Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Η θεωρία της εξάρτησης

Η σχέση των δυτικών χωρών της περιφέρειας με τις μητροπόλεις δεν θα είναι απλά μία σχέση εξάρτησης, αλλά μία αποικιοκρατική – πολύ πιο επώδυνη από αυτήν των κρατών του τρίτου κόσμου στο παρελθόν, αφού ουσιαστικά θα είναι υπό την απόλυτη οικονομική κατοχή και εκμετάλλευση των μητροπόλεων.
Ανάλυση
Με αφετηρία μία δημόσια συζήτηση, σχετικά με το εάν η Ελλάδα είναι μία αποικία χρέους ή μία εξαρτημένη χώρα, θεωρούμε πως υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο εννοιών – ειδικά αφού η εξαρτημένη χώρα μπορεί να απελευθερωθεί, όπως συνέβη στην πρώτη αποικιοκρατική εποχή (αν και οι σχέσεις εξάρτησης παρέμειναν για αρκετό χρονικό διάστημα, όπως θα δούμε στη συνέχεια), ενώ η αποικία χρέους, έχοντας κατακτηθεί με οικονομικά μέσα και όχι με στρατιωτικά όπλα, είναι πολύ πιο δύσκολο να τα καταφέρει, με τις συνθήκες για τον πληθυσμό της μακροπρόθεσμα αρκετά χειρότερες.
Ειδικότερα, όταν ο «εχθρός» έχει αγοράσει νόμιμα τη δημόσια και ιδιωτική της περιουσία, σε εξευτελιστικές τιμές μέσω των υπερβολικών φόρων, σε συνάρτηση με τη σκόπιμη μείωση των εισοδημάτων των Πολιτών της, είναι αδύνατη η απελευθέρωση της.
Εκτός αυτού, εντείνοντας ο «εχθρός» σταδιακά τις εισπρακτικές μεθόδους (για παράδειγμα, από τις αρχές του 2018 προωθείται στην Ελλάδα ο «ξαφνικός θάνατος», όπου όταν κάποιος καθυστερήσει έστω και για μία ημέρα την πληρωμή των ρυθμισμένων φόρων του θα παύουν να ισχύουν οι ρυθμίσεις – οπότε θα κατάσχονται σε χρόνο μηδέν τα περιουσιακά του στοιχεία), είναι σε θέση να μην αφήσει απολύτως τίποτα στους Πολίτες της – μετατρέποντας τους σε φθηνούς σκλάβους χρέους των δικών του πια επιχειρήσεων.
Η θεωρία της υποταγής
Περαιτέρω, η θεωρία της εξάρτησης ή της υποταγής αναπτύχθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1960 στη Λατινική Αμερική, λόγω της οικονομικής κυριαρχίας των Η.Π.Α. – ενώ οι βασικές παραδοχές της είναι στενά συγγενικές με αυτές που αφορούν τις αναπτυσσόμενες/αναδυόμενες χώρες, οι οποίες τονίζουν την ύπαρξη ιεραρχικών εξαρτήσεων μεταξύ των βιομηχανικών ηγετικών κρατών (=μητροπόλεις) και των αναπτυσσομένων/αναδυομένων υποτελών (=περιφέρειες).
Με βάση αυτές ακριβώς τις σχέσεις εξάρτησης, τεκμηριώθηκε πως οι δυνατότητες ανάπτυξης των αναδυομένων χωρών του «τρίτου κόσμου» ήταν πολύ περιορισμένες – κάτι που διαπιστώνουμε σήμερα στην Ευρωζώνη, στην οποία οι χώρες της περιφέρειας, του «ευρωπαϊκού τρίτου κόσμου» κατά κάποιον τρόπο, αντιμετωπίζουν πολύ μεγάλα προβλήματα στο ρυθμό ανάπτυξης τους, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας.
Οι θεωρίες της εξάρτησης προέκυψαν σε κριτική αντιπαράθεση με τις θεωρίες του εκσυγχρονισμού, εξάγοντας τα ακριβώς αντίθετα συμπεράσματα. Δηλαδή το ότι, η αιτία της υπανάπτυξης ορισμένων χωρών κατά τα δυτικά πρότυπα δεν οφειλόταν σε ενδογενείς παράγοντες, όπως η έλλειψη κεφαλαίων, οι πολιτιστικές συμπεριφορές και οι παραδοσιακές επιρροές, αλλά καθαρά σε εξωγενείς – οι οποίοι δεν επιτρέπουν στις αναπτυσσόμενες χώρες της περιφέρειας να αποκτήσουν μακροπρόθεσμα σταθερές δομές, υποχρεούμενες να έχουν μία δευτερεύουσα θέση στην παγκόσμια οικονομία.
Με απλά λόγια πως οι βιομηχανικές χώρες ανάγκαζαν ανέκαθεν τις αναδυόμενες με διάφορους ύπουλους τρόπους να μην είναι σε θέση να αναπτυχθούν σωστά – έτσι ώστε να μην υποστούν τον ανταγωνισμό τους και να τις εκμεταλλεύονται. Αποτελεί δε έωλη αιτιολογία το ότι, οι ίδιες δεν είναι σε θέση να αναπτυχθούν ανάλογα, επειδή δεν διαθέτουν τα απαιτούμενα χρήματα, τη βιομηχανική παράδοση, τον ορθολογισμό, είναι διεφθαρμένες εκ φύσεως κοκ. – αντιλήψεις που «εμφυτεύονται» με τη βοήθεια της χειραγώγησης από τις βιομηχανικές χώρες στις υπόλοιπες, για να συνεχίσουν να είναι υπανάπτυκτες και να σκύβουν υποτακτικά το κεφάλι.
Συνεχίζοντας, ιστορικά υπεύθυνη για αυτές τις εξελίξεις θεωρείται η αποικιοκρατική εποχή, κατά την οποία η οικονομία των προτεκτοράτων ρυθμιζόταν μονομερώς και μονόπλευρα –  έτσι ώστε να εξυπηρετεί τις ανάγκες των αποικιοκρατικών δυνάμεων, με αποτέλεσμα να «μπλοκάρονται» οι δυνατότητες ανάπτυξης τους. Οι δυσμενείς αυτές σχέσεις εξουσίας παρέμειναν ως είχαν ακόμη και μετά την «απο-αποικιοποίηση» των χωρών του τρίτου κόσμου – έτσι ώστε οι πρώην αποικίες να συνεχίσουν να λειτουργούν ως οικονομικές περιφέρειες των βιομηχανικών κρατών, τα οποία ενεργούσαν όπως οι κλασσικές μητροπόλεις.
Η ένταξη τους τώρα στην παγκόσμια αγορά στα πλαίσια της δεύτερης παγκοσμιοποίησης, η δραστηριότητα των πολυεθνικών εταιρειών, καθώς επίσης η συνεχιζόμενη αντιμετώπιση τους ως απλούς εξαγωγείς ενέργειας και πρώτων υλών (ο τουρισμός ανήκει ουσιαστικά στον εξαγωγικό τομέα πρώτων υλών), σταθεροποίησε την εξαρτημένη θέση των αναπτυσσομένων χωρών στην περιφέρεια της παγκόσμιας οικονομίας – αντί να την καλυτερεύσει, όπως ισχυρίζονται οι θεωρίες του εκσυγχρονισμού, τις οποίες εκφράζει αναμφίβολα μεταξύ άλλων το ΔΝΤ.
Αυτή η «ανισότιμη ανταλλαγή» μεταξύ των προμηθευτών πρώτων υλών του τρίτου κόσμου και των κατασκευαστών μεταποιημένων προϊόντων στο βιομηχανικό κόσμο, υπονομεύει τη θεωρία του «συγκριτικού πλεονεκτήματος» – την οποία περιέγραψε πολύ σωστά ο D. Ricardo, αναφέροντας σε γενικές γραμμές πως τα προϊόντα και οι υπηρεσίες πρέπει να «παράγονται» εκεί που συμφέρουν περισσότερο, από την πλευρά του κόστους.
Η οικονομική εσωτερική δομή των αναπτυσσομένων χωρών λοιπόν, στις οποίες ανήκει ουσιαστικά και η Ελλάδα, παραμορφώνεται μόνιμα και διαστρεβλώνεται – μεταξύ άλλων με τη βοήθεια των εγχωρίων πολιτικών και οικονομικών ελίτ, οι οποίες υπηρετούν τα συμφέροντα των μητροπόλεων, εξασφαλίζοντας τους επί πλέον την πολιτισμική επιρροή (για παράδειγμα στην Ελλάδα, ο κ. Παπανδρέου τη δεκαετία του 1980 και πρόσφατα Έλληνες πρώην στελέχη του ΔΝΤ, ο πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, οι γερμανόφιλες ελίτ κλπ. – η ονομαζόμενη πέμπτη ελληνική φάλαγγα).
Επί πλέον, επιδεινώνεται συνεχώς η ανταγωνιστικότητα των αναπτυσσομένων κρατών, σύμφωνα με την υπόθεση Prebisch-Singer – με βάση την οποία οι πραγματικοί όροι εμπορίου των αναπτυσσομένων χωρών χειροτερεύουν, επειδή η ενσωμάτωση τους στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα επιδεινώνεται μακροπρόθεσμα (αντίθετα, οι πραγματικοί όροι εμπορίου των βιομηχανικών χωρών βελτιώνονται).
Ως εκ τούτου η υπανάπτυξη, για την οποία κατηγορούμε συνεχώς την Ελλάδα ως υπεύθυνη λόγω της άγνοιας μας, είναι το σκόπιμο αποτέλεσμα του διεθνούς οικονομικού συστήματος – επεξηγώντας γιατί χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα προσπαθούν εναγωνίως να ανεξαρτητοπηθούν. Σύμφωνα δε με τον γερμανό D. Senghaas τα εξής:
«Η ελλειμματική ανάπτυξη αποτελεί μία ιστορικά εξελισσόμενη συνιστώσα του κυριαρχούμενου από τις καπιταλιστικές μητροπόλεις (βιομηχανικά κράτη) διεθνούς οικονομικού συστήματος – οπότε της παγκόσμιας κοινωνίας. Η εξέλιξη αυτών των μητροπόλεων, τα κέντρα και η ιστορία της υπανάπτυξης του τρίτου κόσμου, αποτελούν συμπληρωματικές διαδικασίες, οι οποίες απορρέουν από το διεθνές σύστημα«.
Στα πλαίσια αυτά προτάθηκε στις εξαρτημένες χώρες του τρίτου κόσμου από τους οπαδούς της θεωρίας της εξάρτησης μία μερική αποχώρηση από τις διεθνείς αγορές, για να αναπτυχθεί σωστά η εσωτερική δομή τους, χωρίς τις εξωτερικές ενοχλήσεις – κάτι που υιοθετήθηκε στο παρελθόν από αρκετά ασιατικά κράτη, με πολύ θετικά αποτελέσματα (ανάλυση).
Η απεξάρτηση όμως πολλών αναπτυσσομένων χωρών από τις βιομηχανικές, η οποία έχει ενταθεί τις τελευταίες δεκαετίες, με κέντρο βάρους τη Ρωσία και την Κίνα που βοηθούν τις υπόλοιπες για να στηριχθούν και οι ίδιες, έχει δημιουργήσει αρκετά προβλήματα στις βιομηχανικές μητροπόλεις – η ισχύς των οποίων υποχωρεί συνεχώς, ενώ αντιμετωπίζουν προβλήματα υπερχρέωσης που έχουν παροδικά μόνο ελέγξει με τη μαζική εκτύπωση νέων χρημάτων (γράφημα, παγκόσμιο QEστο οποίο μόνο η Κίνα συμμετέχει για δικούς της καθαρά λόγους).
Αυτό τις έχει αναγκάσει κατά κάποιον τρόπο «να τρώνε από τις σάρκες τους», πόσο μάλλον όταν η παραγωγικότητα υποχωρεί διεθνώς (γράφημα) – όπως στο παράδειγμα των Η.Π.Α. και του ΔΝΤ που, έχοντας εκδιωχθεί από πολλές περιοχές του πλανήτη, δραστηριοποιείται πλέον στις σχετικά πιο ανεπτυγμένες χώρες της Ευρώπης, προσπαθώντας να επιβιώσει από αυτές. Κάτι ανάλογο διαπιστώνεται με τη Γερμανία η οποία, μετά την κρίση του 2008, απομυζεί πλέον αχόρταγα τους εταίρους της – μετατρέποντας εν πρώτοις τις πιο αδύναμες χώρες του Νότου σε απόλυτα εξαρτημένες «περιοχές» από την ίδια.
Επίλογος
Στην περίπτωση της Ευρώπης είναι αδύνατη η απεξάρτηση των χωρών μέσω της μερικής αποχώρησης τους από τις διεθνείς αγορές, όπως συνέβη με τα κράτη της Ασίας – αφού είτε είναι μέλη της Ευρωζώνης, είτε της ΕΕ, όπου απαγορεύονται αυτού του είδους οι πολιτικές. Το γεγονός αυτό τις καθιστά πολύ πιο ευάλωτες – σταθεροποιώντας και διαιωνίζοντας τις σχέσεις εξάρτησης τους.
Ακόμη χειρότερα είναι ευκολότερη η λεηλασία του ιδιωτικού και δημοσίου πλούτου τους, μέσω της σκόπιμης υπερχρέωσης τους – η οποία είναι ουσιαστικά μία απλούστατη διαδικασία μέσω της ΕΚΤ, της ελεγχόμενης ροής των κεφαλαίων όπου μία συντονισμένη μαζική εκροή τους φτάνει για να χρεοκοπήσει ακόμη και η υγιέστερη χώρα κοκ.
Επομένως, η σχέση των ευρωπαϊκών χωρών της περιφέρειας πλέον δεν θα είναι απλά μία σχέση εξάρτησης, αλλά μία αποικιοκρατική, πολύ πιο επώδυνη από αυτήν των κρατών του τρίτου κόσμου στο παρελθόν – αφού ουσιαστικά θα είναι υπό την απόλυτη οικονομική κατοχή των μητροπόλεων. Δεν θα έχουν δε καν τη δυνατότητα να ανεξαρτητοποιηθούν κάποια στιγμή στο μέλλον, αφού νόμιμα δεν θα τους ανήκουν ούτε τα εδάφη, ούτε οι επιχειρήσεις τους – ενώ ο έλεγχος των μαζών θα εξασφαλισθεί με την είσοδο νέων πληθυσμών και τη μετατροπή τους σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες.
Σημείωση: Οφείλουμε να γνωρίζουμε πως η εξάρτηση της Κίνας από τη Δύση δεν έχει μειωθεί σημαντικά – αφού ακόμη έχει μεγάλη ανάγκη από τις εξαγωγές στις Η.Π.Α. και στην Ευρώπη, καθώς επίσης από την αμερικανική αγορά ομολόγων. Κάτι ανάλογο ισχύει για τη Ρωσία, επειδή εξαρτάται από τις εξαγωγές ενέργειας στην Ευρώπη – τις οποίες προσπαθεί να αναπληρώσει εν μέρει με την Κίνα, έχοντας πάρει μεγάλο μερίδιο εις βάρος της Σαουδικής Αραβίας (ανάλυση).
Η Κίνα βέβαια αφενός μεν προσπαθεί να αυξήσει την εσωτερική της κατανάλωση, αφετέρου έχει τοποθετήσει στο στόχαστρο της την Ευρώπη ως αγορά για τα προϊόντα της – μαζί με τη Ρωσία όσον αφορά την ενέργεια. Η μεγάλη μάχη λοιπόν αναμένεται στην Ευρώπη – με πιθανότερο θύμα τη Γερμανία.
Τέλος είναι σημαντικό να τονίσουμε πως όσον αφορά τους τρεις συντελεστές παραγωγής, τη Φύση, την Εργασία και το Κεφάλαιο, η Ρωσία ηγείται στον πρώτο (Φύση – εδάφη, ενέργεια και πρώτες ύλες), η Κίνα στο δεύτερο (Εργασία – παραγωγική μηχανή του πλανήτη), ενώ οι Η.Π.Α. στον τρίτο (Κεφάλαιο – χρηματοπιστωτικός κλάδος, δυτικό σύστημα του χρέους) – οπότε όποιος εξασφαλίσει τη συμμαχία του άλλου θα είναι ο μεγάλος νικητής του παιχνιδιού.

"ΕΚΤΑΚΤΟ: Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΡΙΜΕΡΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΚΥΠΡΟΥ - ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΟΖ, ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ Α.ΠΑΙΣΙΟΥ - ΠΙΣΩ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΤΟΥΡΚΙΑΣ"


ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ 21/2/13 ΚΑΙ 20/10/14 ΛΟΓΩ ΤΩΝ ΞΑΦΝΙΚΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΠΡΟΒΑΙΝΕΙ ΑΜΕΣΑ ΣΕ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΟΖ ΣΕ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ ...
ΣΗΜΕΡΑ ΣΥΜΦΩΝΗΘΗΚΕ Η ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΑΟΖ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΧΩΡΩΝ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΤΥΠΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΙΝΩΝ ΟΡΙΩΝ ...

ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΗ ΡΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΟΗΕ !!! 

<<Η ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΟΖ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΚΟΝΤΑ ΣΤΙΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΠΑΙΣΙΟΥ:
 "ΑΝ ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΩΝ 6 ΜΙΛΙΩΝ ΣΤΑ 12, ΤΟΤΕ ΠΙΣΩ ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ" ...
Η ΡΗΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΤΟΝ ΟΗΕ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑΣ  ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΕΝΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΠΑΥΕΤΑΙ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΩΝ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΑΟΖ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΓΛΥΚΟΚΟΙΤΟΥΝ ... 
ΑΝ ΤΡΕΞΟΥΜΕ ΤΗ ΡΟΗ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΛΙΓΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ Ο Π.ΠΑΙΣΙΟΣ ΠΡΟΟΡΗΣΕ ΠΟΛΥ ΕΥΣΤΟΧΑ, ΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΔΗΛΑΔΗ  ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΑΥΤΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΘΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΟΙ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΙΑ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΩΝ ΜΑΣ ΘΑ ΕΝΤΑΘΟΥΝ ...
ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΣΥΝΤΟΜΑ ΜΙΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΠΑΡΑΒΙΑΣΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΝΑΕΡΙΟΥ ΧΩΡΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΓΙΣΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ ΣΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΣΤΟΛΟΥ ΤΟΥΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΑ ΦΘΑΣΕΙ ΣΤΑ 6 ΜΙΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΤΙΚΗ ...
Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΘΑ ΔΙΕΛΘΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΕΝΑ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΟΥΝ ...
Ο ΣΤΟΛΟΣ ΤΟΥΣ ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ ΠΡΟΟΡΕΙ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ, ΕΝΩ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΥΘΟΥΝΙ ...
ΑΨΗΜΑΧΙΕΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΕ ΤΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΩΝ 
ΠΡΟΣΤΡΙΒΕΣ ...
ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΘΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΟΡΗΣΕΩΝ ΤΟΥ ...>>

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Μὲ ἀπόφαση Στρασβούργου ἡ μουσουλμανικὴ μειονότητα τῆς Θράκης θὰ ὀνομάζεται Τουρκική. Μεγάλη ἥττα γιὰ τὴν Ἑλλάδα

Γράφει ἡ Μαρία Γιαχνάκη
Ἡ μουσουλμανικὴ μειονότητα τῆς Θράκης εἶχε προσφύγει στὰ δικαστήρια γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ὀνομάζεται τουρκικη καὶ ὄχι μουσουλμανικὴ καὶ τὰ κατάφερε, μὲ ἀποτέλεσμα αὐτὴ τὴ στιγμὴ καὶ τὸ ὑπουργεῖο δικαιοσύνης καὶ τὸ ὑπουργεῖο παιδείας, νὰ ἀναγκάζεται νὰ συντάσσεται μὲ αὐτὴ καὶ νὰ συνδράμει γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ἀπόφασης.
Τὸ θέμα μουσουλμανικὴ ἢ τουρκικὴ μειονότητα ἦταν ἄλλωστε ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἀγκάθια στὶς ἑλληνοτουρκικὲς σχέσεις μὲ ἐπίκεντρο τὴν Θράκη.
Σύμφωνα μὲ τὸν ἀναπληρωτὴ καθηγητὴ τῆς Νομικῆς του Δημοκρίτειου, πανεπιστημίου- δικηγόρο, Λάμπρο Κιτσαρά, "Τὸ θέμα ἐπιφανειακὰ εἶδε τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας ὅταν παρενέβη τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας. Τὸ ὑπουργεῖο ζητοῦσε...

διευκρινίσεις ἀπὸ τὶς εἰσαγγελικὲς καὶ ἀστυνομικὲς ἀρχὲς Κομοτηνὴς γιατί ἡ ἀστυνομικὴ διεύθυνση ἀπαιτοῦσε «τὰ πλήρη στοιχεῖα τοῦ διδακτικοῦ προσωπικοῦ του Πανεπιστημίου, τοῦ ὁποίου τὸ ἐπιστημονικὸ ἀντικείμενο-πεδίο-εἰδικότητα σχετίζεται μὲ τὸ ζήτημα τῆς χρήσης τοῦ ὄρου "τουρκικὴ μειονότητα"».
Ὅλη ἡ ἀλήθεια τὴν ὁποία μᾶλλον μᾶς κρατοῦσε γιὰ ἔκπληξη τὸ ὑπουργεῖο ἔχει ὡς ἑξῆς:
Σύμφωνα μὲ τὸν καθηγητή, "Ἡ μουσουλμανικὴ μειονότητα τῆς Θράκης ἀπευθύνθηκε τρεῖς φορὲς στὰ τοπικὰ πρωτοδικεῖα καὶ ζητοῦσε νὰ ὀνομάζεται ὄχι μουσουλμανικὴ μειονότητα ἀλλὰ τουρκική. Τὰ πρωτοδικεῖα τῆς Θράκης ἔβγαζαν ἀπόφαση ὅτι δὲν εἶναι ἔγκυρος ὁ τίτλος τουρκικὴ μειονότητα. Προσέφυγαν λοιπὸν στὸν Ἄρειο Πάγο, ὁ ὁποῖος ἀποφάνθηκε ὅτι ὁ σκοπὸς νὰ θέλει νὰ ὀνομαστεῖ τουρκικὴ ἀντὶ γιὰ μουσουλμανικὴ εἶναι παράνομος.
Στὴ συνέχεια οἱ μειονοτικοὶ ἀπευθύνθηκαν στὰ Εὐρωπαϊκὰ δικαστήρια. Αυτά καταδίκασαν τελικὰ τὴν Ἑλλάδα, ἐπικαλούμενα ὅτι παραβιάζει τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ ὅτι ἡ μουσουλμανικὴ μειονότητα τῆς Θράκης μπορεῖ πιὰ νὰ ὀνομάζεται τουρκική, νόμιμα, ἀφοῦ τοὺς ἔδωσε τὸ δικαίωμα τοῦ αὐτοπροσδιορισμοῦ."
Ὁ ὑπουργὸς δικαιοσύνης κ Κοντονῆς περνάει ἀμέσως μία διάταξη στὸν κώδικα πολιτικῆς δικονομίας ὅτι ἀποτελεῖ λόγο ἀναψηλάφησης μίας ἀπόφασης ἀμετάκλητης, τυχὸν ἀντίθετη κρίση τοῦ δικαστηρίου τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων.
Γὶ αὐτὸ λοιπὸν τὸ λόγο καὶ ὁ Ἐρντογᾶν στὴν πρόσφατη ἐπισκεψή του μιλοῦσε τόσο σθεναρὰ γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα τῆς μειονότητας τὴν ὁποία καλοῦσε τουρκική. Τὸ ἤξερε καὶ ἡ ἑλληνικὴ κυβέρνηση ἀφοῦ ἤξερε τὶς ἀποφάσεις τοῦ Στρασβούργου.
Ἔρχονται λοιπὸν τώρα οἱ μειονοτικοὶ οἱ ὁποῖοι ζοῦν στὴν Θράκη καὶ ἀπολαμβάνουν τὴ δημοκρατία τῆς Ἑλλάδας νὰ ζητήσουν τὰ ρέστα καὶ νὰ μᾶς ἀναγκάζουν νὰ τοὺς ἀποκαλοῦμε τουρκικὴ μειονότητα ἀφοῦ πρῶτα μας πῆγαν στὰ δικαστήρια.
Καὶ ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία ἦρθε στὴν ἐπιφάνεια γιατί καθηγητὴς τοῦ Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου ἀναφέρει σὲ σύγγραμά του τὴν μουσουλμανικὴ μειονότητα ὡς τουρκική.
Χρειάστηκε μετὰ ἀπὸ καταγγελίες νὰ παρέμβει ἡ ἀστυνομία Κομοτηνὴς γιὰ νὰ ἐλέγξει αὐτὸ τὸ στοιχεῖο. Τότε βγῆκε στὴν ἐπιφάνεια τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μουσουλμανικὴ μειονότητα μὲ τὸ νόμο ὀνομάζεται τουρκικὴ ὅποτε καὶ παρενέβη τὸ ὑπουργεῖο δικαιοσύνης νὰ σώσει τὴν κατάσταση διότι ἔχουμε ἤδη καταδικαστεῖ γὶ αὐτὸ τὸ λόγο.

Ε Π Ε Ι Γ Ο Ν ! ! ! ! ! ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ!!!

https://katohika.gr/ellada/e-p-e-g-o-n/

Ο Διόδοτος προέβη στην δημιουργία του εικονιδίου αυτού, αριστερά, προτρέποντας κάθε ιστολόγιο, ομάδα του facebook ή άλλο μέσο κοινωνικής δικτύωσης ευρείας εμβέλειας, να το αναρτήσουν να υπάρχει μόνιμα σε κάποιο σημείο της αρχικής τους σελίδας.
Με σκοπό να εξαπλωθεί παντού στην Ελλάδα εισβάλλοντας σε κάθε υπολογιστή, να έρχεται σε επαφή με εκατομμύρια μάτια καθημερινά.
Έχει περάσει προ πολλού η δυνατότητα του να βγουν στους δρόμους 2,5 εκατομμύρια Έλληνες να διαμαρτυρηθούν αγρίως για το αυτονόητο, όπως έγινε το 1994. Το εικονίδιο αυτό δεν μας ζητάει καν να αφήσουμε τον καναπέ μας. ΜΟΝΟ ΝΑ ΑΝΑΡΤΗΘΕΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ ΕΠΕΙΓΕΙ ΟΣΟ ΠΟΤΕ.
Γιατί επείγει την Δύση να ολοκληρώσει όσο πιο γρήγορα μπορεί ένα φράγμα από νατοϊκά κράτη, ώστε να αποκλείσει έγκαιρα την επιρροή της Ρωσίας και την κάθοδό της στα Βαλκάνια, τώρα που τελείωσε και η επέμβαση του Πούτιν στην Συρία. Έχουν βάλει λοιπόν μπροστά την άμεση διευθέτηση, εντός του πρώτου τετραμήνου του 2018, του θέματος της ονομασίας των Σκοπίων. Κανείς όμως δεν μας εγγυάται ότι δεν θα ξυπνήσουμε ένα πρωί, πριν ακόμα τελειώσει κι ο Ιανουάριος, που δεν θα βρεθούμε προ τετελεσμένου γεγονότος, με τα Σκόπια να ονομάζονται “Νέα Μακεδονία”. Αυτό το όνομα άλλωστε μόλις εχθές μάς ανακοίνωσαν ότι σκοπεύουν να δώσουν. Ο δε υπάλληλός τους που παριστάνει τον πρωθυπουργό της Ελλάδος, πέραν τις επανειλημμένες του προσφωνήσεις στο παρελθόν για το κρατίδιο αυτό, με το όνομα “Δημοκρατία της Μακεδονίας”…
με περίσσεια αυθάδεια διατύπωσε χθες, απευθυνόμενος προς την νέα κυβέρνηση των Σκοπίων, την φράση “να σταματήσετε την αχρείαστη ρητορική ότι αποτελείτε τους ΜΟΝΑΔΙΚΟΥΣ απογόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου”. Μία εντελώς ανθελληνική έκφραση με την οποία αναγνωρίζει στα Σκόπια…μακεδονική ταυτότητα.
Αν όλα αυτά δεν δείχνουν ξεκάθαρα ότι σκοπεύουν ξαφνικά, σιωπηλά και πούστικα να μας φορέσουν ένα πρωί τα Σκόπια για “Νέα Μακεδονία”, ενώ εμείς νομίζουμε ότι ακόμα γίνονται συνομιλίες…τότε τί δείχνουν…
Εφόσον λοιπόν δεν υπάρχει καμία εμπιστοσύνη πια προς αυτούς…ας πράξουμε εμείς, έστω τώρα, το ελάχιστο
http://diodotos-k-t.blogspot.gr/2017/12/blog-post_13.html

sociologyalert

«Ρεσάλτο» Α/ΓΕΕΘΑ στην Τουρκία: «Με την ποιότητα των οπλικών συστημάτων και μέσων που διαθέτουμε, δεν έχετε περιθώρια»


Ηχηρό μήνυμα στην Τουρκία έστειλε ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ μιλώντας στο ετήσιο Συμπόσιο της Ελληνικής Ένωσης για Ατλαντική και Ευρωπαϊκή Συνεργασία απαντώντας έτσι και στις προκλήσεις του Μπιναλί Γιλντιρίμ ότι «το Αιγαίο δεν είναι ελληνικό».

Ο Ναύαρχος Ευάγγελος Αποστολάκης τόνισε αρχικά στην ομιλία του τα εξής:

«Όπως συνηθίζω να λέω στους συνομιλητές μου σε διεθνές επίπεδο, η αναφορά στην αδικαιολόγητη συμπεριφορά της Τουρκίας δεν γίνεται ως παράπονο, αλλά αποτελεί αποτύπωση μιας κατάστασης, η οποία μας αναγκάζει να διαθέτουμε καθημερινά πόρους για να υπερασπιστούμε την εθνική μας κυριαρχία και τα συμφέροντά μας» ανέφερε και τόνισε εμφατικά:

«Το πόσο απαιτητική είναι η συνεχής επαγρύπνηση το γνωρίζουν πολύ καλά τα στελέχη μας, τα οποία 24 ώρες το 24ωρο, 365 ημέρες το χρόνο, αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τις τουρκικές προκλήσεις σε στεριά, θάλασσα και αέρα».

Έστειλε μάλιστα ένα σαφές μήνυμα προς την Άγκυρα:

«Η ποιότητα των οπλικών συστημάτων και μέσων που διαθέτουμε, το υψηλό επίπεδο ρεαλισμού στην εκπαίδευσή μας και βεβαίως ο επαγγελματισμός και η ποιότητα του προσωπικού μας δεν αφήνουν περιθώρια για αμφιβολία ή αμφισβήτηση» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Αποστολάκης.

Από πολλούς εκλήφθη ως απάντηση στην ανησυχία για την διατάραξη της ισορροπίας στο Αιγαίο που τροφοδοτεί το εξοπλιστικό ράλι της Τουρκίας η εξής διακριτή αναφορά του:

«Είμαι της άποψης ότι η αποτελεσματικότητα κάθε οπλικού συστήματος, ακόμη και του τεχνολογικά πιο εξελιγμένου, εξαρτάται από την ικανότητα και την εκπαίδευση του προσωπικού που το χειρίζεται. Και το δικό μας προσωπικό είναι άριστα εκπαιδευμένο και έχει υψηλό ηθικό» είπε χαρακτηριστικά.

«Ικανή και Αξιόπιστη Αποτροπή»

«…Η Αμυντική μας Πολιτική είναι: Ικανή και Αξιόπιστη Αποτροπή» υπογράμμισε ο κ. Αποστολάκης τονίζοντας ότι πρώτη προτεραιότητας της ελληνικής αμυντικής πολιτικής η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και σημείωσε:

«Είμαστε απόλυτα συνεπείς στις υποχρεώσεις και στις δεσμεύσεις μας και προς τους δύο Οργανισμούς».

Επιπλέον ανέδειξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο των Ενόπλων Δυνάμεων στην Εθνική Στρατηγική για τη δημιουργία του πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή μέσα από την ανάπτυξη των πολυεπίπεδων διακρατικών συνεργασιών:

«Οι Ένοπλες Δυνάμεις προβάλλουν τη θέλησή τους για την προαγωγή της σταθερότητας οργανώνοντας ή συμμετέχοντας σε διμερείς και πολυμερείς ασκήσεις και συνεκπαιδεύσεις με σημαντικές χώρες της περιοχής, όπως η Κύπρος, η Ιταλία, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Ιορδανία και το Μαρόκο, καθώς και χώρες των Βαλκανίων και του Περσικού κόλπου» είπε ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ

Πρόσθεσε δε: «Είμαστε ιδιαίτερα ενεργοί στη δημιουργία συνεργασιών και συμμαχιών με τους κύριους δρώντες στην περιφέρειά μας.

»Οι τριμερείς συνεργασίες Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου, Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και Ελλάδας-Βουλγαρίας-Ρουμανίας το αποδεικνύουν με τον πιο εύγλωττο τρόπο.

»Μέσω αυτών των διμερών ή πολυμερών σχημάτων συνεργασίας, η Ελλάδα αποσκοπεί είτε να υποστηρίξει τις ευρω-ατλαντικές προσδοκίες και βλέψεις των χωρών της περιοχής, είτε να φέρει πιο κοντά στη Συμμαχία και στην Ευρωπαϊκή Ένωση χώρες με τις οποίες μοιραζόμαστε κοινές αξίες αλλά και ανησυχίες».

Επισήμανε μάλιστα τον διαμεσολαβητικό ρόλο που μπορεί να διαδραματίζει η Ελλάδα χάρη στις εξαιρετικές σχέσεις με τις αραβικές χώρες:

«Η Αμυντική Διπλωματία που εφαρμόζεται από τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, επιδιώκει να κεφαλαιοποιήσει αυτή την παράδοση, συνεισφέροντας έτσι στη σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου» και αναφέρε μάλιστα συγκεκριμένα παραδείγματα:

Την αεροπορική άσκηση “ΗΝΙΟΧΟΣ”, η οποία διεξήχθη τον περασμένο Μάρτιο.

Πέρα από την Ελλάδα, τις ΗΠΑ και την Ιταλία, συμμετείχαν αεροπορικές δυνάμεις από το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Το γεγονός ότι Ισραηλινοί και Άραβες εξασκήθηκαν μαζί είναι πολύ σημαντικό και εξαιρετικά σπάνιο, αποδεικνύοντας ότι η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να δράσει ως μεσολαβητής, λειαίνοντας τις αιχμές και προσφέροντας πεδίο συνεννόησης.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι οι στρατιωτικές σχέσεις που έχουμε αναπτύξει με την Αίγυπτο.

Σε τακτά πλέον διαστήματα διεξάγουμε αεροναυτικές ασκήσεις με το όνομα “ΜΕΔΟΥΣΑ”, μέσω των οποίων αποδεικνύουμε τη θέληση και τη δυνατότητά μας να παρέχουμε ασφάλεια στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο μεταξύ των δύο χωρών.

πηγη

national-pride

Που μπορεί να οδηγήσει η ένταση Αμερικής - Τουρκίας;




Είναι κοινός τόπος ότι και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη επικρατεί έντονη δυσφορία έναντι του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν

Η χθεσινή αναφορά του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, Χ. Ρ. Μακμάστερ, που υποστήριξε ότι το Κατάρ και η Τουρκία αποτελούν τους σπόνσορες και πηγές χρηματοδότησης της ακραίας ισλαμικής ιδεολογίας, ανοίγει νέο κεφάλαιο στη Μέση Ανατολή, πλην εάν υπάρξει κάποια διαφοροποίηση κατά τις επόμενες ημέρες, όπως μας συνήθισε άλλωστε η αμερικανική πολιτική καθ’ όλο το 2017.

Ως προς το Κατάρ, οι ΗΠΑ διαθέτουν εκεί την μεγαλύτερη βάση στην περιοχή, λίγα χιλιόμετρα από το Ιράν, και καθ’ όλο το προηγούμενο διάστημα διαπιστώναμε μια τάση των ΗΠΑ προς επίλυση της διαφοράς του με τα τέσσερα αραβικά κράτη. Η στοχοποίησή του αποτελεί έκπληξη, ακόμη και αν αποφασίστηκε να δραστηριοποιούνται οι ΗΠΑ από την Ιορδανία, εγκαταλείποντας τις δυο ανωτέρω προβληματικές χώρες. Απαιτείται καιρός όμως έως ότου γίνει αυτό κατορθωτό.

Έκπληξη όμως δεν αποτελεί η αναφορά στην Τουρκία, παρ’ όλη την οξύτητά της. Και τούτο διότι, ούτε η τυχούσα μεταστροφή του Ερντογάν θα αλλάξει την κατάσταση.

Σημειώνω πως, ο Μακμάστερ, διευκρίνισε πως τα αυξανόμενα προβλήματα της Τουρκίας με τη Δύση οφείλονται κυρίως στην άνοδο του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Στην πολιτική Ερντογάν δηλαδή.

Αν και το τελευταίο διάστημα είχε τηλεφωνικές συνομιλίες και με τον πρόεδρο Τραμπ και με την καγκελάριο Μέρκελ, είναι κοινός τόπος ότι και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη επικρατεί έντονη δυσφορία έναντι του Ερντογάν. Είναι ενδεικτικό πως αξιωματούχοι του ΝΑΤΟ δεν διστάζουν να χαρακτηρίζουν με έντονα αρνητικό τρόπο τον πρόεδρο της Τουρκίας και την πολιτική του. Οι Δυτικοί όμως δεν θέλουν να χάσουν την Τουρκία, την οποία θεωρούν πολύτιμο γεωπολιτικό οικόπεδο. Γι’ αυτό και μέχρι τώρα έχουν αποφύγει να ωθήσουν τα πράγματα σε ανοιχτή ρήξη.

Ίσως, η αναφορά του Μακμάστερ να αποτελεί εσχάτη προειδοποίηση. Άνευ αντικειμένου όμως, επειδή ήρθε η απάντηση της Άγκυρας στις δηλώσεις του: «Οι ισχυρισμοί του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας Χ.Ρ. Μακμάστερ, ο οποίος θα έπρεπε να γνωρίζει πολύ καλά πώς η χώρα μας δίνει μάχη κατά της τρομοκρατίας και κάθε μορφής κατηγορίες ριζοσπαστισμού, είναι αστήριχτες, αναπάντεχες, αβάσιμες, και απαράδεκτες», ανέφερε σε ανακοίνωση του το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

Το πρόβλημα των Αμερικανών με τον Ερντογάν, δεν συνίσταται σε κάποια δυσκολία να φροντίσουν με κάποιο τρόπο την αποχώρησή του -οι αρμόδιες αμερικανικές υπηρεσίες διαθέτουν τους κατάλληλους μηχανισμούς-, αλλά το τι θα συμβεί μετέπειτα. Αυτό πιστεύω ότι είναι και το μέλημα της ελληνικής κυβέρνησης, πώς θα αντιμετωπίσει αμέσως την μετά Ερντογάν εποχή.

Και τούτο διότι, η ομοψυχία του τουρκικού λαού στο όνομα του κεμαλισμού, έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, όπως και η εποχή απρόσκοπτης εναλλαγής όχι μόνον κυβερνήσεων αλλά και πολιτευμάτων, από δημοκρατία σε δικτατορία, και το αντίστροφο. Ο Ερντογάν κατόρθωσε να διχάσει πλήρως τον τουρκικό λαό, ώστε πλην των Κούρδων, να έχει περιθωριοποιήσει και οιονδήποτε δεν είναι φανατικός σουνίτης, αλλά και αντι-γκιουλενιστής.

Οι εκατοντάδες χιλιάδες απομακρυνθέντες, δεν θα μείνουν άπραγοι για πολύ καιρό ακόμη, επειδή αντιμετωπίζουν και πρόβλημα επιβίωσης, στην αδυναμία τους να εξεύρουν εργασία. Το ίδιο και οι οικογένειες καταδίκων ή προφυλακισθέντων. Μπορεί κάποιος να βεβαιώσει ότι η αντικατάσταση του Ερντογάν μπορεί να γίνει ομαλά; Μόνον ο στρατός με δικτατορία μπορεί, αλλά είναι σε θέση να το πράξει, με την απομάκρυνση τόσων ανωτέρων αξιωματικών;

Επιχειρώντας πάντως να ερμηνευθεί η αιφνίδια στοχοποίηση της Τουρκίας και του Κατάρ, ίσως πρέπει να ληφθεί υπόψη και η συγκυρία των αντιεβραϊκών δηλώσεων και πράξεων, με την μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ. Δημοσίευμά της γαλλική εφημερίδας Le Figaro, αναφερόμενο στην έκτακτη σύνοδο κορυφής της Ισλαμικής Διάσκεψης που διοργανώνεται στην Κωνσταντινούπολη, υποστηρίζει ότι αυτή είναι ενδεικτική της θέλησης του ισχυρού άνδρα της Τουρκίας να επιβληθεί ως ο νέος ηγέτης του παλαιστινιακού ζητήματος, υποδεχόμενος με τυμπανοκρουσίες τους επικεφαλής 48 εκ των 57 χωρών μελών της Διάσκεψης.

Σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Ερντογάν, η Διάσκεψη αποσκοπεί να συντονίσει τη δράση των μουσουλμανικών χωρών ενάντια στην απόφαση του Αμερικανού Πρόεδρου να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του ισραηλινού κράτους. Η Άγκυρα, που έχει αυτή την εποχή την προεδρία της Ισλαμικής Διάσκεψης, επιζητεί επιδεικτικά να βελτιώσει την εικόνα της στην περιοχή.


Μακεδών
Πηγή Voria


kostasxan

Ο “πόλεμος” των ΗΠΑ με την Τουρκία… Χωρίς προηγούμενο οι δηλώσεις του Λευκού Οίκου

FILE PHOTO. US President Donald J. Trump (L) and National Security Advisor H.R. McMaster (R) walk outside the Oval Office to depart the South Lawn of the White House by Marine One, in Washington. EPA, MICHAEL REYNOLDSFILE PHOTO. US President Donald J. Trump (L) and National Security Advisor H.R. McMaster (R) walk outside the Oval Office to depart the South Lawn of the White House by Marine One, in Washington. EPA, MICHAEL REYNOLDS
Του ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ 

Ενώ την ερχόμενη Δευτέρα έχει προαναγγελθεί ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ θα μιλήσει επισήμως για τη νέα πολιτική ασφαλείας των Ηνωμένων Πολιτειών, δηλώσεις στις οποίες προέβη ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας, αντιστράτηγος Μακμάστερ, με την ευκαιρία της συνάντησης με τον Βρετανό ομόλογό του, αποκαλύπτουν κάποιες… προσθήκες στη λίστα των αντιπάλων – έως και εχθρών – των ΗΠΑ, στο πλαίσιο της οποίας φαίνεται πως υπάρχει και η Τουρκία, μια εξέλιξη κολοσσιαίας γεωστρατηγικής σημασίας, αφού θα επηρεαστούν οι εξελίξεις παγκόσμια. 
Ο Μακμάστερ εξαπέλυσε τα συνήθη πυρά στη Ρωσία και την Κίνα τις οποίες αποκάλεσε ευθέως «αναθεωρητικές δυνάμεις» (revisionist powers), εγκαταλείποντας κάθε ανάγκη διπλωματικού «σερβιρίσματος» των διατυπώσεων, ενώ κατηγόρησε και το Ιράν ότι έχει στόχο την απόκτηση πυρηνικού οπλοστασίου. 
Αν και η στάση απέναντι στις δυο πρώτες μεγάλες δυνάμεις δείχνει υπερβολικά συγκρουσιακή (confrontational), θα μπορούσε κανείς να την κατανοήσει καθώς βρισκόμαστε εν τω μέσω μιας μεταβατικής περιόδου η οποία θα λήξει όταν καθοριστούν οι νέες ισορροπίες του «μετά-μεταψυχροπολεμικού» (post post-Cold War) κόσμου, όπως αποκαλείται πλέον στη συζήτηση μεταξύ ειδικών των διεθνών σχέσεων. 
Η Τουρκία μπαίνει στο ίδιο «τσουβάλι» με το Κατάρ και αμφότερες οι χώρες «υποβιβάζονται» στη λίστα των αντιπάλων των ΗΠΑ με τη σοβαρότατη κατηγορία της προώθησης και χρηματοδότησης του εξτρεμιστικού Ισλάμ, μια αναφορά η οποία στη διεθνή «αργκό» είναι ένα βήμα πριν την κατηγορία της στήριξης της διεθνούς τρομοκρατίας. 
Και όλα αυτά, επειδή οι δυο χώρες θεωρούνται ηγέτιδες στο πλαίσιο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (Muslim Brotherhood) από τη στιγμή που τέθηκε υπό διωγμό, μετά το «φλερτ» της περιόδου Ομπάμα με υπουργό Εξωτερικών τη Χίλαρι Κλίντον, μια στρατηγική η οποία έπαιξε ρόλο στο ξέσπασμα της Αραβικής Άνοιξης. 
Μιας Αραβικής Άνοιξης η οποία ξέσπασε το 2011 και το 2013 οδήγησε στην εκλογή μετά από εκλογές μέλους της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στην αιγυπτιακή προεδρία μετά την ανατροπή του ιστορικού ηγέτη Χόσνι Μουμπάρακ, μια εξέλιξη που έφερε τα πάνω κάτω στη Μέση Ανατολή. 

ΟΙ ΗΠΑ ΧΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ… 

Η Αίγυπτος δεχόταν πλούσια οικονομική βοήθεια από το Κατάρ και σταδιακά η κατάσταση οδήγησε στη σχεδόν απώλεια της χώρας για τη Δύση και τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς από τη στιγμή που ο στρατάρχης Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι ανέτρεψε τον Μοχάμεντ Μόρσι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, το Κάιρο ανέπτυξε σχεδόν αυτόματα μια ειδική σχέση με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν…
 Η ειδική σχέση αυτή πήρε τη μορφή μαζικών προμηθειών ρωσικών οπλικών συστημάτων μετά την περίφημη απαξιωτική αντιμετώπιση του διαδόχου της Χίλαρι Κλίντον, υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Τζον Κέρι, ο οποίος δοκίμασε να «απειλήσει» τον Σίσι με διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας, για να λάβει την απάντηση «εσύ θέλεις πολύ περισσότερο να μου τη δώσεις, απ’ ότι εγώ να την πάρω» και οι εξελίξεις έδειξαν τι εννοούσε. 
Οι ίδιες εξελίξεις προκάλεσαν την έκρηξη του προέδρου της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μέλος ο ίδιος της «Μουσουλμανικής Αδελφότητας» και όλες οι σχέσεις στη Μέση Ανατολή ανακατεύθηκαν. Την οικονομική βοήθεια του Κατάρ στην Αίγυπτο που βρισκόταν σε τραγική οικονομική κατάσταση, αντικατέστησε αυτή της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. 

Η ΣΧΕΣΗ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ 

Την ίδια στιγμή οι σχέσεις της Άγκυρας με το Ριάντ και το Άμπου Ντάμπι περιπλέχτηκαν, με αποτέλεσμα η επιβίωση της εύθραυστης τουρκικής οικονομίας να εξαρτάται μονοσήμαντα από το Κατάρ, ανώ την ίδια περίοδο το «σύστημα Ερντογάν» οργάνωνε και την παράκαμψη των κυρώσεων των ΗΠΑ σε βάρος του Ιράν… 
Ως αποτέλεσμα ήταν να οδηγηθούμε στη σύλληψη του Τουρκοϊρανού επιχειρηματία Ρεζά Ζαράμπ και του αντιπροέδρου της κρατικής τουρκικής τράπεζας Halkbank, με τη δίκη να βρίσκεται σε εξέλιξη στη Νέα Υόρκη, όπου επί της ουσίας κατηγορούμενος έχει προκύψει ο ίδιος ο -οικογενειακώς διεφθαρμένος- ηγέτης της Τουρκίας. 
Επιστρέφοντας στο βασικό θέμα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας η υποστήριξη της οποίας από την Τουρκία και το Κατάρ αποδεικνύεται ως σοβαρότατη «κόκκινη γραμμή» για την κυβέρνηση Τραμπ, με τον Μακμάστερ στις δηλώσεις του να κάνει ειδική αναφορά στην ανάγκη αποτροπής επανεμφάνισης του «μοντέλου Μόρσι». 

ΟΙ ΑΓΟΡΕΣ ΟΠΛΩΝ ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΟΠΩΣ ΚΑΠΟΤΕ… 

Η στάση αυτή ξεκαθαρίζει σε κάποιον βαθμό και τη στάση της Ουάσιγκτον στη διένεξη του σουνιτικού συνασπισμού με το Κατάρ, όπου παρά τις προσπάθειες των Καταριανών να «σπάσουν» την απομόνωση με την ανακοίνωση προμήθειας μαχητικών αεροσκαφών F-15 δεκάδων δισεκατομμυρίων, αυτή δεν αποδεικνύεται ικανή να αλλάξει το κλίμα. 
Αυτό ενδεχομένως να προαναγγέλλει κάτι και για την πρόθεση της Τουρκίας να προμηθευθεί μέχρι 100 μαχητικών πέμπτης γενιάς F-35 Lightning II της Lockheed Martin. Δε σημαίνει ότι δεν θα γίνει ποτέ, δύσκολα όμως θα γίνει με τον Ερντογάν στην εξουσία. Έκανε και το «φάουλ» με τους S-400 ο Ερντογάν, με αποτέλεσμα να «δέσει το γλυκό» (σ.σ. μάλλον «πικρό»). 

ΚΑΛΑ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΗΣΥΧΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ 

Οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες, παρότι θα καλυφθούν από τις προσεκτικές διπλωματικά διατυπώσεις ώστε να μην καταστραφούν όλες οι γέφυρες. Η Ελλάδα οφείλει να τις αξιολογήσει με μεγάλη προσοχή, καθώς το επίκεντρο της διένεξης βρίσκεται στην περιοχή μας, οπότε τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι θα επηρεαστούν σοβαρά. 
Προς ποια κατεύθυνση, μένει να αποδειχθεί. Θα ήταν αφελές να επιχαίρουμε επειδή απλά… ζορίζεται η Τουρκία. Σίγουρα δεν υπάρχει η πολυτέλεια του δηλητηριώδους πολιτικού κλίματος που επικρατεί. Μοιάζει – και είναι – αυτοκαταστροφικό. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα πληρώσουμε πανάκριβα την ανοχή που δείχνει η κοινωνία μας σε αυτή τη συμπεριφορά του πολιτικού προσωπικού που μας εκπροσωπεί…

Πηγή: Ο “πόλεμος” των ΗΠΑ με την Τουρκία… Χωρίς προηγούμενο οι δηλώσεις του Λευκού Οίκου http://mignatiou.com/2017/12/polemos-ipa-me-tin-tourkia-choris-proigoumeno-i-dilosis-tou-lefkou-ikou/

Η “μάνα των (διπλωματικών) μαχών”: Τραμπ εναντίον Ερντογάν για τους εξτρεμιστές του Ισλάμ

File Photo: US President Donald J. Trump walks on the South Lawn after he returns to the White House in Washington, DC, USA, EPA, OLIVIER DOULIERY / POOLFile Photo: US President Donald J. Trump walks on the South Lawn after he returns to the White House in Washington, DC, USA, EPA, OLIVIER DOULIERY / POOL
Του ΜΙΧΑΛΗ ΓΝΑΤΙΟΥ 

Χωρίς αμφιβολία, η κατάσταση των σχέσεων της Τουρκίας και των Ηνωμένων Πολιτειών είναι καταθλιπτική. Είναι τόση κακή, και έχει οδηγηθεί στο πλήρες αδιέξοδο, όσο ποτέ στο παρελθόν. Βετεράνοι Αμερικανοί διπλωμάτες, που υπηρέτησαν στην Άγκυρα και στο προξενείο της Κωνσταντινούπολης, πιστεύουν ότι ούτε την εποχή του εμπάργκο αμερικανικών όπλων προς την Τουρκία, που πέτυχε τότε το «Ελληνικό Λόμπι», η Τουρκία και η Αμερική βρέθηκαν τόσο μακριά, και συμπεριφέρονται τόσο εχθρικά. Η αλήθεια είναι ότι ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και να κρύψει το πραγματικό καθεστώς των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Όμως, ο Ταγίπ Ερντογάν δεν τον άφησε να «αγιάσει». 
Συμμετέχει στον πλέον εχθρικό άξονα για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Σε τούτο τον άξονα συμπεριλαμβάνονται η Ρωσία και το Ιράν, αλλά και μία προστατευόμενη χώρα των δύο συμμάχων, η Συρία. Που κατάντησε ο Ταγίπ… Να έχει ξεκινήσει στην ουσία τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, και τώρα να έρχεται και να κρύβει τα πραγματικά αίτια και να χαϊδεύει ποιόν; Τον πρόεδρο Άσαντ. 
Τι έλεγε μέχρι πρόσφατα ο πρόεδρος της Τουρκίας. Μισούσε (και μισεί) τον Σύρο Πρόεδρο, όμως εξαναγκάζεται από τον Βλαντιμίρ Πούτιν να συνεργάζεται μαζί του εναντίον της Αμερικής. Πρόκειται για την πλέον αλαζονική άσκηση πολιτικής στην ιστορία της περιοχής, αν εξαιρέσει κανείς τον Σαντάμ Χουσείν, ο οποίος στο τέλος αντιμετώπισε την κρεμάλα, πληρώνοντας τα μύρια πολιτικά του λάθη. 
Προφανώς, ο κ. Ερντογάν νόμιζε ότι έχει να αντιμετωπίσει ένα «μαλακό» Τραμπ, στο πρότυπο του προκατόχου του, Μπάρακ Ομπάμα, που στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, έβλεπε τα τρένα να …περνούν. Ο Αμερικανός πρώην πρόεδρος, ευθύνεται επειδή δεν έκοψε τη φόρα του Ερντογάν όταν άρχισε να απειλεί τους συμμάχους των Ηνωμένων Πολιτειών. Αντίθετα βρήκε δίκιο στον πρόεδρο της Τουρκίας και ανάγκασε τον πραγματικό του σύμμαχο, τον πρωθυπουργό του Ισραήλ, να εκστομίσει μία χλιαρή απολογία. 
Ο επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, στρατηγός H.R. McMaster, έριξε πολιτικές και όχι μόνο «βόμβες» προχθές, απευθύνοντας προειδοποίηση στο Κατάρ και την Τουρκία, δύο χώρες που αντιμετωπίζει ως «χορηγούς» του ριζοσπαστικού Ισλάμ. Πρόκειται για βαριά κατηγορία, που οι Αμερικανοί επεφύλασσαν μόνο στις πολύ εχθρικές τους χώρες. Η αμερικανική απόφαση για καταδίκη του Κατάρ και της Τουρκίας, αποτελεί ηχηρότατο χαστούκι στον κ. Ερντογάν. Θα ακολουθήσουν και άλλα. Οι ξένοι διπλωμάτες στην Ουάσιγκτον αναμένουν με αγωνία τη σχετική εξαγγελία του προέδρου Τραμπ. Όπως είπε ο κ. McMaster τα λόγια του ήταν ως μία «εισαγωγή» στις ανακοινώσεις του κ. Τραμπ, που θα αφορούν τους βασικούς άξονες της νέας Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας. Τη Δευτέρα, λοιπόν, ο κ. Τραμπ θα αναφερθεί στη δική του εξωτερική πολιτική και αν πιστέψουμε τον επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας του Λευκού Οίκου, η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν θα πληγεί ανεπανόρθωτα… Στην ουσία πρόκειται για αλλαγή δόγματος. 
Χθες, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών αντέδρασε με φθόνο και θυμό στις δηλώσεις του κ. McMaster. Πολλοί αναμένουν τις επόμενες μέρες πιο συχνή και μεγαλύτερη φραστική ανταλλαγή «φιλοφρονήσεων». Αλλά αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι Αμερικανοί καταλαβαίνουν αυτά που τους έλεγαν οι Έλληνες: ότι εμείς είμαστε πολύ σταθερή χώρα, παρά τα προβλήματά μας, και η Τουρκία είναι ο αδύναμος κρίκος της Συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Αποδεικνύεται ότι η χώρα που αρμέγει ο Ερντογάν, δεν έχει μπέσα, καθώς έχει προδώσει τους Αμερικανούς σε όλα τα επίπεδα. Θα πληρώσει ακριβά όλα όσα έχει διαπράξει τα προηγούμενα χρόνια… 
Για την Αμερική έφτασε η ώρα της εκδίκησης. Ας ελπίσουμε ότι ο κ. Τραμπ δεν θα χάσει την ευκαιρία να συνετίσει τον κ. Ερντογάν.

Πηγή: Η “μάνα των (διπλωματικών) μαχών”: Τραμπ εναντίον Ερντογάν για τους εξτρεμιστές του Ισλάμ http://mignatiou.com/2017/12/i-mana-ton-diplomatikon-machon-trab-enantion-erntogan-gia-tous-extremistes-tou-islam/

Οι ΗΠΑ παραδόθηκαν στη Συρία - Η Αντίσταση στρέφει τα μάτια της προς το Ισραήλ

Moon of Alabama 
In a surprise visit to Syria, Russia’s President Vladimir Putin declared victory against both ISIS jihadis and Western-backed rebels.
Το παρακάτω άρθρο της εφημερίδας  New Yorker  είναι αξιοσημείωτο για τον αλαζονικό τίτλο του, και μερικούς ψευδούς ισχυρισμούς. Οι τελευταίοι μπορούν να είναι αναγκαίοι για την εκτροπή από το πραγματικό του μήνυμα - η παράδοση των ΗΠΑ στις πραγματικότητες της Συρίας:  Ο Τραμπ αφήνει τον Άσαντ να παραμείνει μέχρι το 2021, καθώς ο Πούτιν ανακηρύσσει τη Νίκη στη Συρία
Η κυβέρνηση Trump είναι τώρα έτοιμη να δεχτεί τη συνεχιζόμενη κυριαρχία του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ έως τις επόμενες προγραμματισμένες προεδρικές εκλογές στη Συρία, το 2021, σύμφωνα με αξιωματούχους των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Η απόφαση αντιστρέφει τις επανειλημμένες δηλώσεις των ΗΠΑ ότι ο Άσαντ πρέπει να αποχωρήσει ως μέρος μιας ειρηνευτικής διαδικασίας. 

Η Διοίκηση Trump λέει ότι εξακολουθεί να θέλει μια πολιτική διαδικασία που να έχει την προοπτική της αποχώρησης του Άσαντ. Αλλά έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μπορεί να χρειαστεί να περιμένουν μέχρι το 2021, όταν θα προγραμματιστούν οι επόμενες εκλογές για να το πραγματοποιήσουν. 
...
 

Οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ ανησυχούν γιατί ο Άσαντ μπορεί να κερδίσει τις εκλογές του Συρία το 2021, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και να παραμείνει στην εξουσία για τα επόμενα χρόνια.


Οι ΗΠΑ «αφήνουν τον Άσαντ να παραμείνει» επειδή δεν υπάρχει τίποτα άλλο που μπορούν να κάνουν χωρίς να δημιουργήσει έναν πόλεμο μεγάλης κλίμακας. Έχουν δοκιμάσει οτιδήποτε άλλο - και έχασαν. Το 2012 επιχείρησαν  να δολοφονήσουν τον Άσαντ, αλλά δεν βρισκόταν στη συνεδρίαση της επιτροπής ασφαλείας, που ανατίναξε η CIA. Έστειλαν στη Συρία 100.000 μαχητές Τακφιρί από όλο τον κόσμο και δέκα χιλιάδες τόνους όπλων και πυρομαχικών. Η παγκόσμια αντι-συριακή προπαγανδιστική εκστρατεία υπέρ των Τακφιρί ήταν άνευ προηγουμένου. Προσπάθησαν να οικοδομήσουν μια πολιτική αντιπολίτευση και να την χρηματοδοτήσαν με εκατοντάδες εκατομμύρια. Τέλος, εισέβαλαν στη χώρα και προσπάθησαν να την διαμελίσουν με βία. Απέτυχαν σε όλα τα μέτωπα.
Η απόφαση των ΗΠΑ αντικατοπτρίζει τις περιορισμένες επιλογές της διοίκησης, την στρατιωτική πραγματικότητα στο έδαφος και την επιτυχία των συμμάχων της Ρωσίας, του Ιράν και της Χεζμπολά για τη στήριξη του κατεστραμμένου καθεστώτος Άσαντ. 
... 
Οι ομάδες της συριακής αντιπολίτευσης που υποστηρίχθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν αναποτελεσματικές. Έχουν συκοφαντεί μεταξύ τους και χώρισαν σε φατρίες. 
... 
Διπλωματικά, η Ουάσιγκτον έχει περιθωριοποιηθεί από τη ισχυρή τρόικα των Ρωσίας, Ιράν και Τουρκίας, η οποία κυριαρχεί τώρα στην ειρηνευτική διαδικασία.

Το 2013, η συγγραφέας του άρθρου, Ρόμπιν Ράιτ,  παρουσίασε  το Ισραηλινό όνειρο για τη διάσπαση της Μέσης Ανατολής.


Ήταν μια νέα επανέκδοση του χάρτη «Αιματηρά Σύνορα, Blood Borders» που  κυκλοφόρησε το 2006  από τους νεοσυντηρητικούς του συντ. RalphPeters. Ήταν μια ενημερωμένη έκδοση ενός χάρτη της «Νέας Μέσης Ανατολής» του Bernhard Lewis που  δημοσιεύθηκε στο Foreign Affairs. Αυτοί οι χάρτες μπήκαν στον κάδο απορριμμάτων όταν οι ΗΠΑ έπρεπε να εγκαταλείψουν το Ιράκ. Η χαρτογραφική έκφραση της Wrigth της αυτοκρατορικής αλαζονείας της Wrigth θα τελειώσει και εκεί.
Η Ράιτ είναι βαριά δικτυωμένη στην Ουάσινγκτον. Είναι μέλος του * borg * και κατείχε / κατέχει θέσεις στο Αμερικανικό Ινστιτούτο Ειρήνης (U.SInstitute of Peace, που σχεδιάζει τους πολέμους), το Κέντρο Wilson, το Brookings και το CarnegieEndowment. Αυτό που έχει παραιτηθεί από τον γελοίο χάρτη της πιθανότατα αντανακλά τις κορυφαίες απόψεις εντός αυτών των ιδρυμάτων.

Ο καθείς αναρωτιέται αν η στρατιωτική χούντα του Λευκού Οίκου είναι σύμφωνη με όλα αυτά. Συνεχίζει  να  ονειρεύεται  τη παραμονή της Συρίας και του Ιράκ κάτω από τον αντίχειρά της:
Ο συντ. John Thomas, εκπρόσωπος της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (CENTCOM), δήλωσε ότι οι δυνάμεις του διεθνούς συνασπισμού θα παραμείνουν στη Συρία για να στηρίξουν τις επιχειρήσεις των Αραβο-Κουρδικών «Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων» μέχρι την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για μια πολιτική λύση στη Γενεύη.

Πρόσθεσε ότι οι δυνάμεις των ΗΠΑ θα συνεχίσουν να καταπολεμήσουν τις τρομοκρατικές οργανώσεις κοντά στην «Αλ Κάιντα» στη Συρία, συμπεριλαμβανομένου του Μετώπου Αλ Νούσρα, «ανεξάρτητα από την παρουσία του ΙΚ/ISIS».

Ονειρεύονται.

Χθες ο Πούτιν επισκέφθηκε τη Συρία. Ανακήρυσσε τη Νίκη και ανακοίνωσε ότι μέρος των ρωσικών στρατευμάτων στη Συρία θα επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Εξασφάλισε ότι όλοι, οι ΗΠΑ, οι Τούρκοι, οι Σαουδάραβες και οι Ισραηλινοί, κατάλαβαν ότι τα στρατεύματα  θα ξαναγυρίσουν  σε χρόνο μηδέν αν θα προσπαθήσουν να ξαναρχίσουν τον πόλεμο:
«Αν οι τρομοκράτες ξανασηκώσουν κεφάλι, θα τους κάνουμε τέτοιες επιθέσεις που δεν έχουν δει μέχρι στιγμής», δήλωσε ο Πούτιν στον ρωσικό στρατό.
Ένα άλλο μέλος της Συριακής Συμμαχίας, το Λιβανέζικο κόμμα Χεζμπολάχ, επικεντρώνεται  τώρα κατά του Ισραήλ. Η απελπιστική κίνηση του Τραμπ νααναγνωρίζει παράνομα την  Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ ήρθε ακριβώς εγκαίρως για να  δώσει νέα ώθηση στην Αντίσταση:

Ο κ. Nasrallah κάλεσε τον «Άξονα της Αντίστασης» - μια αναφορά στη Χεζμπολάχ και στους Σύρους και Ιρανούς συμμάχους και προστάτες της - να «αφιερώσουν όλη τη δύναμη και το χρόνο τους στους Παλαιστινίους. Καλώ όλες τις ομάδες αντίστασης στην περιοχή να ενωθούν και να θέσουν μια κοινή στρατηγική και πρακτικό σχέδιο για να αντιμετωπιστεί αυτή η απειλή », είπε.
Ήταν το Ισραήλ που ήταν πίσω από (pdf) την εκστρατεία διάλυσης της Συρίας και του Ιράκ.  Απέτυχε απόλυτα και η εκδίκηση θα είναι σκληρή. Η Χεζμπολάχ είναι καλύτερα οπλισμένη και εκπαιδευμένη από ποτέ. Οι έμπειρες πλέον με το πόλεμο ιρακινές και ιρανικές ομάδες είναι έτοιμες. Ο Συριακός στρατός είναι πολύ καλύτερα εκπαιδευμένος και εξοπλισμένος παρά πριν από τον πόλεμο. Ο ηγέτης της Ιρακινής αντίστασης Qais Al Khazali επισκέφθηκε πρόσφατα το νότιο-Λίβανο και έριξε μια ματιά επάνω από τα σύνορα με το Ισραήλ. Μελετούσε το νέο πεδίο της μάχης.

Η μεγάλη νέα συμμαχία του Ισραήλ με τη Σαουδική Αραβία δεν βοήθησε τη θέση του. Ο τύραννος Σαλμάν και ο γιος του βρίσκονται σε ανασφαλή θέση και οι μεγάλες σχέσεις τους με το Τράμπ  κλονίστηκαν , προφανώς για το ζήτημα της Ιερουσαλήμ.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου βρίσκεται υπό πίεση στη πατρίδα του. Η κατηγορία για διαφθορά συσσωρεύεται και ο χρόνος του στο γραφείο είναι τώρα περιορισμένος.

Ποιος θα τον αντικαταστήσει; Ποιο είναι το νέο σχέδιο που θα επεξεργαστούν οι Σιωνιστές για να αντιδράσουν στην αλλαγή της κατάστασης;


Καταχωρήθηκε από b στις 12 Δεκεμβρίου 2017 στις 01:48 μ.μ. | Permalink

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...