουν πλέον τον εαυτό μου μόνον απέναντι του παντοδυνάμου Ρωμαιοκαθολικισμού και της ψυχρότητος που μου έδειχναν οι Διαμαρτυρόμενοι. Υπήρχαν στην Ανατολή και διάσπαρτοι σε όλη την οικουμένη 280 εκατομμύρια χριστιανοί που απήρτιζαν την Ορθόδοξο Εκκλησία και με τους οποίους αισθανόμουν ότι βρίσκομαι σε κοινωνία πίστεως.
Η κατηγορία περί θεολογικής μομιοποιήσεως της Ορθοδοξίας δεν είχε για μένα καμμία αξία, διότι είχα εννοήσει τώρα ότι αυτή η παγία και σταθερή εμμονή της ορθοδόξου διδασκαλίας στην αλήθεια δεν ήταν πνευματικό πέτρωμα, αλλά αείζωη ροή, όπως το ρεύμα του καταρράχτη, που φαίνεται ότι μένει πάντα το ίδιο ενώ τα νερά του διαρκώς αλλάζουν.
Σιγά - σιγά οι ορθόδοξοι άρχισαν να με θεωρούν ως δικό τους. «Το να μιλάμε σ' αυτόν τον ισπανό για την Ορθοδοξία - έγραφε ένας ονομαστός αρχιμανδρίτης - δεν είναι προσηλυτισμός». Και εκείνοι κι΄ εγώ είχαμε αντιληφθή, ότι βρισκόμουν ήδη πλησίστιος στο λιμάνι της Ορθοδοξίας, ότι ανέπνεα πλέον στην αγκαλιά της Μητρός Εκκλησίας. Στο διάστημα αυτό ήμουν πλέον ορθόδοξος χωρίς να το γνωρίζω και, όπως οι μαθηταί που βάδιζαν προς Εμμαούς πλάι στον Θείο Διδάσκαλο, είχα διανύσει μια πορεία πλάι στην Ορθοδοξία χωρίς να αναγνωρίσω οριστικά την Αλήθεια παρά στο τέλος.
Όταν πείσθηκα για την πραγματικότητα αυτή, έγραψα μια μακρά έκθεσι της περιπτώσεώς μου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και στην Α.Μ. τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών μέσω της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. Και μην έχοντας πλέον να κάμω τίποτε στην Ισπανία - όπου σήμερα δεν υφίσταται ορθόδοξος παροικία - εγκατέλειψα την πατρίδα μου και πήγα στην Γαλλία, όπου ζήτησα να γίνω μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αφού προηγουμένως άφησα να περάση λίγος καιρός ακόμη ώσπου να ωριμάση ολότελα ο καρπός της μεταστροφής μου. Κατά το διάστημα εκείνο ενεβάθυνα περισσότερο στη γνώσι της Ορθοδοξίας και δυνάμωσα τις σχέσεις μου με την ιεραρχία της. Όταν βεβαιώθηκα πλήρως για τον εαυτό μου, έκαμα το αποφασιστικό βήμα και έγινα δεκτός επισήμως στην αληθινή Εκκλησία του Χριστού ως μέλος της. Προτίμησα να πραγματοποιηθή αυτό το μεγάλο γεγονός στην Ελλάδα, την κατ' εξοχήν χώρα της Ορθοδοξίας, όπου ήλθα για να σπουδάσω Θεολογία. Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών με δέχθηκε πατρικά. Η αγάπη του και το ενδιαφέρον του ξεπέρασαν τους πόθους μου. Το ίδιο πρέπει να πω και για τον τότε πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής και τώρα επίσκοπο Ρωγών κ. Διονύσιο, που μου έδειξε πατρική αγάπη. Περιττό να προσθέτω ότι μέσα σε τέτοια ατμόσφαιρα αγάπης και στοργής η Ιερά Σύνοδος δεν άργησε ν' αποφασίση την κανονική αποδοχή μου στους κόλπους της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Κατά την κατανυκτική εκείνη ιερά τελετή τιμήθηκα με το όνομα του Αποστόλου των Εθνών και ακολούθως έγινα δεκτός ως μοναχός στην Ιερά Μονή Πεντέλης. Λίγο αργότερα χειροτονήθηκα διάκονος από τον Άγιο Επίσκοπο Ρωγών. 
     Από τότε ζω μέσα στην αγάπη, τη συμπάθεια και την κατανόησι της Ελληνικής Εκκλησίας και όλων των μελών της. Ζητώ όλων τις προσευχές και την πνευματική συμπαράστασι για να σταθώ πάντα άξιος της Χάριτος, που μου δόθηκε από τον Κύριο.  
Εκ του περιοδικού "ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ" Τεύχος 1, Ιανουάριος - Μάρτιος 2006
******
ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ
Το άρθρο αυτό του τότε ιεροδιακόνου π. Παύλου Μπάλλεστερ - Κονβαλιέρ δημοσιεύθηκε σε δύο συνέχειες στο περιοδικό «Κιβωτός», Ιούλιος 1953, σελ. 285 - 291 και Δεκέμβριος 1953, σελ. 483 - 485.Ο μεταστραφείς στην Ορθοδοξία πρώην Φραγκισκανός μοναχός προήχθη σε τιτουλάριο επίσκοπο Ναζιανζού της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής με έδρα το Μεξικό. Εκεί είχε μαρτυρικό τέλος ο ομολογητής αυτός της Ορθοδόξου πίστεως. Την είδηση της δολοφονίας του ανέγραψε στην πρώτη σελίδα η εφημερίς «Καθημερινή» (Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 1984) δια των εξής : «ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ Ο ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΠΑΥΛΟΣ. Όπως έγινε γνωστό από την πόλη του Μεξικού πέθανε προχθές ο επίσκοπος Ναζιανζού Παύλος Ντι Μπάλλεστερ της ελληνικής αρχιεπισκοπής Βορείου και Νοτίου Αμερικής. Ο θάνατος προήλθε από δολοφονική ενέργεια ατόμου ηλικίας 70 ετών, Μεξικανού πρώην στρατιωτικού και πάσχοντος από ψυχασθένεια. Στην κηδεία του επισκόπου πήγε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιάκωβος, ο οποίος και εξήρε το έργο του δραστήριου επισκόπου. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο επίσκοπος Παύλος είναι ισπανικής καταγωγής, ασπάσθηκε ενήλικος την ορθοδοξία και διέπρεψε ως ποιμένας και συγγραφέας. Οι αρχές του Μεξικού δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο ο δράστης να κατέχεται από ιδιάζουσα θρησκομανία».
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...