Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Προσευχή εν Μετανοία και Μετάνοια εν Αγάπη και Ειρήνη


 
Η γέννησις, και κατόπιν η αύξησις ημών επί της γης, ουδέν άλλο είναι, ει μη η δημιουργική διαδικασία, εν τη ροή της οποίας αφομοιούμεν το είναι εις το προσιτόν εις ημάς μέτρον, ελπίζοντες ότι η μη τελειωθείσα ενταύθα γνώσις θα πληρωθή μέχρι τελειότητος πέραν των ορίων της μορφής ταύτης της υπάρξεως ημών.

Γέροντα Σωφρονίου του έσσεξ
Όταν εν τη πνευματική ημών οράσει ενωθούν πάσαι αι βιωθείσαι υφ’ ημών εμπειρίαι ως εις έν κέντρον του προσώπου ημών, όταν και ο ζοφερός άδης και το Άκτιστον Φως ενωθούν εν τω πνεύματι ημών ως πραγματικότητες τας οποίας γνωρίζομεν, τότε αρχίζομεν να κατανοώμεν την σημασίαν του Ονόματος Ιησούς, τουτέστι Σωτήρ. Ούτος το άναρχον Φως, «εκένωσεν Εαυτόν μορφήν δούλου λαβών» (Φιλ. 2,7) μέχρι καταβάσεως εις τον άδην, ίνα αρπάση εκείθεν τον Αδάμ. Και ημείς νυν επικαλούμεθα Αυτόν εν προσευχή:
«Ιησού, Υιέ του Θεού του Ζώντος, σώσον ημάς, ελέησον ημάς και τον κόσμον σου».
Το Όνομα του Θεού το αποκαλυφθέν εις τους ανθρώπους υπηρετεί την σχέσιν μεταξύ Θεού και ημών. Δια του Ονόματος του Θεού κάλλιον ειπείν δια των ονομάτων Αυτού, τελούνται εν τη Εκκλησία όλα τα μυστήρια. Εν τω Ονόματι του Θεού οφείλομεν να πράττωμεν παν έργον. Δια της επικλήσεως των ονομάτων του Υψίστου γίνεται ενεργός και απαύστως αισθητή η παρουσία Αυτού. Όταν το έργον ημών τελήται κατά το θέλημα του Κυρίου η καρδία ημών διάγει εν ειρήνη. Όταν όμως εκκλίνωμεν από της αληθείας, αισθάνεται αύτη «δυσφορίαν» τινα. Ούτω δια της προσευχής τελείται απαύστως εσωτερικός έλεγχος εις πάσαν κίνησιν του πνεύματος ημών· ουδεμία σκέψις, ουδείς λόγος παρέρχεται απαρατήρητος. Το επακόλουθον τούτο της αδιαλείπτου προσευχής επιτρέπει να μειώσωμεν τας αμαρτίας ημών εις το κατά το δυνατόν ελάχιστον.
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ και Λόγε του Θεού, ελέησον ημάς».
«Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς». Ούτω προσευχόμεθα το πρωΐ. Αλλά και μόνον η λεπτή παρουσία του Πνεύματος του Θεού εν ημίν δίδει την δυνατότητα εις το πνεύμα ημών να διαμένη εν αληθεί εσωτερική νήψει. «Ουδείς δύναται ειπείν Κύριον Ιησούν ει μη εν Πνεύματι Αγίω» (Α’ Κορ. 12,3). Εκ νέου πειθόμεθα ότι δια της νοεράς επικλήσεως του Ονόματος του Κυρίου σωζόμεθα εκ της αμαρτίας εν τοις έργοις και τοις λόγοις ημών:
«Κύριε Ιησού, Συ εί το Φως το ελθόν προς σωτηρίαν του κόσμου· φώτισον τους νοερούς οφθαλμούς της καρδίας μου, ίνα αξιωθώ απροσκόπτως, ως εν Φωτί ημέρας, τελειώσαι την οδόν μου ενώπιον του Προσώπου Σου» (βλ. Ιωάν. 11,9-10).
Εάν θέλωμεν η προσευχή ημών να οδηγήση εις εκείνα τα αποτελέσματα, περί των οποίων μετά τοιούτου θαυμασμού ομιλούν οι Πατέρες και διδάσκαλοι ημών, είναι απαραίτητον όπως ακολουθήσωμεν την διδαχήν αυτών. Πρώτος όρος αυτής είναι η πίστις εις τον Χριστόν ως Θεόν-Σωτήρα· δεύτερος είναι η επίγνωσις ημών ως αμαρτωλών εν απωλεία. Η συνείδησις αύτη δύναται να φθάση εις τοιούτον βάθος, ώστε ο άνθρωπος να αισθάνηται εαυτόν χείριστον πάντων· τούτο δε παρουσιάζεται οφθαλμοφανές εις αυτόν ουχί ένεκα των εξωτερικών αυτού πράξεων, αλλά δι’ ενοράσεως της αποστάσεως αυτού από του Θεού, και εαυτού ως φορέως δυνάμει παντός κακού.
Όσον πλείον ταπεινούμεθα εν τη οδυνηρά μετανοία, τοσούτον ταχύτερον η προσευχή ημών φθάνει εις τον Θεόν. Εάν όμως απολέσωμεν την ταπείνωσιν, τότε ουδεμία άσκησις δύναται να βοηθήση ημάς. Η ενέργεια εν ημίν της υπερηφανίας, της κατακρίσεως των αδελφών, η υπεροψία και αντιπάθεια προς τον πλησίον, απομακρύνουν ημάς από του Κυρίου.
Προσερχόμεθα εις τον Θεόν ως οι έσχατοι αμαρτωλοί. Μεμφόμεθα εαυτούς εις πάντα εν ειλικρινεία. Ουδέν φανταζόμεθα, ουδέν εκζητούμεν, ει μη την άφεσιν και το έλεος. Τοιαύτη είναι συνεχώς η εσωτερική ημών κατάστασις. Ικετεύομεν Αυτόν τον Ίδιον τον Θεόν να βοηθήση ημάς όπως μη λυπώμεν το Πνεύμα το Άγιον δια των βδελυρών παθών ημών, όπως μη προκαλέσωμεν βλάβην τινά εις τον αδελφόν ημών (εις πάντα άνθρωπον). Καταδικάζομεν εαυτούς ως αναξίους του Θεού εις τας βασάνους του άδου. Ουδέν ιδιαίτερον χάρισμα αναμένομεν Άνωθεν, αλλά μόνον ποθούμεν δι’ όλων των δυνάμεων ημών να συλλάβωμεν το αληθές νόημα των εντολών του Χριστού και να ζήσωμεν συμφώνως προς αυτάς. Κράζομεν:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον ημάς και τον κόσμον Σου».
Και ο Θεός εισακούει ημών και έρχεται εις ημάς η σωτηρία. «Και έσται, πας ός αν επικαλέσηται το Όνομα Κυρίου (εν παρομοία διαθέσει πνεύματος), σωθήσεται» (Ιωήλ 3,5).
«Μετανοείτε» (Ματθ. 4,17). Οφείλομεν να λάβωμεν σοβαρώς υπ’ όψιν την κλήσιν του Χριστού: Να αλλάξωμεν ριζικώς τον τρόπον της εσωτερικής ημών ζωής και κοσμοθεωρίας, τας σχέσεις ημών προς τους ανθρώπους και προς παν φαινόμενον εν τω κτιστώ είναι· να μη φονεύωμεν τους εχθρούς, αλλά να νικώμεν αυτούς δια της αγάπης.
Πρέπει να ενθυμώμεθα ότι δεν υπάρχει απόλυτον κακόν. Απόλυτον είναι μόνον το άναρχον Αγαθόν. Και το Αγαθόν τούτο έδωκεν εις ημάς την εντολήν: «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών … καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς … έσεσθε τέλειοι, ώσπερ ο Πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς τέλειος εστιν» (Ματθ. 5,44 και 48). Να παραδώσωμεν εαυτούς εις σφαγήν δια τους αδελφούς είναι το κάλλιστον μέσον, όπως αποσπάσωμεν αυτούς εκ της δουλείας του συκοφάντου-διαβόλου και ετοιμάσωμεν τας ψυχάς αυτών προς αποδοχήν του Θεού, «Ός πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι» (Α’ Τιμ. 2,4).
Δεν υπάρχει άνθρωπος παντελώς άμοιρος του φωτός, διότι ο Θεός «φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον» (Ιωάν. 1,9). Η εντολή «μη αντιστήναι τω πονηρώ» (Ματθ. 5,39) είναι η πλέον αποτελεσματική μορφή της πάλης κατά του κακού. Όταν εις την βίαν ανθίσταταί τις δια των μέσων εκείνων εις τα οποία προσφεύγει και ο ποιών την αμαρτίαν, τότε αυξάνει η δύναμις του παγκοσμίου κακού.
Ο φόνος αθώων ανθρώπων μεταθέτει, δι’ αοράτου συνήθως τρόπου, τας ηθικάς δυνάμεις της ανθρωπότητος προς την πλευράν εκείνου του καλού, δια το οποίον απέθανον ούτοι (οι αθώοι). Δεν έχει ούτω το πράγμα, όταν εξ αμφοτέρων των πλευρών εκδηλούται η αυτή κακή τάσις κυριαρχίας επί των άλλων. Η νίκη δια της φυσικής βίας δεν διαρκεί αιωνίως. Ο Θεός, ών Φως άγιον και άμωμον, αποχωρεί από των κακούργων· ούτοι εκπίπτουν από της μόνης πηγής της ζωής και αποθνήσκουν: «Μη εαυτούς εκδικούντες, αγαπητοί, αλλά δότε τόπον τη οργή· γέγραπται γαρ· Εμοί (ανήκει) εκδίκησις, Εγώ ανταποδώσω, λέγει Κύριος … Μη νικώ υπό του κακού, αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν» (Ρωμ. 12,19 και 21).
 

Πηγή: "Περί Προσευχής" Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ). Μετάφρασις εκ του Ρωσικού Ιερομονάχου Ζαχαρίου. Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου. Έσσεξ Αγγλίας 1993.

Προσευχή προς τον…παγκόσμιο ηγέτη σε αμερικανικό Κογκρέσο και Ιερουσαλήμ (βίντεο)

Την ώρα που στο αμερικανικό Κογκρέσο προσεύχονται στον Αλλάχ και τον καλούν να επιβάλλει παγκόσμια κυριαρχία, εκατοντάδες Εβραίοι συγκεντρώθηκαν στο όρος του Ναού για ένα μαζικό «Aliyah», τον μαζικό ερχομό δηλαδή των Εβραίων της διασποράς στην «γη του Ισραήλ», καθώς θεωρούν πως πλησιάζει η ώρα εμφάνισης του «Μεσσία» τους, ως παγκοσμίου ηγέτη.
Μάλιστα, με αφορμή την εβραϊκή εορτή Sukkot, στάλθηκε μήνυμα προς τον «Hashem»: Οι Εβραίοι και όλα τα έθνη είναι έτοιμοι για τον Τρίτο Ναό» και τον ερχομό του Μεσσία, τα «βήματα του οποίου ήδη ακούγονται», όπως ειπώθηκε.
Το Hashem είναι εβραϊκή λέξη για τον «θεό του κόσμου τούτου» και σημαίνει κυριολεκτικά «το όνομα».
Κατά την ανάγνωση της Τορά και της προσευχής, ο τιμωρός θεός των Εβραίων αποκαλείται συχνά Hashem, ως ένας τρόπος μη αναφοράς του ονόματός του.
Υπάρχουν πολλά ονόματα για τον «θεό» της εβραϊκής όπως Adoshem, Yah, Yahweh, Γιαχβέ, ο οποίος φυσικά δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστό και την γεμάτη αγάπη και μαθηματική λογική διδασκαλία Του.!
Την ίδια ώρα, στο Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών, την περασμένη εβδομάδα, ιμάμης είπε μία προσευχή, ισχυριζόμενος  πως ο θεός έχει γίνει γνωστός μέσω «πολλών ονομάτων» και οι άνθρωποι τον ζουν μέσω «πολλαπλών δρόμων».
Με άλλα λόγια απήγγειλε μία προσευχή Πανθρησκείας, η οποία με την σειρά της καλεί, ουσιαστικά, τον παγκόσμιο ηγέτη να κυβερνήσει με σιδηρά πυγμή τα έθνη της οικουμένης, όπως πολλοί αναφέρουν πως τελικά θα συμβεί.
Πρόκειται για τον Abdullah Antepli, αντιπρόσωπο των ισλαμικών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Duke, ο οποίος φυσικά κλήθηκε από τους Δημοκρατικούς διεθνιστές των ΗΠΑ, προκειμένου να υμνήσει τον Γιαχβέ-Αλλάχ, το οποίο αποκαλεί Δημιουργό των πάντων και τον παρακαλεί, μεταξύ άλλων, να βοηθήσει στην δημιουργία μιας παγκόσμιας πολυπολιτισμιμικής, πολυθρησκευτικής κοινωνίας με αρχή τις ΗΠΑ!
Άραγε σε συνδυασμό με τις επισημάνσεις πολιτικών για «επιτακτική ανάγκη παγκόσμιας κυβέρνησης«, μήπως σιγά-σιγά να παίρνουμε σοβαρά αυτά που ειπώνονται σε Ιερουσαλήμ και αμερικανικό Κογκρέσο;


pentapostagma

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα που διαθέτει το πολιτικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και παρόλα αυτά, είναι η χώρα της πλήρους πολιτικής ασυδοσίας. Και γιατί υπάρχει αυτή η απέραντη πολιτική ασυδοσία; Γιατί απλά η Ελλάδα είναι η μόνη μάλλον χώρα με το πιο πάνω πολιτικό σύστημα που δεν διαθέτει Συνταγματικό Δικαστήριο, του οποίου η απόφαση θα είχε καθολικότητα και θα δέσμευε τους πάντες, κυβέρνηση και πολίτες .

Για να καταφανεί η χρησιμότητα του Συνταγματικού Δικαστηρίου και για να το κατανοήσει επιτέλους και ο πλέον αδαής ή αφελής,

αρκεί το παράδειγμα της μόλις εκδοθείσας απόφασης του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία κηρύσσει αντισυνταγματική την επιβολή από το κράτος εισφοράς αλληλεγγύης επί τεκμαρτών εισοδημάτων και διατάσσει την κυβέρνηση να επιστρέψει πίσω τα εισπραχθέντα ποσά.

Ο κόσμος δυστυχώς πιστεύει πως το ΣτΕ είναι Συνταγματικό Δικαστήριο και επομένως δεν χρειαζόμαστε κι άλλο τέτοιο. Λάθος. Το ΣτΕ είναι ένα από τα τρία ανώτατα δικαστήρια που διαθέτει η χώρα και είναι μόνο διοικητικό δικαστήριο και επιπλέον κρίνει την κάθε υπόθεση ατομικά. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως η κυβέρνηση θα γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της την πιο πάνω απόφαση που εξέδωσε το ΣτΕ και θα επιστρέψει (αν φυσικά και όποτε επιστρέψει) τα παρακρατηθέντα ποσά μόνο στους πολίτες που προσέφυγαν στο ΣτΕ και δικαιώθηκαν. Τα υπόλοιπα εκατομμύρια των πολιτών δεν θα πάρουν ούτε ευρώ πίσω και το χειρότερο, θα συνεχίσουν να φορολογούνται αντισυνταγματικά.

Για να δικαιωθεί λοιπόν ο κάθε πολίτης ξεχωριστά και να λάβει πίσω την αντισυνταγματική εισφορά αλληλεγγύης που κατέβαλε, θα πρέπει να πάει να πληρώσει δικηγόρους, παράβολα στο κράτος και διάφορα ένσημα, προκειμένου να μπορέσει να βρεθεί ενώπιον του ΣτΕ, έπειτα από χρόνια. Δηλαδή θα πρέπει να πάει να πληρώσει πολλαπλάσια από όσα θα πάρει, προς όφελος της κυβέρνησης και των δανειστών και θα περιμένει να πάρει πίσω, μόνο μέρος αυτών που κατέβαλε. Δεν είναι κάποιος φυσικά ανόητος για να υποβληθεί σε αυτή τη διαδικασία και τα έξοδα. Αυτό το ξέρει η κάθε κυβέρνηση και γι’ αυτό δεν ακούσατε ποτέ στο παρελθόν και δεν θα ακούσετε ποτέ στο μέλλον, κόμματα εξουσίας να θέλουν στην πραγματικότητα να θεσμοθετήσουν Συνταγματικό Δικαστήριο, μέσα από κάποια από τις τόσες αναθεωρήσεις του Συντάγματος που έγιναν ή θα γίνουν. Όλα προτιμούν την πολιτική ασυδοσία προς όφελός τους.

Τι θα έκανε όμως το Συνταγματικό Δικαστήριο και γιατί είναι απόλυτα χρήσιμο; Απλά, αν την πιο πάνω απόφαση την εξέδιδε το Συνταγματικό Δικαστήριο και όχι το ΣτΕ, τότε, λόγω της καθολικότητας της απόφασης, αφενός ο σχετικός νόμος θα κηρυσσόταν αντισυνταγματικός, και επομένως αυτοδίκαια άκυρος, αφετέρου και το κυριότερο, όλοι οι πολίτες θα είχαν το δικαίωμα να πάνε αύριο το πρωϊ μόνοι τους στις αρμόδιες ΔΟΥ και να εισπράξουν πίσω τα ποσά που αναγκάστηκαν να καταβάλουν αντισυνταγματικά. Σκεφτείτε λοιπόν, πιο ελληνικό σάπιο κόμμα εξουσίας το θέλει αυτό; Απεναντίας, υπάρχουν οι συστημικοί βαστάζοι, με τη μάσκα των κρατικοδίαιτων συνταγματολόγων, που μιλάνε για προοδευτικό διάχυτο έλεγχο της συνταγματικότητας από όλα τα δικαστήρια και αυτό ακριβώς για να αποφευχθεί η περιστολή της ασυδοσίας της κάθε κυβέρνησης από το Συνταγματικό Δικαστήριο και γενικά από τη Δικαιοσύνη. Αυτό όμως, όπως απέδειξα αμέσως πιο πάνω, σημαίνει πλήρη πολιτική ασυδοσία και καταπάτηση του Συντάγματος και τούτο επειδή ακριβώς το ίδιο το Σύνταγμα δεν προβλέπει την αυτοπροστασία του, π.χ. με την πρόβλεψη θεσμοθέτησης Συνταγματικού Δικαστηρίου. Θα μου πείτε φυσικά και με το δίκιο σας, ποιος έφτιαξε το Σύνταγμα για να προβλέπει και την αυτοπροστασία του; Οι ίδιοι οι πολιτικοί που θέλουν την πλήρη πολιτική ασυδοσία το έφτιαξαν και ταυτόχρονα κήρυξαν τον εαυτό τους πλήρως αρμόδιο και το λαό πλήρως αναρμόδιο για κάθε μελλοντική επέμβαση στο Σύνταγμα.

Μετά από όλα αυτά, είναι κουτό να αναρωτιέται κάποιος, γιατί πολλοί πολίτες στην Ελλάδα προσπαθούν να αποφύγουν να πληρώσουν τους φόρους τους. Μα γιατί προσπαθούν να ξεφύγουν από την πολιτική ασυδοσία, θα μπορούσε να ήταν μια απάντηση.


hassapis-peter

Επιμονή σε αδιέξοδη πορεία: Πότε θα καταλάβουμε ότι μόνο από την Τουρκία εξαρτάται η επανένωση;

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ
Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ 

Πρόκειται πραγματικά για μία αξιολύπητη κατάσταση. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και τα πολιτικά κόμματα του τόπου σκοτώνονται για την έκθεση που συνέγραψε ο Νορβηγός ‘Εσπεν Μπαρθ Άιντε και παρουσίασε ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Αντόνιο Γκουτέρες ως δική του. 
Κρίμα,βέβαια, για τον επικεφαλής του διεθνούς οργανισμού να υπογράψει τέτοια έκθεση, ο οποίος στην αρχή έδειξε ότι ήταν άλλος, αντιλαμβανόμενος νωρίς ότι η Τουρκία φέρει την απόλυτη ευθύνη για την κατάσταση του Κυπριακού: Εκτός από εισβολέας και κατακτητής, είναι και η χώρα που εμποδίζει την επίλυση του προβλήματος. 
Αυτές ήταν οι θέσεις του κ. Γκουτέρες τον περασμένο Ιανουάριο στη Γενεύη, όταν με ιδιαίτερη ευκολία μιλούσε για την Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ ο ειδικός του σύμβουλος αγωνιωδώς προσπαθούσε να του εξηγήσει ότι δεν είναι… «πολιτικά ορθός», τρομάρα του. Εννοούσε ότι οι δύο λέξεις «Κυπριακή Δημοκρατία» είναι δήθεν ανάρμοστες, αφού ο κατοχικός ηγέτης Ακιντζί αναδείχθηκε σε συμπρόεδρο και οι ηγέτες των δύο μεγάλων κομμάτων ΔΗΣΑΚΕΛ (ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ) τον θεωρούσαν ίσο προς ίσο με τον κ. Νίκο Αναστασιάδη, κι ας μην το φώναζαν δυνατά, από τον φόβο αντίδρασης των ψηφοφόρων τους. 
Το θέμα μας, βέβαια, είναι ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ και η έκθεση που υπέγραψε, και η οποία πάλι χαϊδεύει την Τουρκία, πάλι δεν επιρρίπτει ευθύνες στην κατοχική δύναμη. Είναι φρικτό το γεγονός αυτό και ο κ. Γκουτέρες, δυστυχώς, μας αποδεικνύει ότι είναι σαν τους προηγούμενους. Και καλά, αυτός και όσοι τον καθοδηγούν τη δουλειά τους κάνουν, εμείς για ποιο λόγο πρέπει να επιμένουμε να περπατάμε σε ένα δρόμο που οδηγεί στην καταστροφή; Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, επιμένουν σε μία αδιέξοδη πορεία. 
Και εξηγούμαι: Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία είναι λύση η οποία δεν εξυπηρετεί τους εθνικούς σκοπούς του Ελληνισμού. Χωρίζει την Κύπρο επίσημα και με την υπογραφή μας στα δύο, θα υπάρχουν σύνορα, η Κυπριακή Δημοκρατία θα εξατμιστεί –όπως τη Λαϊκή Τράπεζα ένα πράγμα– και η Τουρκία θα έχει το πάνω χέρι σε όλες τις πτυχές της δημόσιας ζωής. 
Αυτή τη λύση –και μη σας κοροϊδεύουν, αγαπητοί αναγνώστες– διαπραγματεύονται οι ηγέτες μας, και όσοι αρνούνται να την αποδεχθούν κερδίζουν και την ταμπέλα των «εθνικιστών» οι οποίοι είναι, λένε, επικίνδυνοι. Εθνικιστές αυτοί είναι, από την ανάποδη, και οι δηλωμένοι οπαδοί της «όποιας λύσης» είναι και χειρότεροι από τους ακραίους της άλλης πλευράς. Διότι είναι οι μόνοι που απέμειναν να πιστεύουν ότι ο Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας δημοκρατικός ηγέτης που επιδιώκει την επίλυση του Κυπριακού. Οι άνθρωποι δεν είναι μόνο προβληματικοί, αλλά αγγίζουν συμπεριφορές που σε άλλες εποχές θα επέφεραν σκληρές τιμωρίες. Η Κύπρος οδεύει σε προεδρικές εκλογές που θα καθορίσουν το μέλλον της. Οι πολίτες θα κληθούν να αποφασίσουν για τον πρόεδρο που θα υπογράψει τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ή θα τη διασώσει. Είναι σκληρό το δίλημμα και οι ψηφοφόροι πρέπει να βάλουν το χέρι στην καρδιά και, το κυριότερο, να ΜΗΝ ψηφίσουν κομματικά. Άλλο η πατρίδα, άλλο τα κόμματα. Πρόκειται για δύο διαφορετικά πράγματα. Τα – κομματικά συμφέροντα δεν ταυτίζονται πάντα με τα εθνικά. Πάντως, έχουμε χρόνο για να εκφράσουμε ο καθένας τις απόψεις του επί των υποψηφίων, αλλά ως πρώτη γεύση θα έλεγα τα εξής: 
Ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να αποδείξει ότι ΔΕΝ θα πολιτευθεί όπως και την προηγούμενη πενταετία. Πολιτεύθηκε εντελώς λάθος στο Κυπριακό. Όσο και να φωνάζει, αυτή είναι η πραγματικότητα. Ούτε οι Τούρκοι, ούτε ο φίλος του ο κατοχικός ηγέτης θέλουν επανένωση. Αντίθετα. 
 Ο κ. Σταύρος Μαλάς, ένας αξιοπρεπής άνθρωπος, μπλέχτηκε με το ΑΚΕΛ, το οποίο μετά τις διαπραγματεύσεις στο Κραν Μοντανά, ξεσάλωσε υπέρ των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι είναι οι μεγαλύτεροι εκμεταλλευτές στον κόσμο. Το κομμουνιστικό κόμμα, με απλά λόγια τα έκανε σαλάτα στο Κυπριακό και ανάγκασε τους οπαδούς του να αναζητούν αλλού λύσεις. 
Ο Νικόλας Παπαδόπουλος πρέπει να δείξει ότι είναι διαφορετικός απ’ όλους τους υποψηφίους. Οι πολίτες θέλουν λόγια καθαρά και ξάστερα. 
Ο Γιώργος Λιλλήκας πρέπει να το καταλάβει: Λειτουργεί, άθελά του ελπίζω, ως ο δούρειος ίππος των υποστηρικτών της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Αυτό θέλει; 
Η κατάσταση του Κυπριακού δεν είναι η καλύτερη δυνατή, αλλά σαν Έλληνες της Κύπρου πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είναι στο χέρι μας η επανένωση. Χρειάζεται η απόφαση της Τουρκίας, η οποία ζητά την Κύπρο υπό την απόλυτη επιρροή της. Τα 43 τελευταία χρόνια φτάσαμε από τις «αυτόνομες τουρκοκυπριακές περιοχές» στη διζωνική του Χένρι Κίσιγκερ και εσχάτως στην καθαρή συνομοσπονδία. Αυτό θέλουμε γαμώτο; 
ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ
ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Πηγή: Επιμονή σε αδιέξοδη πορεία: Πότε θα καταλάβουμε ότι μόνο από την Τουρκία εξαρτάται η επανένωση; http://mignatiou.com/2017/10/epimoni-se-adiexodi-poria-pote-tha-katalavoume-oti-mono-apo-tin-tourkia-exartate-i-epanenosi/

Το μέλλον της Ελλάδας


273
Εάν δεν εκμεταλλευθούμε έγκαιρα τις γεωπολιτικές συγκυρίες, καθώς επίσης εάν δεν αντιδράσουμε όλοι μαζί, τότε η πατρίδα μας θα μετατραπεί σε μία μαύρη τρύπα στο χάρτη – σε μία πολυπολιτισμική περιοχή που οι ιθαγενείς θα αποτελούν την εξαθλιωμένη μειονότητα, ενώ δεν θα έχει καμία σχέση με τη σημερινή. 
Άποψη
Κατά την άποψη μου η ενασχόληση με τις εκλογές, με το ποιό κόμμα δηλαδή θα αποτελέσει την επόμενη κατοχική κυβέρνηση της Ελλάδας, τη χειρότερη όλων στην ιστορία μας όπως προβλέπεται, αποτελεί το άκρον άωτο της ανοησίας – ειδικά όταν μπορεί κανείς εύκολα να υποθέσει το μέλλον της χώρας μας, διαθέτοντας τα εξής πολύ ασφαλή κριτήρια:
(α)  Το δημόσιο χρέος της στο 180% του ΑΕΠ της, το οποίο είναι εξαιρετικά μη βιώσιμο, άρα αδύνατον να χρηματοδοτηθεί από τις αγορές με λογικά επιτόκια – ενώ διαφαίνεται η αύξηση του στα επόμενα χρόνια. Ως εκ τούτου, δεν μπορούν να διενεργηθούν επενδύσεις εκ μέρους του κράτους – έτσι ώστε να στηριχθεί η ανάπτυξη με βάση την οικονομική εμπειρία δεκάδων χωρών, κυρίως της Μεγάλης Ύφεσης του 1930. Χωρίς ανάπτυξη βέβαια, δεν υπάρχει τρόπος εξόδου από την κρίση – πόσο μάλλον όταν επιβάλλονται παράλογα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% και 2% σε μία χώρα εντελώς κατεστραμμένη.
(β)  Το μη εξυπηρετούμενο ιδιωτικό χρέος της, το οποίο υπερβαίνει το 130% του ΑΕΠ της (περί τα 230 δις € έναντι ΑΕΠ 175 δις €) – με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμία δυνατότητα δανεισμού του ιδιωτικού τομέα, ακόμη και αν υποθέσουμε πως θα είχαν χρήματα οι τράπεζες. Επομένως είναι αδύνατες οι εγχώριες επενδύσεις, ακόμη και αν το επέτρεπε η ζήτηση (κατανάλωση) – κάτι που φυσικά δεν συμβαίνει, όταν μειώνονται συνεχώς τα πραγματικά εισοδήματα των Ελλήνων, αφενός μεν λόγω της ονομαστικής μείωσης μισθών και συντάξεων, αφετέρου λόγω των υπερβολικών φόρων που, μεταξύ άλλων, αυξάνουν τις τιμές.
272Είναι επίσης αδύνατες οι ξένες επενδύσεις αφού δεν υπάρχει ζήτηση – εκτός από αυτές με καθαρό κερδοσκοπικό χαρακτήρα (=εξαγορά δημοσίων και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων σε εξευτελιστικές τιμές). Εάν υπενθυμίσει κανείς εδώ τα τεράστια προβλήματα της ΔΕΗ, η οποία φαίνεται πως προετοιμάζεται για να δοθεί δώρο στους μελλοντικούς νέους ιδιοκτήτες της χώρας, με δανεισμό 6,8 δις € έναντι τζίρου της τάξης των 5 δις € και με κέρδη εξαμήνου μόλις 14,4 εκ. € (γράφημα, πηγή Στούπας – εάν αφαιρέσει κανείς τα κέρδη 198,6 εκ. € λόγω πώλησης της ΑΔΜΗΕ ή 172 εκ. € σε επίπεδο ομίλου θα καταλήξει σε ζημίες περί τα 160 εκ. €), καθώς επίσης με επισφάλειες που υπερβαίνουν τα 2 δις €, θα κατανοήσει τα αδιέξοδα, στα οποία οδηγείται σκόπιμα η Ελλάδα – με την ανοχή των Πολιτών της, αφού η μη αντίδραση τους ερμηνεύεται ως σιωπηλή αποδοχή.
(γ) Τον υπερχρεωμένο τραπεζικό της τομέα – ο οποίος ασφαλώς δεν μπορεί να στηρίξει δάνεια 240 δις € (εκ των οποίων κόκκινα τα 106 δις €), με καταθέσεις 120 δις €, καθώς επίσης με ουσιαστικά αρνητικά ίδια κεφάλαια.
(δ) Το τρομακτικό ύψος της φορολογίας των επιχειρήσεων (άνω του 100%!), το οποίο καθιστά ασύμφορη κάθε είδους επένδυση – έστω εάν υπήρχε ζήτηση για να τη στηρίξει.
(ε)  Το διαλυμένο ασφαλιστικό σύστημα της Ελλάδας, το οποίο ευρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης – επί πλέον στο μη βιώσιμο δείκτη εξάρτησης.
(στ)  Τη μη πρόθεση ονομαστικής διαγραφής χρέους εκ μέρους της Γερμανίας, η οποία προωθεί την ίδρυση ενός γερμανικού ΔΝΤ (ESM) για να μπορεί να διαχειρίζεται τέτοιου είδους καταστάσεις – με πρώτο υποψήφιο πειραματόζωο την Ελλάδα.
(ζ)  Την υιοθέτηση μιας πτωχευτικής διαδικασίας για τα κράτη της Ευρωζώνης, την οποία προωθεί επίσης η Γερμανία – όπου η Ελλάδα θα έχει ξανά το ρόλο του πειραματόζωου. Εν προκειμένω όταν ένα κράτος χρεοκοπεί, όπως συμβαίνει ήδη με τη χώρα μας, θα τοποθετείται αντίστοιχα με τις επιχειρήσεις ένας σύνδικος «πτώχευσης εν λειτουργία», στη θέση της κυβέρνησης – επίσημα αυτή τη φορά, ο οποίος θα (ξε)πουλάει τα περιουσιακά της στοιχεία, για να αποπληρωθούν τα χρέη της, δίνοντας λογαριασμό μόνο στους δανειστές της.
(η) Την έξοδο από το ευρώ, αφού κατά την πρωσική κυβέρνηση η χρεοκοπία δεν μπορεί να συμβεί εντός της Ευρωζώνης – έτσι ώστε η εσωτερική υποτίμηση, η οποία έχει φτάσει ήδη στα όρια της χωρίς να ανακτηθεί η ανταγωνιστικότητα της Ελλάδας, να συνεχιστεί με μία κανονική πληθωριστική υποτίμηση. Στα πλαίσια αυτά, τα πραγματικά εισοδήματα και τα περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων θα υποτιμηθούν έμμεσα ακόμη περισσότερο – οπότε οι ιθαγενείς θα βιώσουν τον εφιάλτη της εξόδου από το ευρώ που φοβόντουσαν ανέκαθεν, σε μία πολύ χειρότερη μορφή του και χωρίς καμία μελλοντική προοπτική.
Ολοκληρώνοντας, εκτός από τα παραπάνω αρνητικά δεδομένα, υπάρχουν ασφαλώς πολλά άλλα – αν και είναι αρκετά για να «ζωγραφίσουν» το σκοτεινό μέλλον μας, λόγω του οποίου δεν θα μπορούσαμε να συμβουλεύσουμε κανέναν να μείνει στην Ελλάδα (άρθρο). Η μοναδική μας λοιπόν ελπίδα είναι
(α) αφενός μεν η σωστή εκμετάλλευση της γεωπολιτικής μας θέσης λόγω των συγκυριών που υπάρχουν – σύγκρουση των Η.Π.Α. με την Τουρκία, ενεργειακή σημασία της Ελλάδας στην περιοχή, συνειδητοποίηση εκ μέρους της υπερδύναμης των προθέσεων της Γερμανίας να δημιουργήσει ένα 4ο Ράιχ,
(β) αφετέρου η «εξέγερση» των Πολιτών – έτσι ώστε να στηρίξουν τουλάχιστον τη διαπραγμάτευση μίας οποιασδήποτε κυβέρνησης, με στόχο την εύρεση μίας βιώσιμης λύσης.
Εάν δεν συμβεί ούτε το ένα, ούτε το άλλο, η Ελλάδα θα μετατραπεί σε μία «μαύρη τρύπα», όπως πολλές άλλες χώρες στο παρελθόν(Λιβύη, Ιράκ, Γιουγκοσλαβία κοκ.) – σε μία περιοχή δηλαδή που δεν θα υπάρχει ως κράτος στο χάρτη, αλλά θα έχει τη μορφή ενός πολυπολιτισμικού προτεκτοράτου πλημμυρισμένου από άλλες φυλές, με τους ιθαγενείς ως θλιβερή και εξαθλιωμένη μειονότητα. Μπορεί βέβαια να κάνω λάθος, εύχομαι καλύτερα να μην επαληθευτώ ποτέ, αλλά οι ενδείξεις είναι εξαιρετικά σαφείς για να τις αγνοήσει ή για να αδιαφορήσει κανείς όσο αισιόδοξα και αν σκέφτεται.

H ευτολμία των βρικολάκων


Υ​​πάρχουν ανιδιοτελείς εκσυγχρονιστές, χωρίς άλλο. Mε ειλικρινές ενδιαφέρον να αντιπαλαίψουν την καθυστέρηση, την αναχρονιστική γραφειοκρατία, την ατολμία για μεταρρυθμίσεις. Θέλουν, για το καλό όλων, μια κοινωνία «ανοιχτή», αυτοθεσμιζόμενη, με ευέλικτους θεσμούς και συνεχή μεταρρυθμιστική ετοιμότητα για την πρόσληψη του καινούργιου, την προσαρμογή στις συνεχώς νέες συνθήκες, ανάγκες, στοχεύσεις.
Yπάρχουν σίγουρα και οι φτηνιάρικες απομιμήσεις: εκσυγχρονιστές με κίνητρο μόνο την ιδιοτέλεια. Eγνοια τους είναι να φαίνονται «μοδέρνοι», να τρέχουν πίσω από το επικαιρικό που γυαλίζει, να αντλούν σπουδαιοφάνεια από τη μίμηση του απλώς εντυπωσιακού.
Yπάρχουν και τα δύο είδη εκσυγχρονιστών, σκόρπια σε ολόκληρο (σχεδόν) το φάσμα του ελλαδικού κομματικού κατεστημένου. Kαι αυτονόητο αίτημα πολλών, φαντάζομαι, Eλλήνων είναι: να μπορούσαν οι ανιδιοτελείς εκσυγχρονιστές, από οποιοδήποτε κόμμα, να συνενωθούν σε ένα καινούργιο σχήμα. Nα συγκροτήσουν αυστηρά μεθοδική πρόταση πολύ συγκεκριμένων θεσμικών μεταρρυθμίσεων και να ζητήσουν την ψήφο του λαού, προκειμένου να τολμηθεί (στην πράξη επιτέλους, όχι στα λόγια) «επανίδρυση του κράτους».
Aν οι ανιδιοτελείς εκσυγχρονιστές (της «Aριστεράς» της «Δεξιάς», του «Kέντρου») συναθροίζονταν σε ένα κόμμα άτεγκτα συνεπές με τις αρχές τους (πρωταρχικά: με εσωκομματική διάρθρωση, οργάνωση, λειτουργία ριζικά διαφορετική από τις υπάρχουσες), το εγχείρημα πιθανόν να προσλάμβανε τη δυναμική του καταλύτη: να μεταμόρφωνε το πολιτικό τοπίο. Nα υποχρέωνε σε αντίστοιχη κομματική συνένωση και τους ανιδιοτελείς «συντηρητικούς» (αν υπάρχουν), δηλαδή πολιτικούς που θέλουν να αντλούν από την Iστορία, την πείρα, την παράδοση κριτήρια για ενεργό (όχι παθητική - μιμητική) πρόσληψη του καινούργιου.
Θα είχαμε έτσι έναν κομματικό στίβο με δύο σχήματα ανυπόκριτου ανταγωνισμού, δυνάμεις υγιούς διαφορότητας. Tο αισθητήριο αυτοπροστασίας των ψηφοφόρων μάλλον θα οδηγούσε τη σημερινή απαξίωση των διεφθαρμένων «πολυσυλλεκτικών» κομμάτων σε πολιτική τους εξαφάνιση. Θα έχαναν και τους πιο αμβλύνοες οπαδούς τους τα κόμματα τα υποταγμένα σήμερα στην εμπορία των εντυπώσεων, στον αρχηγισμό και συνωδά στον ραγιαδισμό, στον διατεταγμένο ενδοτισμό.
Διατυπωμένο σε επιφυλλίδα το στόχευμα μοιάζει ιδεώδες, δηλαδή ουτοπικό. Kαι ο εξωπραγματικός χαρακτήρας του έχει φανερή την αιτία: Πού να βρεθούν σήμερα κίνητρα ανιδιοτέλειας, τιμιότητας, ειλικρίνειας; H απουσία τους βεβαιώνει όχι μιαν έλλειψη «ηθικότητας» του πολιτικού προσωπικού, αλλά τη ριζική αλλαγή των προϋποθέσεων άσκησης της πολιτικής. Για ανιδιοτέλεια, τιμιότητα, ειλικρίνεια μιλάμε πια μόνο στους προσκόπους, στα κατηχητικά ή σε λέσχες υπερηλίκων που αδολεσχούν εξωραΐζοντας το στοκ των αναμνήσεών τους.
Για να αποκτήσουν πολιτικό ρεαλισμό οι παραπάνω έννοιες, προϋποτίθεται η σύνδεσή τους με διαφορετικές ανάγκες, πραγματικές ανάγκες, όχι ψυχολογικές κατασκευές. Kαι το πλεονέκτημα της ελλαδικής κοινωνίας σήμερα είναι ότι οι ανάγκες της, με τρόπο δραματικό, οδυνηρότατο, έχουν αλλάξει: δεν μπορούν πια να είναι πρωτίστως καταναλωτικές, είναι πρωτίστως ανάγκες επιβίωσης. Oμως οι επαγγελματίες της πολιτικής δεν το έχουν συνειδητοποιήσει.
O κ. Tσίπρας, όταν αρχήγευε σε ένα κόμμα με το 4,5% της λαϊκής προτίμησης, μιλούσε μια γλώσσα που θα όφειλε να τη μιλάει σήμερα με δεδομένη την παντοδαπή καταστροφή, κρατική και κοινωνική. Tότε, στην τυφλή γενικευμένη υστερία του καταναλωτικού πλιάτσικου, δεν θα ενοχλούσε κανέναν αν ρεκλαμάριζε τις «αισιοδοξίες» που σκαρφίζεται σήμερα. Θυμηθείτε και τον λόγο του κ. Kυριάκου Mητσοτάκη όταν ήταν υπουργός, τολμήστε τη σύγκριση με τη σημερινή, αποκλειστικά καταγγελτική κενολογία του. Θα έλεγε κανείς ότι η κραυγαλέα παρακμή μας έχει διαμορφώσει ένα καλούπι κυβερνητικού και ένα αντίστοιχο αντιπολιτευτικού λόγου για κάθε χρήση, άσχετα με οποιεσδήποτε επιφάσεις «ιδεολογικής» ή και συνθήκες ιστορικές.
Tο απελπιστικό δεδομένο είναι η αχρωμία και ομοιομορφία αυτού του φορμαλιστικού λόγου: τον γεννάει όχι η πολιτική εκδοχή της κοινωνικής ανάγκης, αλλά η χρυσοπληρωμένη δεξιότητα των επαγγελματιών του μάρκετινγκ. Γι’ αυτό και του πρωθυπουργού Tσίπρα ο γλωσσότυπος είναι προκλητικά ίδιος με αυτόν της πρωθυπουργίας Σαμαρά, όπως και ο αντιπολιτευτικός γλωσσότυπος του Kυριάκου Mητσοτάκη μέτρια απομίμηση του Eυάγγ. Bενιζέλου. Iδια και πανομοιότυπη επαγγελματική άμυνα της εξουσίας, ίδιες και οι αρρωστημένες ναρκισσιστικές μονομανίες.
O εξευτελισμός και η ανυποληψία του πολιτικού προσωπικού έχουν ακυρώσει θεμελιώδεις προϋποθέσεις λειτουργίας του κράτους και της κοινωνίας. O παγιωμένος μηδενισμός, η πεισματικά θελημένη αυτοχειρία (μεθοδική καταστροφή της κοινωνικής συνοχής, αποδιοργάνωση της γλώσσας, υπονόμευση της ιστορικής συνείδησης, εξάλειψη του κοινοτικού βίου) δικαιολογούν την απορία: Γιατί οι επίβουλοι γείτονες καθυστερούν τον διαμελισμό μιας χώρας που συντηρείται τεχνητά στην ιστορική ύπαρξη επιτροπευόμενη και με τα τιμαλφή της σε υποθήκη; Iσως για να μη χάσουν «επεισόδια» διεθνούς ψυχαγωγίας, όπως η ποικιλότροπα ψιμυθιωμένη νεκρανάσταση (κοινώς βρικολάκιασμα) του πασοκικού εφιάλτη ως «Kεντροαριστεράς».

Ωστε οι γονείς δεν έχουν καμία ευθύνη για τα παιδιά τους,απλά προεδρεύουν;


Το νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου είναι ένας πεντακάθαρος καθρέφτης της σύγχρονης κοινωνίας. Η οποία έχει ένα κύριο χαρακτηριστικό. Απεχθάνεται την ευθύνη. Προτιμάει να φταίει πάντα κάποιος άλλος εκτός από αυτήν. Κι αυτή τη νοοτροπία τη μαθαίνει από τα γεννοφάσκια της στα σπίτια της από τους γονείς της. Η επίρριψη της ευθύνης στα καπρίτσια της φύσης αντί για τον οικογενειακό ιστό ταιριάζει γάντι στην ανευθυνότητα των γονιών.
Το νομοσχέδιο που ήρθε στη Βουλή βολεύει κάθε γονιό που μεγαλώνει το παιδί όπως να’ ναι, όπως του αρέσει, όπως «ταιριάζει πλησιέστερα με τη συναισθηματική του ανάγκη», για να το πω με την επίκαιρη φρασεολογία. Γράφοντας στα παλιά του τα παπούτσια τι έχει ανάγκη και τι πραγματικά ωφελεί το παιδί του και όχι τις δικές του προσωπικές ανάγκες και μωροφιλοδοξίες.
Η επίκληση στην αμφιλεγόμενη και ψευδή πληροφόρηση ότι όλες οι παρεκκλίσεις από τη συμπεριφορά στα φύλα είναι αποτέλεσμα ορμονικών διαταραχών δεν είναι μόνο αντιεπιστημονική, είναι και φυτίλι ανευθυνότητας.
Το γεγονός ότι κάποιες από τις παρεκκλίσεις είναι ορμονικής φύσης δεν απαντάει ευθέως στο άλλο γεγονός, στο οποίο έχει απαντήσει η επιστήμη εδώ και χρόνια (μέχρι να πάψει να το φωνάζει για λόγους καθαρά οικονομικούς): Φταίνε τα πρότυπα. Φταίει η οικογένεια. Φταίει η μάνα. Φταίει ο πατέρας. Φταίνε κι οι δυο.
Επειδή η φύση προίκισε τον καθένα με τα χαρακτηριστικά ενός φύλου, αλλά την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας την άφησε στα πρότυπα. Τα πρότυπα έχουν καθοριστική ευθύνη στον προσανατολισμό μεγάλης μερίδας των παιδιών. Αυτή, όμως, η αλήθεια προϋποθέτει την ανάληψη της αντίστοιχης ευθύνης από τα ίδια τα πρότυπα. Τέτοια ανάληψη σπανίως υπάρχει.
Τις τελευταίες μέρες έχουμε ακούσει πλήθος επιχειρημάτων από επιστήμονες και μη για το θέμα. Δεν ακούσαμε όμως ούτε μια απάντηση στο πιο εύλογο ερώτημα, που δεν τέθηκε καν: Πώς συμβαίνει να ταυτίζεται η έκρηξη στην παραγωγή trans και gay με την ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου μοντέλου οικονομίας από τη δεκαετία του 70’ και μετά;
Πώς ταυτίζεται η έκρηξη αυτή με τη σταδιακή μεταβολή της κοινωνίας από το προηγούμενο πατριαρχικό μοντέλο στο επόμενο ως το σημερινό «αμφίφυλο»; Τι έγινε ξαφνικά και υγιείς κατά τις ορμόνες γονείς άρχισαν ξαφνικά να παράγουν όλο και περισσότερα ανισοκατανομημένα κατά τις ορμόνες παιδιά;
Πώς μια κοινωνία παράγει περισσότερα τέτοια πρότυπα όσο ευημερέστερη γίνεται; Η απάντηση ότι στην παλιά κοινωνία δεν είχαν τη δυνατότητα καν να εκφραστούν αυτά τα άτομα δεν στέκει στον πίνακα των αριθμών. Οι σημερινές αναλογίες σε ποσοστό επί του πληθυσμού (και όχι σε ακέραιους αριθμούς) είναι απείρως μεγαλύτερες.
Τι έχει γίνει λοιπόν; Οι γονείς που γεννιόνται εδώ και 50 χρόνια έχουν διαφορετική βιολογική δομή από τους προηγούμενους; Καμιά επιστημονική έρευνα δεν καταλήγει σ αυτό το συμπέρασμα. Αντιθέτως, υπάρχουν έρευνες από την εποχή του Επίκουρου μέχρι την εποχή του Φρόιντ του Γιούνγκ και της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρίας, που αποδεικνύουν ότι τα πρότυπα κατασκευάζουν μιμητές. Αυτή είναι η φυσική επιλογή.
Όποιος έχει το θάρρος να δει τι συμβαίνει στην ελληνική- και όχι μόνο- κοινωνία εδώ και 4 δεκαετίες θα διαπιστώσει μια όλο και λιγότερη ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ενασχόληση των γονιών με τα παιδιά τους, με επίκεντρο την εμπλοκή τους στο οικονομικό μοντέλο της πλήρους απασχόλησης και για τα δύο φύλα.
Ακόμα και στην ύπαιθρο που οι γυναίκες δούλευαν στα χωράφια και μεγάλωναν παιδιά, ασχολιόντουσαν πολύ περισσότερο. Και τα μεγάλα παιδιά μεγάλωναν τα μικρότερα. Με τους γονείς ΕΚΕΙ.
Στο σημερινό πλαίσιο, όμως, θα διαπιστώσει κανείς μια όλο και πιο εγωκεντρική ενασχόληση των γονιών με τα παιδιά τους, μέχρι ακραίας υπερπροστασίας και ουσιαστικού ευνουχισμού. Επειδή, παλιά, απέναντι στον αυταρχικό και ευνουχιστικό πατέρα υπήρχε η εξισορροπιστική μητέρα, που οδηγούσε το αγόρι στην έξοδο. Αντίστοιχα, απέναντι στην ευνουχιστική μητέρα υπήρχε το πατρικό Οιδιπόδειο για τα κορίτσια που τα οδηγούσε στην έξοδο. Στη μεγάλη πλειονότητα. Υπήρχαν μοντέλα. Ρόλοι.
Εδώ και 4-5 δεκαετίες οι ρόλοι αρσενικού- θηλυκού έχουν γίνει μαντάρα. Και δεν είναι πρόοδος. Είναι δυσλειτουργία για να υπηρετηθεί ένα συγκεκριμένο οικονομικό μοντέλο. Το οποίο αδιαφορεί για τις ανθρώπινες σχέσεις και ενδιαφέρεται μόνο για την παραγωγή χρήματος.
Οι άνθρωποι, όμως, χρειάζονται πρώτα τις μεταξύ τους σχέσεις για να μπορούν να υπάρχουν και σαν οικονομικές μονάδες. ΔΕΝ ΘΑ’ ΡΘΕΙ Η ΕΤΑΙΡΊΑ ΝΑ ΣΕ ΠΑΕΙ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΊΟ ούτε να σε γηροκομήσει.
Η διαταραχή στους ρόλους αρσενικού- θηλυκού συμπίπτει με την έκρηξη gay και transπαιδιών. Όποιος νομίζει ότι αυτή η σύμπτωση είναι τυχαία δεν θέλει να δει την ατομική και οικογενειακή ευθύνη. Και δεν θέλει να τη δει για να μην την επωμιστεί κι όλας. Επειδή είναι δυσβάσταχτη η συνειδητοποίηση της ευθύνης σε μια κοινωνία που έχει για σύνθημά της μια λέξη, που είναι και η προωθούμενη νοοτροπία της. Αυτή που την γέννησε και την καθοδηγεί: Η ΕΥΚΟΛΙΑ. Που διαφημίζεται στα πάντα και σπέρνει δυστυχία. Επειδή η ΖΩΗ δεν είναι ποτέ εύκολη.
Όλα αυτά μπορούν να τα βεβαιώσουν όλοι οι υπεύθυνοι περί το θέμα επιστήμονες. Και όλα αυτά, με ό,τι σημαίνουν, δεν μπορούν να αναιρέσουν την πραγματικότητα:
Οι κοινότητες trans και gay είναι γεγονότα. Δεν μπορεί κανείς να κάνει ότι δεν τις βλέπει. Άρα το κράτος είναι υποχρεωμένο να φροντίσει ώστε να μπορούν να ζουν χωρίς να υποφέρουν. Χωρίς να υποφέρει η φύση και η κοινή λογική ταυτόχρονα.
Όλα αυτά, όμως, δεν απαντάνε στο μείζον πρόβλημα. Κι αυτό είναι το σήμερα και το μέλλον μιας κοινωνίας που προχωράει όλο και πιο μπερδεμένη στους ρόλους των μελών της, στους ρόλους στην οικογένεια, στους ρόλους των φύλων. Η αποδοχή των στρεβλώσεων σαν των μονογονεϊκών οικογενειών, με παιδιά που τρέχουν από δω κι από κει για να δουν τάχα τους γονείς τους, λες κι αυτό είναι που έχουν ανάγκη, δείχνει την επιπολαιότητα και την ανωριμότητα των ατόμων που παράγει το σύστημα.
Το σύστημα παράγει ανθρώπους χωρίς να τους οπλίζει με τη συνείδηση της ευθύνης που έχουν όταν κάνουν παιδιά. Και οι οποίοι προτάσσουν τις δικές τους ανάγκες και τα δικά τους τάχα δικαιώματα επί των δικαιωμάτων των παιδιών τους. Στην ουσία μετατρέποντάς τα παιδιά σε δοχεία ικανοποίησης των δικών τους αναγκών. Εγκαταλείποντάς τα στο τέλος με το δικαίωμα της εύκολης ελευθερίας και της εύκολης επιλογής συντρόφου.
Το παιδί, χωρίς εξαίρεση στον πλανήτη, θέλει τη μητέρα του και τον πατέρα του ΜΑΖΙ στο σπίτι. Αλλά, θέλει έναν ΠΑΤΕΡΑ και μια ΜΗΤΕΡΑ. Με όλα τα χαρακτηριστικά του κάθε είδους. Τα οποία ένα οποιοδήποτε παιδί μπορεί να τα περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια. Κι ας μην τα ξέρουν οι ίδιοι οι γονείς του. Είναι τυπωμένα μέσα στις ανάγκες του. Δεν έχετε παρά να το ρωτήσετε.


Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

το είδαμε εδώ

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ - Cornelia de Vogel -- «Εγώ ειμι ο Ων» (1)

Image result for cornelia de vogel
                                  
Ο Eλληνικός πολιτισμός σήμερα μοιάζει ολοκληρωτικά κατακτημένος, από τον Δυτικό. Δεν υπάρχει ούτε ένας εκπρόσωπός του για να συνεχίση την μάχη εναντίον τού ψεύδους, την οποία ξεκίνησε ο Σωκράτης και ο Πλάτων εναντίον των Σοφιστών, συνέχισε με πάθος στην διάρκεια του Βυζαντίου, βρήκε πολεμιστές ακόμη και στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας, αλλά οι Νεοέλληνες ανέλαβαν άλλου είδους αγώνα. Του Πλούτου δια της προδοσίας! Οι Έλληνες διανοούμενοι έδειξαν πρώτοι τον δρόμο (από το κεφάλι βρωμάει το ψάρι) αφιερώνοντας τις πνευματικές τους δυνάμεις στην εισαγωγή έτοιμων ιδεών απο την Δύση! Αιώνιος υλικός και πνευματικός εχθρός των Ελλήνων, οι Φράγκοι και οι Γερμανοί απογονοί τους. Η Εκκλησία περπάτησε στον βηματισμό τής εποχής δηλαδή με το πνεύμα των πιστών της. Σήμερα στην Νεοελληνική πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε Έλληνας, ούτε Χριστιανός.

ΔΙΚΗΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ


Τελευταίος μεγάλος πολεμιστής τής Δύσεως εναντίον τής Ελλάδος, υπήρξε ο Χάϊντεγκερ. Τελευταίος μάλλον πολεμιστής, κρυμμένος στην κοιλιά τού Δούρειου Ίππου που θα αφανίση ολοκληρωτικά το Ελληνικό πνεύμα και λέγεται εξέλιξη της Φιλοσοφίας ή Ιστορία των Ιδεών. Πρώτος κατασκευαστής του, ο πολυμήχανος Αυγουστίνος. Ο Αχιλλέας της εκστρατείας, ο ημίθεος Ακινάτης. Doctor Angelicus. Οι Νεοθωμιστές, δάσκαλοι των νεο-ορθοδόξων, στο πρόσωπο του Gilson, συνθέτουν τις Σούμες του Ακινάτη με τον υπαρξισμό του Χάϊντεγκερ και ανακοινώνουν την τελική νίκη.

Ο Ακινάτης ξεπέρασε Φιλοσοφικά τον Αριστοτέλη και γενικώς την Ελληνική φιλοσοφία, με την βοήθεια του Χριστιανικού Πνεύματος και συγκεκριμένα με τον Λόγο Κυρίου! «ΕΓΩ ΕΙΜΙ Ο ΩΝ». Ο Χάϊντεγκερ συνέχισε και ολοκλήρωσε το ψεύδος, όπως θα δούμε, με τον Φιλοσοφικό όρο που επινόησε : οντοθεολογία! Ο όρος “οντοθεολογία” εδημιουργήθη από τον Χάϊντεγκερ για να χαρακτηρίσει την μεταφυσική τού Αριστοτέλη και όλες όσες προήλθαν από αυτή, οι οποίες έπεσαν στο βαρύτατο σφάλμα να μειώσουν το Είναι στο Όν, ακόμη δε και αυτό το υπέρτατο Όν, που είναι ο θεός, ξεχνώντας μ’αυτόν τον τρόπο την «οντολογική διαφορά» ανάμεσα στο Είναι και στο Όν, η οποία είναι για τον Χάϊντεγκερ το πιο σημαντικό πράγμα που υπάρχει.

Για τον Χάϊντεγκερ ο όρος αυτός είναι καθαρά αρνητικός, δείχνει δηλαδή μια λανθασμένη φιλοσοφία, παρότι αναπόφευκτη, στην οποία αντιπροτάσσει την δική σου, σαν αυθεντική φανέρωση ή ακρόαση του Είναι. Και όμως κατά γενική πλέον ομολογία των ερευνητών δεν είναι αυτό το νόημα τής θεωρίας, που αποδίδει ο Αριστοτέλης στον Πλάτωνα, η οποία είναι ένα είδος ολοκληρώματος τής θεωρίας των Ιδεών, στην οποία όλα εξαρτώνται απο μία υπέρτατη Ιδέα, την Ιδέα τού Είναι και του Ενός, η ουσία του οποίου όπως και όλων των Ιδεών, είναι ακριβώς να είναι πλήρως και ολοκληρωτικώς ο εαυτός της, δηλαδή να είναι ΕΝΑ.

Ο Χάιντεγκερ, επηρεασμένος απο τους νεοσχολαστικούς δασκάλους του (π.χ Μπρεντάνο), παρότι υπήρξε ο μοναδικός καθηγητής ο οποίος διάβαζε και μετέφραζε Αριστοτέλη στα μαθήματά του, στην Γερμανία, δεν κατενόησε πως στον Αριστοτέλη δεν υπάρχει ουτε θεολογία (διότι έτσι ονομάζει του Θεογονικούς μύθους ο Αριστοτέλης) ούτε οντολογία (καθότι είναι ένας μοντέρνος όρος ο οποίος εδημιουργήθη από τους Καρτεσιανούς), οπότε δεν είναι δυνατόν να υπάρχει και οντοθεολογία.

Το ωραίο στην υπόθεση ετούτη είναι πως την θεωρία που ονομάζουν οντοθεολογία οι σύγχρονοι, ο Αριστοτέλης την γνώριζε (καθώς την απέδιδε λανθασμένα στον Πλάτωνα οπότε την γνώριζε) και την υπέβαλε μάλιστα και σε σκληρή κριτική. Αυτό το σημείο είναι το πλέον σημαντικό για την Ιστορία της Φιλοσοφίας, πως μια θεωρία, η οποία θεωρείται θρησκευτικής καταγωγής (έξοδος 3 14), ήταν ήδη γνωστή και είχε ήδη δεχθεί κριτική από τους Έλληνες Φιλοσόφους.

Τήν ερμηνεία τών Χριστιανών φιλοσόφων τού αποσπάσματος τής Εξόδου, επανέφερε στό προσκήνιο ο Ετιέν Ζιλσόν, ο οποίος μάλιστα δημιούργησε και ειδικό όρο περί αυτού: «Μεταφυσική τής Εξόδου» γιά να δείξη τό δόγμα σύμφωνα με τό οποίο ο Θεός πρέπει να είναι τό Είναι καθεαυτό (esse ipsum), Aυτός δηλ. ο οποίος απάντησε στήν ερώτηση τού Μωϋσή : «Εγώ ειμί ο ών». Οι Χριστιανοί φιλόσοφοι, σύμφωνα με τόν Ζιλσόν, ιδίως οι σχολαστικοί, με πρώτο και καλύτερο τον Ακινάτη, εκμεταλλεύθηκαν αυτή την απάντηση γιά να κατασκευάσουν μιά εντελώς καινούρια μεταφυσική σε σχέση με την Ελληνική. Δέν επρόκειτο λοιπόν γιά απλούς «αριστοτελικούς», αλλά επρόκειτο γιά εντελώς πρωτότυπους φιλοσόφους, πού ξεπέρασαν τόν Αριστοτέλη, χάρη στήν πίστη τους στήν βιβλική αποκάλυψη.

Τό κυριότερο βιβλίο τού Ζιλσόν πάνω στό θέμα μεταφράστηκε ήδη στά Ελληνικά, από τόν Θάνο Σαμαρτζή, καί κυκλοφορεί από τίς Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, μέ τόν τίτλο «ΤΟ ΟΝ ΚΑΙ Η ΟΥΣΙΑ».

Ήδη λοιπόν (γιά να συνεχίσουμε τήν ιστορία μας ) απο το 1961 (η πρώτη έκδοση τού βιβλίου τού Ζιλσόν είναι τού 1948) η Cornelia de Vogel, διάσημη Ολλανδή ερευνήτρια τού Πλάτωνος και τού Πλατωνισμού, αντικρούει τήν Ερμηνεία τού Ζιλσόν σέ ένα σημαντικό αλλά άγνωστο σχεδόν άρθρο της «Εrgo sum qui sum et sa signification pour une philosophie chretienne» δηλ. «Εγώ ειμί ο ών και η σημασία του γιά μιά χριστιανική φιλοσοφία» στό «Revue des sciences religieuses», XXXV, σελ. 337-355».

Η θέση τού άρθρου είναι με συντομία η εξής: ο Θεός των Χριστιανών φιλοσόφων δέν είναι το πρώτο κινούν του Αριστοτέλη, που κινεί τον πρώτο Ουρανό (και μέχρις εδώ βρίσκεται σε συμφωνία με τον Ζιλσόν). Αλλά είναι αντιθέτως ο Θεός τής πλατωνικής-Νεοπλατωνικής παραδόσεως, ΤΟ ΑΓΑΘΟ, προσωποποιημένος (Ο Θεός). Από αυτή την προσωποποίηση κατάγεται και η φιλοσοφία του προσώπου. Όλες οι έννοιες που αφαιρέθηκαν απο την Ελληνική φιλοσοφία εκ μέρους των Χριστιανών, κυριαρχούνται απο το Χριστιανικό πνεύμα, δηλ. απο την πίστη. Ένα ξεκάθαρο παράδειγμα αυτής της συναντήσεως πίστεως και φιλοσοφίας προσφέρεται απο την ερμηνεία που έδωσαν οι Χριστιανοί φιλόσοφοι στην Έξοδο ΙΙΙ,14 : Ego sum qui sum, Εγώ ειμί ο Ών.

Σε αυτό το σημείο η de Vogel παραθέτει μια σειρά κειμένων Χριστιανών φιλοσόφων της πατερικής εποχής, του Μ.Αθανασίου, Εφραίμ του Σύρου, Ιλαρίωνος, Γρηγορίου του Ναζιανζηνού και πάνω απο όλα του Αυγουστίνου, τα οποία αποδεικνύουν καθαρά πώς όλοι αυτοί, πολύ πρίν απο τον Σχολαστικισμό,είχαν ήδη ερμηνεύσει το συγκεκριμένο σημείο τής Εξόδου σαν ένδειξη πώς η ουσία του Θεού είναι αυτό το ίδιο το Είναι. Και συνεχίζει: κατα τον Ζιλσόν, οι Χριστιανοί ανακάλυψαν αυτή την ταυτότητα στην Έξοδο, ενώ οι Έλληνες την αγνοούσαν εντελώς. Αλλά το αντίθετο ακριβώς είναι η αλήθεια, δηλ. οι Έλληνες, Παρμενίδης και Πλάτων, ηταν αυτοί που σκέφτηκαν την ιδέα του απολύτου Είναι, ενώ οι Εβραίοι την αγνόησαν παντελώς. Ο Πλάτων και οι Πλατωνιστές (ο Πλούταρχος και οι Νεοπλατωνικοί) ταύτισαν τον Θεό με το αιώνιο και τέλειο Είναι. Για τους Εβραίους ο λόγος στην Έξοδο σήμαινε κάτι σαν «Εγώ είμαι αυτός που είμαι». Δηλαδή «Αυτό δέν σας αφορά, να έχετε μόνο εμπιστοσύνη και θα δείτε ποιός είμαι». Οι εβδομήκοντα, εμπνευσμένοι από την Ελληνική σκέψη μετέφρασαν εγώ ειμί ο Ών. Δηλαδή εάν οι Χριστιανοί βρήκαν την ταύτιση του Θεού με το απόλυτο Είναι στην Έξοδο, το οφείλουν στο ότι γνώριζαν ήδη απο τους Έλληνες το απόλυτο Είναι. Ο Πλούταρχος ερμηνεύει το Ε των Δελφών σαν «Εσύ είσαι». Δίνοντας του δηλ. το νόημα πώς είναι το καταλληλότερο όνομα του Θεού. Ο Φίλων ισχυρίζεται πως ο Θεός δέν υπήρξε, ούτε θα υπάρξει, αλλά Είναι, επειδή είναι αιώνιος. Στον Πλατωνισμό που προηγήθηκε του Πλωτίνου υπάρχει ήδη η ταύτιση του Θεού με το υπέρτατο Είναι.

Την θέση αυτή της Cornelia de Vogel, συνέχισε ο W.Beierwaltes ο οποίος όχι μόνον απέδειξε πως και ο Φίλων ερμηνεύει την Έξοδο με το νόημα των Χριστιανών φιλοσόφων, αλλά υπενθύμισε, ακολουθώντας τις μελέτες του Hadot, πώς η κατανόηση του Θεού σαν Είναι και η ταύτιση του Ενός (το οποίο στον Πλωτίνο είναι ανώτερο του Είναι) με το Είναι έγινε απο τον Πορφύριο, τον μαθητή του Πλωτίνου και διατηρήθηκε απο όλους τους νεοπλατωνικούς, είτε εθνικούς (Ιάμβλιχο, Πρόκλο) είτε Χριστιανούς (Ψευδο-Διονύσιο), όπως επίσης και από τους Μουσουλμάνους και στη συνέχεια από τους σχολαστικούς φιλοσόφους. Το μόνο πρόβλημα τής Vogel υπήρξε το ότι δέν έγραψε πού ακριβώς ο Πλάτων ισχυρίσθηκε την ανωτέρω θεωρία, δηλαδή την ύπαρξη ενός απολύτου όντος το οποίο έχει για ουσία αυτό το ίδιο το Είναι.

Η έρευνα που ακολούθησε, εντόπισε την θεωρία αυτή, όχι όμως στον Πλάτωνα, αλλά στον Αριστοτέλη και συγκεκριμένα στο βιβλίο Β της Μεταφυσικής του, όπου ο Αριστοτέλης την αποδίδει στον Πλάτωνα και την ελέγχει.

Έτσι λοιπόν αυτή η θεωρία ήταν ήδη παρούσα στην εποχή τού Πλάτωνος και του Αριστοτέλη, ανεξαρτήτως κάθε ερμηνείας της Εξόδου. Είναι πολύ σημαντική η γνώση αυτής της αλήθειας για όσους συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να υποστηρίζουν την παραπάνω θέση, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους την κριτική θέση του Αριστοτέλη εν προκειμένω. Για την θέση του Ακινάτη στο θέμα αυτό, μπορούμε να πούμε πως είναι άλλο ένα πρόβλημα στα τόσα άλλα προβλήματα που παρουσιάζει.

Αυτό το σπάνιο άρθρο μετέφρασε από τα Γαλλικά η Αγγελική Κορωνάκη και με την επιμέλεια του Σταύρου Νικολαΐδη, αρχίζουμε την ανάρτησί του σε συνέχειες, λόγω μεγάλου μήκους, και για όσους το επιθυμούν.

«Εγώ ειμι ο Ων» -- Cornelia de Vogel
Και η σημασία του για μια χριστιανική φιλοσοφία.

Η ιδέα μιας χριστιανικής φιλοσοφίας είναι δυνατή, δηλαδή μη-αντιφατική;

Αυτό το ερώτημα δεν προκάλεσε σε καμμιά χωρα του κόσμου τόσες συζητήσεις όσο στη Γαλλία. Φαίνεται ότι, μετά τις ζωηρές διαμάχες τών ετών 1930-31, το βασικότερο κέντρο ενδιαφέροντος σ’ αυτή την διαμάχη τοποθετείται, από το 1945, στο Στρασβούργο. Ο M. Mehl αφιέρωσε μια μελέτη σε βάθος στην « περίπτωση του χριστιανού φιλοσόφου », ο M. Guerin εκδηλώθηκε κατά τις συζητήσεις του 1951, o M. Ricoeur και ο M. Gusdorf πρόσφεραν τη συνεισφορά τους αναφερόμενοι στον ρόλο του μύθου. Ο M Nedoncelle εξέδωσε, τέλος, ένα θαυμάσιο μικρό βιβλίο: Υπάρχει μια χριστιανική φιλοσοφία; Η μελέτη αυτή μού έδωσε να καταλάβω όχι μόνο πώς εμφανίστηκε και αναπτύχθηκε το πρόβλημα σε σας, αλλά μου διευκρίνισε και τις παρούσες θέσεις σας και τις αντίστοιχες συμπάθειές σας.

Επιτρέψτε μου να σας διηγηθώ μία μικρή ιστορία, κάπως προσωπική. Συνέβη τα Χριστούγεννα του 1925. Ήμουν φοιτήτρια. Διάβαζα τον Πλάτωνα και τον Καντ. Το πνεύμα μου ήταν γεμάτο προβλήματα - και στο βάθος της καρδιάς υπήρχε η έντονη επιθυμία να γνωρίσω τον Θεό . Δεν ήμουν καθολική – ούτε προτεστάντις. Προερχόμενη από μη «ενεργό» (όπως το αποκαλείτε εσείς) προτεσταντική οικογένεια, και ούτε καν θρησκευόμενη, είχα αρκετές επιφυλάξεις γι’ αυτούς που αποκαλούνται χριστιανοί και έτρεφα το πνεύμα μου κυρίως με τη σκέψη των φιλοσόφων, του Παρμενίδη και του Πλάτωνα, και ακολούθως είχα τις αμφιβολίες μου σχετικά με τον Καντ, ο οποίος μας παρουσιαζόταν στο πανεπιστήμιο όπου σπούδαζα ως «ο Φιλόσοφος». Κάποιο πρόσωπο που ενδιαφέρθηκε για την ψυχή μου με οδήγησε σ’ έναν δομηνικανό κληρικό που εθεωρείτο ειδήμων στη φιλοσοφία και στη θεολογία . Η συζήτησή μας του φανέρωσε σύντομα τις μελέτες και τα αναγνώσματά μου. Του αποκάλυψε ότι κατά τη γνώμη μου απαιτείτο μια σημαντική διανοητική προσπάθεια για την εξεύρεση μιας προσωπικής λύσης των φιλοσοφικών προβλημάτων που με απασχολούσαν. Ο σεβαστός πατήρ δήλωσε ότι αυτό δεν ήταν καθόλου απαραίτητο: δεν απαιτούνταν έρευνες ούτε προσωπική προσπάθεια , όλα είχαν γίνει. Δεν υπήρχαν πλέον προβλήματα: όλα είχαν λυθεί. Επειδή υπάρχει ένα μεγάλο φιλοσοφικό και θεολογικό σύστημα, στο οποίο όλα τα πιθανά ερωτήματα έχουν βρει την οριστική τους απάντηση…

Μ’ αυτήν την πληροφορία, μπορούσε κανείς να αναχωρήσει. Δεν επιθυμούσα να γνωρίσω αυτό το είδος «φιλοσοφίας», που μου φαινόταν ελάχιστα αντάξιο αυτού του ονόματος. Περίπου είκοσι χρόνια αργότερα έγινα καθολική, κι αυτό μετά από μακρόχρονη έρευνα. Σας βεβαιώνω ότι, σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν συνέβη εξ αιτίας των πληροφοριών αυτού του δομηνικανού πατρός.

Γιατί θέλησα να σας διηγηθώ αυτήν την ιστορία; Πρώτον για να σας πω ότι αντιλαμβάνομαι πολύ καλά τη διαμαρτυρία του Γάλλου φιλοσόφου Maurice Blondel ενάντια σε ένα είδος φιλοσοφίας, που ισχυρίζεται ότι κατέχει την τελευταία λέξη επί της φυσικής και υπερφυσικής τάξεως , αφού ενέταξε όλα τα πράγματα –συμπεριλαμ- βανομένου και του Θεού – υπό την μορφή μη τελειοποιήσιμων εννοιών σ’ ένα μεγάλο κλειστό και κατάλληλο σύστημα. Δεν πρόκειται εξ άλλου για έναν ισχυρισμό που ανήκει μόνο σε ορισμένες χριστιανικές σχολές. Η ελληνική Αρχαιότητα γνώρισε μεταφυσικούς μιας σχετικά παρόμοιας νοοτροπίας: όπως οι Στωικοί του είδους του Χρυσίππου. Αυτοί συνάντησαν πεισματικό αντίπαλό τους στο πνεύμα του Καρνεάδη, ενός ανελέητου κριτή του ωραίου στωϊκού συστήματος, ενός συστήματος τόσο στέρεου κατά τα φαινόμενα.

Οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι, όπως ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης, υπήρξαν ασφαλώς ερευνητές. Ο Πλωτίνος επίσης . Τί να πούμε όμως για τους μετέπειτα, τους Άραβες σχολιαστές ; Τί να πούμε, για παράδειγμα, για τον Αβερόη και τους Παρισινούς και Παντοβανούς συγχρόνους του; Αυτοί θεωρούσαν σίγουρα τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη – σύμφωνα προφανώς με την ερμηνεία τους – ως «την ενδελέχεια» της ανθρώπινης ευφυΐας. Εκεί υπήρχε η οριστική και επιστημονικά αποδεδειγμένη ερμηνεία του σύμπαντος κατά το σύνολό του και κατά τα μέρη του. Και επρόκειτο πραγματικά για την αντίληψη τού «τί συμπεριλαμβάνεται στο Εσωτερικό του Κόσμου», διότι έτσι γνώριζε κανείς, με μιαν ακριβή και αυστηρή γνώση, τις έσχατες αιτίες του είναι. Κανένα μυστήριο για τον Αβεροηστή! Αυτός αντιλαμβάνεται το γιατί των πραγμάτων και γνωρίζει την ερμηνεία τους.

Δεν έλειψε όμως η κριτική αντίδραση ούτε απέναντι σ’ αυτούς τους εξαιρετικούς δογματικούς. Ως άλλος Καντ του 16ου αιώνα, ο Guillaume d’Ocean διέλυσε την όμορφη κατασκευή τού αβεροηκού σύμπαντος θέτοντας την αρχή τού ότι μπορεί κάποιος να γνωρίσει μόνον κατόπιν εμπειρίας . Αλλά, τί εμπειρία έχουμε των καθαρά πνευματικών υπάρξεων ;

Οσο για τον Ιμμάνουελ Καντ, αυτός βρισκόταν απέναντι στο μεταφυσικό σύστημα των Leibniz-Wolff, σύστημα αρκετά κενόδοξο και απλοϊκά αισιόδοξο. Λέγεται ότι η «κριτική φιλοσοφία» του δεν θα είχε γεννηθεί αν είχε σχετισθεί με τη μεταφυσική του αγ. Θωμά. Δεν είμαι όμως καθόλου σίγουρη. Νομίζω ότι οι πολυάριθμες βεβαιότητες του αγ. Θωμά θα μπορούσαν να έχουν προκαλέσει τον κριτικισμό του Κάντ.

Οσο για τον κριτικισμό των Νεοκαντιανών, είμαστε όλοι κατά κάποιον τρόπο κληρονόμοι της: εφόσον επαναστατούμε ενάντια στον δογματισμό των κλειστών συστημάτων, κι εφόσον επιθυμούμε να απελευθερωθούμε, όπως λέει ο M Nedoncelle, από το «μακάριο γουργουρητό» μιας κάποιας κατηγορίας μεταφυσικών.


(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...